ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 175
บทที่175 ให้คุณสองเม็ด（1）
เช้าวันรุ่งขึ้น
เย่เฉินเตรียมกำลังจะออกไปซื้อกับข้าว มีสายโทรศัพท์ดังขึ้นมา
คนที่โทรมาหา ก็คือฉินเอ้าเสวี่ยนสาวน้อยเล็กพริกขี้หนูของตระกูลฉิน
ฉินเอ้าเสวี่ยนต่อสายติด ถามด้วยน้ำเสียงเย้ายวนว่า: “อาจารย์เย่ รบกวนถามว่าตอนนี้คุณอยู่บ้านหรือเปล่า?”
เย่เฉินส่งเสียงอืมตอบรับ และพูด: “อยู่ที่บ้าน มีอะไร โทรหาผมมีเรื่องอะไรเหรอ?”
ฉินเอ้าเสวี่ยนพูด: “คุณพ่อวานฉันส่งสมุนไพรให้กับคุณ คุณซ่งเป็นคนสั่งความไว้ ไม่ทราบว่าคุณสะดวกหรือไม่?
ภรรยาเขาเซียวชูหรันยุ่งเรื่องที่ทำงาน พ่อตาขับรถออกไปกับแม่ยายไปคฤหาสน์Tomson Riviera ดูความคืบหน้าการตกแต่ง ดังนั้นเย่เฉินจึงอยู่บ้านคนเดียว ไม่มีอะไรที่จะไม่สะดวก
จากนั้นเขาไปพูดว่า: “ผมสะดวก คุณมาหาผมได้”
ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดอีกว่า: “โอเค อาจารย์เย่ ฉันจะรีบไปเดี๋ยวนี้!”
จากนั้นไม่กี่นาที เย่เฉินก็ได้ยินเสียงกดกริ่ง
เขาเปิดประตู มองเห็นฉินเอ้าเสวี่ยนที่มีผมสีดำคลุมประบ่า กระโปรงยาวสีครีม หน้าตาน่ารักอีกทั้งยังดูเป็นกุลสตรี ยืนอยู่หน้าประตู ในมือหิ้วกระเป๋าเดินใบใหญ่หนึ่งใบ มีทีท่าเขินอาย
“อา......อาจารย์เย่สวัสดีค่ะ......ฉันชื่อฉินเอ้าเสวี่ยน ไม่รู้ว่าคุณยังจำฉันได้อีกหรือไม่......”
เวลานี้ฉินเอ้าเสวี่ยนตื่นเต้นถึงขีดสุด
หลังจากเมื่อวานพ่อเธอพูดถึงอาจารย์เย่ที่มีความสำคัญที่สุดต่ออนาคตของตระกูล เมื่อคืนเธอพะว้าพะวังนอนพลิกไปมาทั้งคืนจนเกือบไม่ได้นอน
ในความคิดของเธอ แน่นอนว่าจะต้องเป็นเย่เฉิน
เธอเป็นหญิงสาวอยู่ในช่วงวัยกระเตาะ
เย่เฉินหัวเราะ พูดว่า: “ดูไปแล้วเปลี่ยนไปมากจริง ๆ “
พูดจบ ก็ขยับตัว พูดว่า: “อย่ามัวพูดอยู่หน้าประตู รีบเข้ามาเถอะ”
ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพยักหน้ารับคำ ลากกระเป๋าเดินทางเข้าไปอย่างระมัดระวัง
เย่เฉินเห็นเธอลากกระเป๋าเดินทางใบเขื่องด้วยความลำบาก ฉินเอ้าเสวี่ยนเป็นคนที่เรียนศิลปะการต่อสู้เช่นกัน มีความสามารถพอประมาณ การออกแรงทั่วไปนั้นสำหรับเธอเป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ด้วยท่าทางการออกแรงขนาดนี้ของเธอ ดูท่ากระเป๋าเดินทางจะต้องหนักมาก
เขาจึงถามด้วยความประหลาดใจว่า: “ในกระเป๋าเดินทางของคุณใส่อะไร? ทำไมหนักขนาดนี้?”
ฉินเอ้าเสวี่ยนรีบพูดตอบว่า: “อาจารย์เย่ ข้างในเป็นสมุนไพรที่พ่อฉันเตรียมไว้ให้คุณ อีกทั้งล้วนเป็นสมุนไพรชั้นเลิศที่คัดสรรมาอย่างดี!”
พูดจบ เธอวางกระเป๋าเดินทางไว้บนพื้นห้องรับแขก เปิดกระเป๋าเดินทาง
……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...