ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1710
ตระกูลซูที่สมควรตาย!
ในตอนแรก ตระกูลซูเป็นผู้นำและร่วมมือกับตระกูลอื่นๆ นับไม่ถ้วนในเย่นจิง เพื่อสร้าง “พันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่” ขึ้นมาและตั้งตัวเป็นศัตรูกับพ่อของตน!
ถึงแม้ตนเองจะยังไม่แน่ใจว่า การตายของพ่อและแม่ สุดท้ายแล้วเกิดจากตระกูลซูรวมถึงพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่หรือไม่
แต่ว่า อย่างน้อยๆเขาก็มั่นใจได้เรื่องหนึ่ง!
ตระกูลซูกับเรื่องนี้ มีความเกี่ยวข้องกันอย่างแน่นอน!
แต่ที่เขาไม่คาดคิดก็คือ ตนเองกลับช่วยชีวิตหลานชายคนโตและหลานสาวคนโตของตระกูลศัตรูเอาไว้!
ในเวลานี้ ในใจของเย่เฉินเสียใจอย่างยิ่ง!
ความแค้นของพ่อแม่ ไม่อาจอยู่ร่วมใต้ฟ้าเดียวกัน!
ต่อให้ตนเองไม่คิดจะเป็นฝ่ายเริ่มให้ตระกูลซูต้องจ่ายค่าชดใช้ แต่ว่าตนก็ไม่สมควรไปช่วยชีวิตพวกเขา!
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เย่เฉินก็แทบอยากจะตบตัวเองเป็นร้อยครั้งจริงๆ!
นางาฮิโกะ อิโตะเมื่อเห็นสีหน้าปั้นยากของเขา ก็รีบเอ่ยถามขึ้นมา “คุณเย่ คุณรู้จักคนของตระกูลซูหรือ?”
เย่เฉินถอนหายใจ จากนั้นจึงส่ายหัวแล้วพูดว่า "ไม่รู้จัก แต่ว่าผมบังเอิญช่วยพวกเขาไว้ที่เกียวโต..."
"อะไรนะ?!" นางาฮิโกะ อิโตะอุทานออกมา "พี่น้องตระกูลซูถูกพาไปที่เกียวโตแล้ว? หรือว่าเป็นนินจาฟูจิบายาชิที่เป็นคนทำเหมือนกันงั้นหรือ?"
"ไม่ใช่" เย่เฉินส่ายหัวและพูดว่า "เป็นนินจาอิงะที่ลงมือทำ ตอนนั้นหลังจากผมจัดการกับนินจาอิงะเสร็จ ก็พบว่านินจาอิงะไปที่หยุดที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะ ผมกลัวว่าจะมีใครแอบลอบทำร้ายนานาโกะ ดังนั้นก็เลยตามไปจนสุดทาง ผลคือพบว่ามีนินจาอีกกลุ่มหนึ่งลักพาตัวสองพี่น้องของตระกูลซู และคิดจะฆ่าพวกเขา แล้วซ่อนร่างของพวกเขาไว้ในคฤหาสน์ของตระกูลอิโตะ และใส่ร้ายว่าเป็นฝีมือของตระกูลอิโตะ"
เอมิ อีโตะเอ่ยตามความจริงว่า "ลูกชายของทากาฮาชิ มาจิถูกฆ่าตายเมื่อเย็นวานนี้ ฆาตกรขวางทางรถของเขาไว้ที่อุโมงค์ใต้ดิน จากนั้นก็ขังเขาไว้ในรถแล้วจุดไฟเผาจนเป็นจุณ.."
"อะไรนะ?!" นางาฮิโกะ อิโตะและอิโตะ นานาโกะต่างก็เบิกตากว้างด้วยความตื่นตะลึงสุดขีด
เอมิ อีโตะเอ่ยต่อ "ต่อมายามค่ำ ทากาฮาชิ มาจิก็ถูกลอบสังหารโดยนินจาในบ้าน ... "
“ทากาฮาชิ มาจิตายแล้ว?!”
เอมิ อีโตะพยักหน้าและเอ่ยอีกว่า "ยังมีสิ่งที่น่ากลัวกว่านั้นอีก..."
นางาฮิโกะ อิโตะสงบจิตสงบใจลง และเอ่ยปาก “เธอพูดมา!"
“คนในตระกูลมัตสึโมโตะมากกว่าสามสิบคน ตอนนี้ถูกสังหารจนหมดสิ้น!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...