ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1711
ข่าวที่ว่าตระกูลมัตสึโมโตะถูกฆ่าล้างตระกูลจนหมด ทำให้นางาฮิโกะ อิโตะตกตะลึงขีดสุด
เขาตกตะลึงอ้าปากค้างและโพล่งออกมา "ฆ่าล้างคนในตระกูลมัตสึโมโตะกว่าสามสิบคนจนหมด นี่มันช่างเหิมเกริมมากเกินไปแล้ว?! คนแบบไหนกันที่กล้าได้ขนาดนี้?”
เอมิ อีโตะ ส่ายหัวและพูดว่า "เรื่องราวรายละเอียดฉันก็ยังไม่รู้เช่นกัน ตำรวจกำลังสืบสวนเรื่องนี้อยู่"
ในเวลานี้เย่เฉินพูดอย่างเย็นชาว่า “ยังต้องตรวจสอบอีกหรือ? จะต้องเป็นตระกูลซูที่ลงมือทำ ผมเพิ่งช่วยพี่น้องตระกูลซูออกมา ตระกูลซูกลางดึกก็จัดการฆ่าล้างตระกูลมัตสึโมโตะที่อยู่เบื้องหลังทันที"
สีหน้าของนางาฮิโกะ อิโตะดูตกใจเล็กน้อย เขาเอยพึมพำ “พฤติกรรมของตระกูลซูโหดร้ายเกินไปหน่อยหรือไม่? มัตสึโมโตะ โยชิโตะก็แค่ใช้คนของเขาลงโจมตีคนรุ่นหลังสองคน ต่อให้พวกเขาอยากแก้แค้น ก็แค่ฆ่ามัตสึโมโตะ โยชิโตะก็ได้แล้วไม่ใช่หรือ? อย่างมากก็ฆ่าบอดี้การ์ดของตระกูลพวกเขาไปด้วย ทำไมต้องลำบากไปถึงคนอื่นๆในตระกูลมากมายขนาดนี้?”
เย่เฉินสีหน้าอึมครึม “นี่สมควรจะเป็นสไตล์ที่สอดคล้องกับตระกูลซู"
พูดไป เย่เฉินก็อดคิดถึงพ่อแม่ของตนขึ้นมาไม่ได้
ด้วยรูปแบบที่โหดเหี้ยมและวิธีการที่ร้ายกาจของตระกูลซู เกรงว่ามีโอกาสอย่างยิ่งที่พวกเขาจะเป็นคนทำมันโดยตรง!
เมื่อนึกถึงตรงนี้ ในใจของเย่เฉินก็อัดอั้นถึงขีดสุด!
เขาตาบอดไปจริงๆ ถึงกับช่วยหลานชายคนโตและหลานสาวคนโตของตระกูลซูเอาไว้แล้วปล่อยพวกเขาไป!
เขาจะพูดอะไรได้?
การตายของพ่อแม่และประสบการณ์ชีวิตของเขานั้นไม่มีทางบอกแก่นางาฮิโกะ อิโตะได้เป็นอันขาด
นางาฮิโกะ อิโตะ พยักหน้า เขาเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆก็ถอนหายใจขึ้นมา “คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ระยะเวลาเพียงไม่กี่วัน เรื่องราวจะเปลี่ยนไปเป็นแบบนี้....”
พูดไป เขาก็เอ่ยด้วยใบหน้าจริงจัง "เห็นทีตอนนี้ เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นความบังเอิญที่ผู้ได้รับผลประโยชน์มากที่สุดกลายมาเป็นตระกูลอิโตะ"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...