คำพูดของนางาฮิโกะ อิโตะ ทำให้เย่เฉินต้องประหลาดใจไม่มากก็น้อย
ก่อนอื่น เขาไม่คาดคิดว่า นางาฮิโกะ อิโตะจะเข้าใจเกี่ยวกับวัฒนธรรมจีนมากขนาดนี้
ประการที่สอง เขาเองไม่คาดคิดว่า นางาฮิโกะ อิโตะจะเอ่ยถึงวัฏจักรแห่งโชคชะตาขึ้นมา
เขาไม่รู้ว่าคนญี่ปุ่นเชื่อในฮวงจุ้ยหรือไม่ แต่ดูเหมือนตอนนี้ คนญี่ปุ่นอย่างน้อยๆก็เชื่อในโชคชะตา
คำพูดของนางาฮิโกะ อิโตะ มองดูแล้วอาจดูเหมือนจะไร้สาระ แต่นั่นก็แฝงด้วยหลักความจริงอยู่บ้าง
ทั้งหมดนี้เขากล่าวมานั้นไม่ได้ถือว่าไร้เหตุผลไปซะหมด เพราะท้ายที่สุดแล้ว โชคชะตาของสิ่งนี้ ไม่มีใครสามารถรู้ได้จริงๆ
เขานึกถึง ล่ายชิงหวา อาจารย์ฮวงจุ้ยอายุร้อยปีที่ตนบังเอิญพบในภูเขาเย่หลิงซานผู้นั้นขึ้นมา
ล่ายชิงหวานั้นก็อาศัยหลักแห่งวัฏจักรแห่งโชคชะตา จนท้ายที่สุดก็พบเจอกับตนเองในภูเขาเย่หลิงซาน
และเป็นเขาที่ทำลายชะตาชีวิตของมังกรติดสันดอนทิ้งไป และทำให้ตนเองนั้นสามารถบินขึ้นสู่ท้องฟ้าได้
ชายชราผู้นั้น คาดว่าคงมีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงวัฏจักรแห่งโชคชะตา
เพียงแต่น่าเสียดายที่ชายชราคนนั้นอยู่อีกฟากหนึ่งของมหาสมุทร และอาจไม่มีโอกาสได้พบกันอีกในอนาคต
ไม่อย่างนั้น ตนเองก็คิดอยากจะนั่งพบหน้ากับเขา ชิมชาสนทนา และพูดคุยกันยาวๆ
อย่างไรก็ตาม เย่เฉินในเวลานี้จู่ๆก็นึกถึงสิ่งที่นางาฮิโกะ อิโตะ เพิ่งพูดออกมา
โชคชะตามีวัฏจักร บางทีในอนาคต ตนเองก็อาจจะได้พบกับล่ายชิงหวา อีกครั้ง
นั่นเพราะหากเขาต้องการล้างแค้นให้พ่อแม่ การพึ่งพาแค่ความแข็งแกร่งส่วนตัวเพียงอย่างเดียวนั้นไร้ประโยชน์ ไม่ใช่แค่ความแข็งแกร่งส่วนตัวที่ต้องมี แต่ความแข็งแกร่งทางเศรษฐกิจนั้นก็สำคัญอีกด้วย!
ไม่อย่างนั้น หากต้องเผชิญหน้ากับตระกูลที่ใหญ่โตอย่างตระกูลซูเข้าจริงๆ ตนเองจะสามารถต่อกรได้อย่างไร?
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องอื่น แค่การที่ตระกูลซูสามารถข้ามผ่านเป็นดั่งมังกรข้ามแผ่นดินและทำให้งูเจ้าถิ่นอย่างตระกูลมัตสึโมโตะถูกฆ่าลงจนหมดเรียบทั้งตระกูลได้ นี่ก็เพียงพอที่จะเห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งเบื้องหลังของตระกูลนี้นั้นมากมายเพียงใด
นี่ไม่เพียงแต่แสดงให้เห็นว่า ตระกูลซูนั้นครอบครองยอดผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากจนน่าทึ่งอยู่ แต่ยังแสดงให้เห็นว่าพวกเขามีความคล่องตัวสูงมาก เมื่อซูจือเฟยและซูจือหยูเกิดเรื่องในญี่ปุ่น พวกเขาก็สามารถส่งผู้เชี่ยวชาญจำนวนมากไปที่นั่นได้ทันที ประสิทธิภาพการลงมือแบบนี้ เทียบแล้วถือว่าไม่ด้อยไปกว่ากองทัพสหรัฐฯ
หากไม่มีความแข็งแกร่งที่มากพอ อาศัยแค่ความสามารถส่วนตัวเพียงลำพัง ใครก็ไม่สามารถหลีกหนีจากตระกูลซูได้พ้น
ไม่ต้องพูดถึงประสิทธิภาพการต่อสู้ของผู้เชี่ยวชาญหลายร้อยคน แค่ลำพังเพื่อนสนิทและญาติของตน ตนก็ไม่มีความสามารถที่จะปกป้องได้

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...