เมื่ออิโตะ นานาโกะกลับมาจากห้องน้ำ เธอไม่มีคราบน้ำตาบนหน้าแล้ว แต่ตาของเธอแดงเล็กน้อย
เธอจงใจใช้น้ำเย็นล้างหน้า ดังนั้นจึงดูเป็นธรรมชาติมากขึ้น
กลับมาที่ร้าน อิโตะ นานาโกะเริ่มยิ้มถามเย่เฉินว่า:"ปรับเสร็จยัง? คุณต้องการให้ฉันลองอีกไหม?"
เย่เฉินยิ้มและพยักหน้า:"รบกวนคุณด้วย!"
อิโตะ นานาโกะยิ้มอ่อน:"เย่เฉินซังไม่ต้องเกรงใจหรอก"
จากนั้นเธอก็ยื่นมือขวาออกมาอีกครั้งแล้วยิ้มพูดว่า:"เอาสิ! ลองอีกครั้ง!"
เย่เฉินไม่คิดมาก หยิบแหวนที่ปรับแล้วมาสวมที่นิ้วนางมือขวาเธออีกครั้ง
คราวนี้ขนาดก็กำลังพอดีมือ ไม่แน่นหรือหลวมเลย ดูเหมือนธรรมชาติ
อิโตะ นานาโกะไม่สามารถช่วยเปลี่ยนทิศทางของมือขวาได้ ภายใต้แสงและสังเกตแหวนเพชรราคาไม่แพงนี้อย่างระมัดระวัง
แม้ว่าแหวนนี้จะไม่งดงามเท่าแหวนหลายสิบล้านที่อยู่ในมือของผู้หญิงและสาวงาม แต่ก็มีเสน่ห์เฉพาะตัว
เรียบง่าย ใจกว้าง สวยงามและน่าดึงดูด
เย่เฉินมองไปที่แหวนของอิโตะ นานาโกะ และยิ่งมองชอบเช่นกัน
เขารู้ว่าภรรยาของเขาไม่ขออัญมณีหรูหราเหล่านั้น และแหวนวงนี้สามารถเข้ากับอารมณ์นิ่งราวกับน้ำของเธอได้
เมื่อคิดถึงนิ่งราวกับน้ำ เขาอดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนความสนใจจากแหวน ไปที่ใบหน้าของอิโตะ นานาโกะ
พูดตามตรง ถ้าบอกว่ามันนิ่งราวกับน้ำ เซียวชูหรันอาจทำคะแนนได้ถึง 80 หรือ 90 คะแนน แต่อิโตะ นานาโกะ ได้ 100 คะแนนอย่างแน่นอน
ดังนั้น เธอถือว่าเย่เฉินเป็นลูกค้าวีไอพีที่เคารพ ดังนั้นเธอจึงช่วยเขาห่อแหวนอย่างระมัดระวัง และพูดกับเย่เฉินว่า:"คุณผู้ชายคะ หากคุณไม่มีความต้องการอื่นใด โปรดตามฉันไปติดเงินที่แคชเชียร์ค่ะ"
เย่เฉินพูดว่า:"ไม่ต้องรีบ ผมอยากดูสร้อยข้อมือ"
แหวนเป็นสัญลักษณ์แห่งความรักระหว่างคู่รัก ดังนั้นเมื่อเขาซื้อแหวนนี้ให้ภรรยา เขาย่อมไม่สามารถซื้อสิ่งเดียวกันนี้ให้แม่ยายได้
ดังนั้น เย่เฉินตัดสินใจที่จะดูสร้อยข้อมือให้หม่าหลัน ราคาก็ไม่ต้องสูงเกินไป เทียบเท่ากับสองหรือสามแสนหยวนจะดีมาก
กำไลสองถึงสามแสนสำหรับหม่าหลัน ก็เพียงพอที่จะทำให้เธอดีใจจนนอนไม่หลับแล้ว
พนักงานขายได้ยินว่าเย่เฉินอยากซื้อสร้อยข้อมือ พูดขึ้นทันทีว่า:"คุณผู้ชายคะ โปรดรอสักครู่ ฉันจะให้ผู้รับผิดชอบพื้นที่สร้อยข้อมือพาคุณดูและแนะนำรูปแบบบางอย่างให้กับคุณ"
ในร้านของพวกเธอ พนักงานขายแต่ละคนมีเคาน์เตอร์พิเศษเฉพาะของตนเอง พนักงานขายคนนี้มีหน้าที่รับผิดชอบเกี่ยวกับแหวนเพชร ดังนั้น สร้อยข้อมือจึงต้องการบุคคลอื่นเพื่อให้บริการแนะนำการช็อปปิ้งให้เย่เฉิน

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...