เย่เฉินรู้สึกได้ถึงสัมผัสที่นุ่มนวลและเย็นชาจากริมฝีปากของนานาโกะเป็นอันดับแรก จากนั้นก็รู้สึกขมขื่นเล็กน้อยในปากของเขา
เขารู้ดีอยู่ในใจว่า นี่คือรสชาติแห่งน้ำตาของนานาโกะ
ในขณะนี้ เขารู้สึกไม่เต็มใจ และก็ทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
หลังจากนั้นไม่กี่วินาที ริมฝีปากของทั้งสองก็แยกจากกัน อิโตะ นานาโกะ เงยหน้าขึ้น มองเย่เฉินด้วยดวงตาที่เป็นสีแดง สำลักและพูดว่า “เย่เฉินซัง อย่าลืมฉันไปเลยนะ.........”
เย่เฉินพยักหน้าอย่างจริงจัง “ไม่ต้องกังวล ผมจะไม่ลืมอย่างแน่นอน!”
อิโตะ นานาโกะ พูดอย่างเคร่งขรึมว่า “หากมีสิ่งใดที่ต้องการความช่วยเหลือจากฉันในอนาคต ได้โปรดเย่เฉินซังจะต้องบอกฉันด้วยนะคะ!”
เย่เฉินพยักหน้า “โอเค คุณก็เช่นกัน!”
อิโตะ นานาโกะ ถึงฉีกน้ำตาของเธอเป็นรอยยิ้ม “ถ้าอย่างนั้นเย่เฉินซังก็รีบไปเถอะ ถ้าเกิดล่าช้าต่อไปคุณก็จะขึ้นเครื่องบินไม่ทันเวลาแล้ว!”
เย่เฉินมองมาที่เธอ และอย่างอ่อนโยนว่า “นานาโกะ ไว้เจอกันใหม่ในภายหลัง”
“อืม ไว้เจอกันใหม่เย่เฉินซัง!”
เย่เฉินหันกลับหลังไปในครั้งนี้ และก็ไม่ได้หันกลับมาอีกเลย
เขาไม่อยากเป็นเหมือนเมื่อกี้นี้ ตอนที่หันกลับมามอง ก็จะเห็น อิโตะ นานาโกะ ที่กำลังร้องไห้น้ำตาไหล
ดังนั้น จึงแข็งใจไปเลยทีเดียว และก้าวเข้าสู่ช่องทางการตรวจสอบความปลอดภัย
ผู้โดยสารโดยรอบ เห็น อิโตะ นานาโกะ ที่สวยงามเย้ายวนใจ กำลังใช้มือปิดใบหน้าของเธออยู่ที่จุดตรวจรักษาความปลอดภัย ด้วยน้ำตาคลอเบ้า และจ้องมองไปที่เงาร่างของเย่เฉินโดยไม่กะพริบตาจนกว่าจะหายตัวไป ในหัวใจก็พอจะสั่นไหวอยู่บ้าง
ผู้ชายส่วนใหญ่ ต่างก็รู้สึกอิจฉาชายคนที่เพิ่งหายตัวไปจากช่องตรวจความปลอดภัยในตอนเมื่อกี้นี้
“ไอ้คนคนนั้นมีคุณสมบัติอะไร ที่จะสามารถมีผู้หญิงสวยๆ แบบนี้คนหนึ่งมองดูเขาและร้องไห้น้ำตาไหลไปด้วยความหลงใหลแบบนั้น!”
อิโตะ นานาโกะ เพิ่งเดินออกจากประตูสนามบิน ที่นั่งข้างคนขับของรถโรลส์รอยซ์คันที่อยู่ตรงกลางมีหญิงสาวเดินลงมาคนหนึ่ง ผู้หญิงคนนั้นเข้ามาทักทายเธอด้วยความเคารพว่า “คุณหนูอยู่ที่นี่!”
อิโตะ นานาโกะ พยักหน้าเบาๆ แต่ยังไม่ได้เดินไปตรงหน้า คนคนนั้นก็ได้เปิดประตูแถวหลังไว้ให้เธอแล้ว
หลังจากที่ อิโตะ นานาโกะ ขึ้นไปนั่งในรถ เธอถึงปิดประตูและกลับไปที่นั่งข้างคนขับ
หลังจากขึ้นรถ อิโตะ นานาโกะ ก็อดไม่ได้ที่จะถามเธอว่า “คาวาน่า คุณได้ซื้อแหวนที่ฉันต้องการมาให้ฉันหรือยัง?”
“ซื้อมาได้แล้ว!” ผู้หญิงที่ถูกเรียกชื่อว่าคาวาน่า ซึ่งมีชื่อเต็มว่า คาวาน่า เรย์ เป็นผู้ช่วยอาวุโสคนหนึ่งของตระกูลอิโตะ ในเวลานี้เธอก็ได้ยื่นกล่องเครื่องประดับทิฟฟานี่ที่สวยงามมาจากที่นั่งข้างคนขับให้ทันที
อิโตะ นานาโกะ รับกล่องเครื่องประดับมาอย่างตื่นเต้น และแกะกล่องออกมาอย่างระมัดระวัง
ตอนที่เธอเปิดกล่องออกมา เธอก็พบว่าในกล่องเครื่องประดับ มีแหวนเพชรแบบเดียวกับวงที่เย่เฉินเคยให้ตัวเองลองใส่นอนอยู่อย่างเงียบๆ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...