เย่ฉางโคงได้ยินคำพูดของชายชรา พูดอย่างลำบากใจ:"พ่อ ครั้งก่อนพ่อบอกว่าอยากให้แต่งงานกับตระกูลซู ให้ซูจือหยูเป็นลูกสะใภ้ของตระกูลเย่ แต่ไม่มีคนที่เหมาะสม!"
เย่โจงฉวนพูดเบาๆ :"ครั้งก่อนบอกแล้วไม่ใช่เหรอ? ฉางอิงลูกชายคนโตเป็นคนที่เหมาะสม"
เย่ฉางโคงพูดว่า:"แต่ตอนนั้นถังซื่อไห่ก็บอกแล้วนี่ ที่ฉางอิงลูกชายคนโตไม่เต็มใจที่จะกลับมาระลึกถึงบรรพบุรุษ บางทีเด็กคนนี้อาจจะยังเกลียดเราอยู่ในใจ!"
เย่โจงฉวนปัดมือ: "เขาจะเกลียดเราไหม นายพูดแล้วไม่นับ ฉันพูดก็ไม่นับ ต้องให้เขาพูดถึงจะนับ"
น้องสามเย่ฉางหยุนรีบถามว่า:"พ่อ พ่อหมายความว่า จะตามหาลูกชายคนโตฉางอิงกลับมาระลึกถึงบรรพบุรุษเหรอ?"
เย่โจงฉวนพยักหน้า:"ฉันมีความคิดนี้จริงๆ แค่ยังไม่รู้ว่าจะใช้วิธีไหน"
เย่ฉางโคงรู้สึกกดดันและการคุกคามอย่างมาก รีบพูดว่า:"พ่อ ลูกชายคนโตฉางอิงออกจากบ้านมาหลายปีแล้ว
มันควบคุมไม่ได้เลย! โปรดคิดให้ดี!"
เย่โจงฉวนปัดมือ:"พวกนายไม่ต้องมาพูดโน้มน้าวฉันอีก ตอนนั้นที่ฉันให้ถังซื่อไห่ซื้อตี้เหากรุ๊ปแล้วเอาให้เขา อันที่จริงก็ได้ตัดสินใจแล้ว ว่าไม่ช้าก็เร็วก็จะให้เขากลับมาเพื่อระลึกถึงบรรพบุรุษ ตระกูลเย่ไม่ได้มีทายาทมากมาย มันเทียบไม่ได้กับกิ่งก้านที่อุดมสมบูรณ์ของตระกูลซู และเราไม่สามารถปล่อยให้ผู้ชายที่โตแล้วเร่ร่อนอยู่ข้างนอกได้ "
เย่ฉางโคงหงุดหงิด แต่ก็ยังถามอย่างใจเย็น:"พ่อ งั้นถ้าสมมุติลูกชายคนโตฉางอิงไม่ยอมกลับมาล่ะ?"
เย่ฉางควนพูดอย่างจริงจังว่า:"คนมันเปลี่ยนได้ วันนี้ไม่ยอมกลับมา บางทีพรุ่งนี้อาจจะยอมกลับ ถ้าพรุ่งนี้ยังไม่ยอมกลับ หนึ่งปี สองปี สามปีหรือสิบปี ยังไงก็ต้องมีสักวันที่เขาจะเปลี่ยนใจและการตัดสินใจเปลี่ยนได้!"
เย่ฉางโคง เย่ฉางหยุนแล้วก็น้องสี่เย่ฉางเทียนที่ไม่ได้พูดตลอดเวลา แอบด่าอยู่ในใจ
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดเกี่ยวกับทรัพย์สินของตระกูลคือการตัด
เย่โจงฉวนพยักหน้า และพูดว่า:"พรุ่งนี้เธอไปจินหลิงหน่อย ไปหาเฉินเอ๋อ คุยกับเขาดีๆ แล้วถามเขาว่าอยากกลับมาไหม ถ้าเขามีความคิดนี้ ก็เชิญเขากลับมาฉลองปีใหม่ด้วยกัน……"
เย่ฉางหมิ่นรีบพูดว่า:"ได้ค่ะพ่อ พรุ่งนี้หนูจะไปจินหลิง"
ขณะที่เธอพูด ก็นึกอะไรบางอย่างได้ และถามว่า:"พ่อคะ เฉินเอ๋อแต่งงานแล้ว ถ้าเขายอมกลับมา จะให้เขาพาภรรยามาหาพ่อด้วยไหม?"
เย่โจงฉวนปัดมือ และพูดอย่างรังเกียจว่า:"ผู้หญิงหยาบคายจากตระกูลระดับต่ำ เมืองระดับต่ำ จะมีค่าควรที่จะเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเย่ของฉันได้อย่างไร? ถ้าเฉินเอ๋อกลับมา ที่สำคัญก็คือต้องหย่ากับผู้หญิงคนนี้ แล้วเราค่อยให้เขาเจอกับซูจือหยู ดูว่ามีโอกาสพัฒนาหรือไม่"
"ค่ะ!"เย่ฉางหมิ่นพยักหน้าและพูดว่า:"หนูจะไปทดสอบความคิดของเฉินเอ๋อก่อน และค่อยพูดคุยเรื่องนี้กับเขาทีละขั้นตอน!"
เย่โจงฉวนยิ้มด้วยความพึงพอใจ:"เรื่องนี้ พ่อขอฝากเธอนะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...