ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1737

สำหรับอิโตะ นานาโกะ เย่เฉินแค่ยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้อธิบายอะไรมาก

หลังจากนานาโกะคุยกับทานากะ โคอิจิคุยเรื่อยเปื่อยสักพักแล้ว นานาโกะก็กล่าวขอโทษเขาว่า:"ทานากะซัง คืนนี้เย่เฉินซังจะกลับจินหลิง ฉันต้องไปซื้อของบางอย่างกับเขา ฉันไปก่อนนะ แล้วเจอกันอีก!"

ทานากะ โคอิจิรีบพูดว่า:"คุณหนูใหญ่กับคุณเย่ไปทำธุระเถอะ ไม่ต้องห่วงผม ไม่จำเป็นต้องมาเยี่ยมผมเป็นพิเศษ มันรบกวนคุณเกินไป!"

อิโตะ นานาโกะยิ้มพูดว่า:"ไม่รบกวนหรอก เรารู้จักกันมาหลายปีแล้ว คุณจะเกรงใจไปทำไม?"

ทานากะ โคอิจิพยักหน้าอย่างขอบคุณ จากนั้นมองไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างจริงจังว่า:"คุณเย่ คืนนี้คุณกลับบ้าน ผมคงจะไปส่งคุณไม่ได้ ขอให้คุณเดินทางโดยสวัสดิภาพ!"

เย่เฉินยิ้มเล็กน้อย:"ขอบคุณนะทานากะ ถ้ามีโอกาสไว้พบกันใหม่"

"ได้คุณเย่ ถ้ามีโอกาสไว้เจอกัน!"

ออกจากวอร์ดของทานากะ โคอิจิ อิโตะ นานาโกะกับเย่เฉินไปที่กินซ่าโตเกียว

มาญี่ปุ่นมาหลายวันแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่เย่เฉินออกมาซื้อของ

เพราะครั้งที่แล้วไปเย่นจิง ก็ซื้อแอร์แม็สชุดหนึ่งให้เซียวชูหรันภรรยาของเขา ดังนั้นคราวนี้เย่เฉินจึงละเลยสินค้าฟุ่มเฟือยอย่างพวกกระเป๋า

เย่เฉินเดินไปรอบๆ บริเวณเครื่องประดับ และตกหลุมรักแหวนเพชรรูปหัวใจจากทิฟฟานี่

เพชรหลักของแหวนเพชรเม็ดนี้มีน้ำหนักสุทธิ 3 กะรัต ความบริสุทธิ์สูงมาก ไม่ใหญ่มาก แต่ประณีตมาก และการเจียระไนรูปหัวใจก็สวยงามมากด้วย ทำให้แค่เห็นก็ชอบเลย

จำได้ว่าตั้งแต่สมัยแต่งงานจนถึงปัจจุบัน เขายังไม่เคยให้แหวนแต่งงานจริงๆกับเซียวชูหรันเลย ดังนั้นเย่เฉินจึงตัดสินใจที่จะซื้อแหวนเพชรนี้กลับไปให้เธอ

เขาปรึกษากับเสมียนและพบว่าราคาของแหวนวงนี้อยู่ที่ประมาณ 800,000 หยวน แปลงเป็นหยวน ซึ่งไม่แพงเลย

ดังนั้น เย่เฉินเตรียมจะซื้อแหวนนี้

อิโตะ นานาโกะไม่สามารถซ่อนความอิจฉาของเธอได้ และถามว่า:"เย่เฉินซัง จะซื้อแหวนนี้ให้ภรรยาของคุณใช่ไหม?"

พูดไป อิโตะ นานาโกะก็กางมือของตัวเองไว้ตรงหน้าเย่เฉิน

เย่เฉินมองใกล้ๆและพูดด้วยความประหลาดใจ:"นานาโกะ รู้สึกว่ามือของคุณ คล้ายกับมือจองภรรยาผมเลย! ถ้างั้นช่วยผมลองหน่อยสิ!"

อิโตะ นานาโกะ พยักหน้าโดยไม่ลังเล

ในเวลานี้ พนักงานขายยื่นแหวนให้เย่เฉิน และพูดว่า:"คุณคะ งั้นรบกวนคุณให้ผู้หญิงคนนี้ช่วยลองเถอะ!"

เย่เฉินไม่คิดมาก เขาหยิบแหวนด้วยมือข้างหนึ่ง แล้วดึงข้อมือขวาของอิโตะ นานาโกะๆเบาๆด้วยมืออีกข้างหนึ่ง ค่อยๆ สวมแหวนบนนิ้วนางของเธออย่างระมัดระวัง

ในขณะนี้ อิโตะ นานาโกะรู้สึกเหมือนฝันเลย

แม้ว่าเธอรู้ดีว่าเธอกำลังช่วยภรรยาของเย่เฉินลองแหวนเท่านั้น แต่เมื่อเธอคิดว่าเย่เฉินกำลังสวมแหวนเพชรบนนิ้วนางของเธอ เธอก็รู้สึกตื่นเต้นมากจนถึงขีดจำกัดแล้ว

เธอพูดกับตัวเองในใจว่า:"ถ้านี่คือความฝัน ฉันหวังว่าจะสามารถหลับยาว ไม่ตื่นอีกเลย…..."