เมื่อได้ยินคุณท่านสงสารเย่ฉางอิงอีกครั้ง พี่ใหญ่ก็ไม่พอใจเล็กน้อย และพูดว่า:"พ่อ ฉางอิงหายไปหลายปีแล้ว ดังนั้นโปรดหยุดพูดถึงเรื่องนี้ นอกจากนี้ เหตุผลที่ฉางอิงออกจากบ้าน คือสิ่งที่เราทุกคนต้องรับผิดชอบ ดังนั้น ถึงขั้นทั้งเย่นจิงก็ไม่หลุดพ้นความเกี่ยวข้อง และไม่ใช่สิ่งที่เราควบคุมได้"
น้องสามเย่ฉางหยุนก็เห็นด้วย:"นั่นสิพ่อ นี่กำลังพูดถึงซูจือเฟยและซูจือหยูอยู่ไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงพูดถึงฉางอิงได้ล่ะ?"
คุณท่านถอนหายใจยาวๆ และโบกมือ:"ไม่พูดแล้ว ไม่พูดแล้ว มาคุยเรื่องสำคัญกันเถอะ! ยังไงก็เถอะ ก้าวแรกที่ตระกูลซูเข้าสู่ญี่ปุ่นได้พลาดไปแล้ว สถานการณ์ต่อไปจะแน่มากสำหรับพวกเขา นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับพวกเราที่จะไล่ตาม และใช้ประโยชน์จากมัน! พวกคุณคิดว่าไง?"
ทุกคนต่างชำเลืองมองกันและกัน เย่ฉางโคงก็เห็นด้วยอย่างมาก และพูดว่า:"พ่อพูดถูก ผมก็คิดว่านี่เป็นโอกาสที่ดีของเรา!"
"ธุรกิจเดินเรือเดินทะเลของเราเริ่มต้นช้ากว่าตระกูลซู และเสียเปรียบอย่างยิ่ง แต่ถ้าเราสามารถใช้ประโยชน์จากความล้มเหลวของตระกูลซู ไปร่วมมือกับตระกูลอิโตะ และเอาตลาดญี่ปุ่นมาได้ มันเท่ากับการบีบคอของตระกูลซู มีผลกระทบต่อตระกูลซูอย่างแน่นอน!"
เย่โจงฉวนพยักหน้า แต่หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็พูดว่า:"ตอนนี้ เรายังไม่เหมาะที่จะแข่งขันโดยตรงกับตระกูลซู เรื่องนี้ควรจัดการอย่างเบา ๆ และช้า ๆ และต้องห้ามให้ตระกูลซูรู้ล่วงหน้า "
เย่ฉางโคงถามด้วยความงุนงงว่า:"พ่อ ตระกูลซูสามารถไปทำลายครอบครัวคนอื่นที่ญี่ปุ่นได้อย่างเปิดเผย เราไปญี่ปุ่นเพื่อหารือเรื่องความร่วมมือ ต้องแอบด้วยเหรอ?"
เย่โจงฉวนยิ้มเล็กน้อย:"ความแข็งแกร่งของตระกูลซูตั้งอยู่แบบนั้น ตอนนี้เราจะไปคุยความร่วมมือกับตระกูลอิโตะอย่างผ่าเผย สำหรับตระกูลซูแล้ว มันเป็นแค่การตบหน้าพวกเขา และทำให้พวกเขาเสียหน้าเท่านั้นเอง "
พูดจบ เย่โจงฉวนก็พูดอีกครั้ง:"แต่ว่า เราตบหน้าตระกูลซูไปหนึ่งที ดูจากสไตล์ของตระกูลซูแล้ว จะต้องสู้กับเราอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ เข้ากันไม่ได้ ตอนนั้นเราจะมีปัญหา"
เย่ฉางโคงรีบถามว่า:"พ่อ พ่อหมายความว่าไง?"
"โดยเฉพาะอย่างยิ่งซูจือหยู ซึ่งเป็นที่รักอย่างสุดซึ้งของซูเฉิงเฟิงและซูโสว่เต้า ระดับความชอบซูจือหยูของสองพ่อลูกคู่นี้ เหนือกว่าเด็กคนอื่นๆ มานาน แม้แต่หลานชายคนโตซูจือเฟย"
"ดังนั้น เมื่อซูเฉิงเฟิงตาย อำนาจทั้งหมดจะตกไปอยู่ในมือของครอบครัวซูโสว่เต้า!"
"และในอนาคต ในบรรดาสมาชิกครอบครัวซูโสว่เต้า ผู้ที่มีคำพูดที่มีอำนาจที่สุด จะต้องเป็นซูจือหยู!"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ ซูโจงฉวนก็จ้องเขม็งและพูดอย่างแข็งกร้าวว่า:"ซูจือหยูเป็นผู้หญิง สุดท้ายก็ต้องแต่งงานเป็นภรรยาคนอื่น วันที่เธอแต่งงาน จะเป็นวันที่ตระกูลซูถูกแบ่งออกเป็นสองครอบครัว ดังนั้น ใครก็ตามที่สามารถพิชิตซูจือหยูได้ คนนั้นจะสามารถพิชิตทรัพย์สินของตระกูลซูได้ครึ่งหนึ่ง!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...