อิโตะ นานาโกะคิดไม่ถึงว่า ดึกขนาดนี้แล้วพ่อของเธอจะยังโทรหาเธอ
ดังนั้น เธอจึงพูดกับเย่เฉินด้วยความลนลานอยู่บ้าง “เย่เฉินซัง ฉันต้องรับสายจากคุณพ่อ... "
เย่เฉินพยักหน้าและพูดด้วยรอยยิ้ม “รับเถอะ”
อิโตะ นานาโกะรีบกดปุ่มรับสายแล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “คุณพ่อ ทำไมคุณถึงได้โทรหานานาโกะตอนดึกขนาดนี้คะ มีเรื่องอะไรรึเปล่า?”
อีกด้านหนึ่งของสาย มีเสียงอ่อนแรงของนางาฮิโกะ อิโตะเปล่งขึ้นมาเบา ๆ "นานาโกะ พ่อเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย โทรมาเพื่อยืนยันความปลอดภัยของลูก ที่เกียวโตทางนั้นทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือเปล่า?"
อิโตะ นานาโกะรีบถาม "คุณพ่อ คุณเกิดเรื่องอะไรขึ้นคะ?! เป็นอะไรมากไหมคะ?!”
นางาฮิโกะ อิโตะเอ่ย “พ่อและทานากะซังถูกคนไล่ฆ่า โชคดีที่หนีรอดมาได้ แต่พ่อกลัวว่าพวกมันจะวางแผนทำร้ายลูก ดังนั้นก็เลยโทรมายืนยัน”
ในขณะนี้ นางาฮิโกะ อิโตะกำลังนอนอยู่ในห้องไอซียูของโรงพยาบาลโตเกียว นินจาของตระกูล บอดี้การ์ด และเจ้าหน้าที่ตำรวจของกรมตำรวจนครบาลโตเกียวได้ทำการป้องกันในโรงพยาบาลอย่างแน่นหนาและเข้มงวด
นางาฮิโกะ อิโตะที่นอนอยู่บนเตียง มองแวบแรกดูแล้วคล้ายไม่มีอาการบาดเจ็บร้ายแรงอะไร แต่ขาใต้เข่าทั้งสองข้างของเขากลับหายไป มีเพียงตรงปลายต้นขาทั้งสองข้างที่ถูกห่อด้วยผ้าก๊อซหนา
หลังจากตกลงมาจากสะพานลอย สมองและอวัยวะภายในของนางาฮิโกะ อิโตะ ถึงแม้จะไม่ได้รับความเสียหายมากนัก
แต่ว่า ขาทั้งสองข้างที่รับแรงกระแทกเป็นหลักนั้นกลับได้รับบาดเจ็บสาหัส
ฝ่าเท้า ข้อเท้า และกระดูกน่องขาของเขาแทบจะหักออกเป็นเสี่ยงๆจนหมด เลือดเนื้อถูกบดขยี้จนแทบดูไม่ได้
ในสถานการณ์แบบนี้ แพทย์สรุปว่า ขาทั้งสองข้างของเขาไม่อาจฟื้นตัวได้อีกต่อไป
สำหรับเขาแล้ว นอกจากลูกสาวของตน ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการเอาชีวิตรอด
สถานการณ์ของทานากะ โคอิจิก็เป็นเหมือนกับนางาฮิโกะ อิโตะ เขาเองก็ได้รับการผ่านตัดขาตั้งแต่ใต้เข่าลงไป รอดชีวิตมาได้และในตอนนี้กำลังพักฟื้นอยู่ที่ห้องข้างๆ
อิโตะ นานาโกะไม่รู้ว่าพ่อของตนได้รับการผ่าตัดขาไป เธอถามอย่างกังวลว่า “คุณพ่อคะ คุณไม่เป็นอะไรใช่ไหม? ได้รับบาดเจ็บรึเปล่าคะ มีอันตรายอะไรไหม?”
นางาฮิโกะ อิโตะถอนหายใจและพูดว่า "พ่อและทานากะซังได้รับบาดเจ็บที่ขาเล็กน้อย ตอนนี้กำลังรักษาอยู่ที่โรงพยาบาล แต่ว่าโชคดีที่ไม่เป็นอันตรายถึงชีวิต ลูกวางใจได้"
จากนั้น นางาฮิโกะ อิโตะก็เอ่ยขึ้น "ไม่กี่วันมานี้สภาพสังคมวุ่นวายเป็นอย่างมาก ลูกอยู่ที่เกียวโตจะต้องระมัดระวัง พ่อจะส่งนินจาไปปกป้องลูก!"
อิโตะ นานาโกะเอ่ยปากออกไป "คุณพ่อ นานาโกะจะกลับโตเกียวไปพบคุณ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...