ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1705

กลางดึก เย่เฉินขับรถยนต์พาอิโตะ นานาโกะ มุ่งหน้าวิ่งไประหว่างทางกลับสู่โตเกียว

ผ่านไปครึ่งทาง เฉินจื๋อข่ายโทรหาเย่เฉิน สอบถามเขาว่าเขาทำงานเสร็จหรือยังและจะกลับโอซาก้าเมื่อไหร่

เย่เฉินบอกเขาว่าตนไม่สามารถย้อนกลับไปได้ชั่วขณะ คาดว่าน่าจะกลับไปในตอนกลางวันของวันพรุ่งนี้

เฉินจื๋อข่ายไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเย่เฉิน แต่เขารู้ว่าเย่เฉินทรงพลังอย่างมาก ในญี่ปุ่นไม่สมควรที่จะมีใครสามารถข่มขู่เขาได้ ดังนั้นเขาจึงวางใจขึ้นมา

อิโตะ นานาโกะที่นั่งอยู่ข้างคนขับ ตอนตลอดทางมีท่าทีร้อนรนอย่างมาก ถึงแม้นางาฮิโกะ อิโตะจะพูดทางโทรศัพท์ว่าเขาไม่เป็นอันตรายแล้ว แต่อิโตะ นานาโกะก็ยังคงกังวลอยู่บ้าง

กว่าสามชั่วโมงต่อมา เย่เฉินก็ขับรถกลับมาที่โตเกียวและหยุดที่หน้าประตูของโรงพยาบาลที่ดีที่สุดในโตเกียว โรงพยาบาลในเครือของมหาวิทยาลัยโตเกียว

โรงพยาบาลแห่งนี้ เป็นโรงพยาบาลอันดับสูงสุดในโลกของญี่ปุ่น เป็นตัวแทนในการแสดงถึงระดับการแพทย์ที่สูงที่สุดในญี่ปุ่น

หลังจากที่รถหยุดนิ่ง อิโตะ นานาโกะก็แทบรอไม่ไหวที่จะเปิดประตูลงจากรถ แต่ก่อนจะลงจากรถ เธอก็หันมามองที่เย่เฉิน และเอ่ยปากถามว่า "เย่เฉินซัง คุณอยากจะขึ้นไปกับฉันไหมคะ?"

เย่เฉินเอ่ยอย่างอึดอัดอยู่บ้าง "พ่อของเธออาจจะไม่อยากเจอฉันหรอกมั้ง?”

อิโตะ นานาโกะพูดอย่างจริงจังว่า “เย่เฉินซัง คุณช่วยชีวิตฉันไว้ ต่อให้เป็นเรื่องเข้าใจผิดและขัดแย้งครั้งใหญ่กว่านี้ ฉันเชื่อว่าพ่อของฉันจะต้องไม่ถือสาเอาความแน่!”

เย่เฉินคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น “ได้ อย่างนั้นฉันไปเธอก็แล้วกัน”

อันที่จริง ความคิดของเย่เฉินนั้นเรียบง่ายอย่างมาก ยังไงเสียนางาฮิโกะ อิโตะก็เป็นพ่อของอิโตะ นานาโกะ หากสภาพร่างกายของเขามีปัญหาใหญ่จริงๆ บางทีตัวเขาเองอาจจะพอช่วยได้บ้าง

เมื่อทั้งสองมาที่ชั้นผู้ป่วยหนักพิเศษ ก็พบว่าตั้งแต่ลิฟต์เปิดออกจนกระทั่งถึงโถงพักผ่อน ทางเดิน ทุกที่ล้วนเต็มไปด้วยคนยืนอยู่

ในหมู่คน ส่วนใหญ่เกินกว่าครึ่งเป็นสมาชิกของตระกูลอิโตะ ส่วนกลุ่มที่เหลือคือสมาชิกของทีมปฏิบัติการพิเศษที่ถูกส่งมาโดยกรมตำรวจนครบาลโตเกียว

เมื่อได้ยินว่าพ่อของเธอถูกตัดขาทั้งสองข้าง ในใจของเธอก็เกิดความเจ็บปวดขึ้นมาทันที

เธอรู้จักอุปนิสัยของพ่อเป็นอย่างดี ตลอดมาแข็งแกร่ง มั่นคงและหนักแน่น ให้คนเช่นหากชีวิตที่เหลือได้แต่ต้องนั่งอยู่บนรถเข็นนี่ถือเป็นโจมตีอันหนักหน่วงอย่างยิ่งเรื่องหนึ่ง

นี่ก็เหมือนกับอาจารย์ผู้มีพระคุณของตนยามาโมโตะ คาซึกิ ที่เรียนศิลปะการต่อสู้มาตลอดทั้งชีวิต แต่กลับไม่เคยคิดเลยว่า เขาจะต้องกลายมาเป็นคนพิการเพราะประเมินความแข็งแกร่งของเย่เฉินต่ำไป จากเดิมที่เป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะการต่อสู้ ได้แต่ต้องนอนอยู่บนเตียงข้ามผ่านคืนวันไปอย่างยากลำบาก การโจมตีแบบนี้ เรียกได้ว่าถึงชีวิต

ในเวลานี้เย่เฉินอดขมวดคิ้วขึ้นไม่ได้

โชคแบบนี้ของนางาฮิโกะ อิโตะนี้ ไม่รู้จะถือว่าดีหรือร้ายกันแน่

ถ้าบอกว่าเขาโชคร้าย แต่เขาก็ยังโชคดีที่รอดชีวิตมาได้ ไม่อย่างนั้น ตอนนี้เกรงว่าคงได้อยู่คนละโลกกับอิโตะ นานาโกะไปแล้ว