ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1730
ช่วยพวกเขาสองพี่น้อง ก็แค่ถือโอกาสเฉยๆ
เบาะแสที่รู้เพียงอย่างเดียว ก็คือเขาน่าจะเป็นคนจีน
แต่ไม่รู้รายละเอียดอะไรเพิ่มเติมเลย
เดิมที ซูโสว่เต้าอยากให้ซูรั่วหลีไปตรวจสอบเบาะแสและ รายละเอียดของคนนั้น
แต่ตอนนี้ กรมตำรวจนครบาลโตเกียว กระทรวงการต่างประเทศญี่ปุ่น และคณะกรรมการความปลอดภัยสาธารณะแห่งชาติ ต่างก็พยายามจับกุมลูกน้องของตระกูลซูที่ล้างตระกูลมัตสึโมโตะ
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงล้มเลิกความคิดนี้ และปล่อยให้ซูรั่วหลีกลับบ้านก่อน เพื่อไม่ให้รัฐบาลญี่ปุ่นจับได้
หากรัฐบาลญี่ปุ่นจับได้ ตามความรุนแรงของการฆ่า แม้จะไม่ถูกตัดสินประหารชีวิต อย่างน้อยก็ต้องจำคุกตลอดชีวิต ทั้งชีวิตนี้ก็อย่าคิดจะออกมา
ดังนั้นซูโสว่เต้าจึงทำได้เพียงยอมแพ้ชั่วคราว
ตอนนี้ได้ยินนางาฮิโกะ อิโตะพูดถึงคนๆนั้นอีกครั้ง ดังนั้นเขาจึงแกล้งถามว่า:"คุณอิโตะ เห็นว่าคนลึกลับคนนั้นปกป้องลูกสาวของคุณ ดังนั้นคุณคงจะรู้จักเขาสินะ?"
นางาฮิโกะ อิโตะส่ายหัว และพูดอย่างเสียใจ:"ฉันอยากรู้จักเขาจริงๆ แต่น่าเสียดายที่คนๆ นั้นลึกลับเกินไป ฉันถามลูกสาวของฉันแล้ว แต่ลูกสาวของฉันก็ไม่รู้ ไม่เช่นนั้น ฉันอยากจะรับเขามาใช้เองจริงๆ! มีบุคคลที่ทรงพลังอยู่เคียงข้าง ไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยอีกต่อไป!"
ซูโสว่เต้าจ้องไปที่นางาฮิโกะ อิโตะ ชั่วครู่ รู้สึกว่าเขาไม่ได้พูดโกหก
ดูเหมือนว่า นางาฮิโกะ อิโตะจะไม่รู้ว่าใครเป็นคนลึกลับ
เมื่อซูโสว่เต้าได้ยินแบบนี้ คิ้วของเขาแสดงความดีใจเล็กน้อย และคิดกับตัวเองว่า:"ดูเหมือนว่าความร่วมมือกับตระกูลอิโตะอาจจะได้เรื่องแล้ว"
ซูโสว่เต้ากำลังคิดอย่างได้ใจ แต่นางาฮิโกะ อิโตะได้ใช้วีธีถ่วงเวลา
เขาเลยกลับคำพูด พูดอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยว่า:"แต่ว่าคุณซู สภาพร่างกายของฉันตอนนี้คุณก็เห็นแล้ว หมอบอกว่าอย่างน้อยฉันก็ต้องดูอาการในโรงพยาบาลสักครึ่งเดือน"
"อีกอย่าง ถึงแม้จะออกจากโรงพยาบาลแล้ว กลับบ้านก็ต้องพักฟื้นเป็นเวลาหลายเดือน และช่วงนี้อาจจะไม่มีแรงพอที่จะจดจ่อกับการดำเนินธุรกิจ"
"ดังนั้น ไม่ว่าความร่วมมือนี้ควรจะดำเนินการหรือไม่ หรือควรดำเนินการอย่างไร อาจต้องใช้เวลาสักระยะถึงจะให้คำตอบที่ชัดเจนกับคุณได้……"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...