ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1756
“ใช่! มอบตัวกันเถอะ!”
“เหลือให้เนินเขาเขียวขจีอยู่ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่มีฟืนใช้!” หมายความว่าตราบใดที่คนยังปลอดภัยดี หลังการพยายามแล้วก็จะกลับมารุ่งเรืองมีความหวังได้อีกครั้ง
ซูโสว่เต้าในทางโทรศัพท์ก็ถอนหายใจยาว และพูดกับซูรั่วหลีว่า “รั่วหลี ยอมจำนนไปเถอะ ผมจะหาทุกวิถีทางอย่างเต็มที่เพื่อไกล่เกลี่ยกับฝ่ายญี่ปุ่นเอง และไม่ว่ายังไงผมก็จะช่วยคุณออกมาให้ได้........”
เชือกเส้นที่ตึงเครียดอยู่ในสมองของซูรั่วหลีก็คลายออกในที่สุด แม้ว่าจะยังไม่เต็มใจก็ตาม แต่ก็ต้องพยักหน้า และกล่าวว่า “ผู้นำตระกูล ฉันทราบแล้วค่ะ........คุณดูแลตัวเองให้ดี รั่วหลีไม่สามารถรับใช้คุณต่อไปได้แล้ว.......”
ซูโสว่เต้ารู้สึกปวดใจอย่างมาก แต่ก็ทำได้เพียงต้องเอ่ยปากพูดว่า “เชื่อผม ผมจะช่วยคุณออกมาได้อย่างแน่นอน!”
“อืม! รั่วหลีเชื่อท่าน!”
ซูรั่วหลีพูดอย่างไม่พอใจ และวางสายไปในทันที พูดกับพนักงานต้อนรับบนเครื่องบินว่า “เอาล่ะ เปิดประตูห้องโดยสารเถอะ!”
พนักงานต้อนรับบนเครื่องบินพยักหน้าทันที และเปิดประตูทั้งสี่ด้านหน้าและด้านหลังทีละช่อง
หลังจากนั้น ก็ได้ยินเสียงคนข้างนอกตะโกนว่า “ทุกคนเอามือวางบนหัว และเข้าแถวเดินลงบันไดเวียน ใครที่กล้าเล่นตุกติก จะถูกยิ่งตายทันที!”
ซูรั่วหลีถอนหายใจ ยืนขึ้น และพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าเศร้า “มันก็ถือว่าเป็นวาสนาสำหรับทุกคนที่ได้มาทำงานร่วมกัน ฉันหวังว่าทุกคนจะดูแลตัวเองให้ดี!”
หลังจากพูดจบ เธอก็ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ และก้าวออกจากประตูห้องโดยสารไปก่อนคนแรก
ด้านนอกห้องโดยสาร เฮลิคอปเตอร์ยังคงคำรามอยู่เหนือศีรษะ และลมแรงพัดผมยาวและเสื้อผ้าของซูรั่วหลีขยับไปมา
ทันทีหลังจากนั้น คนที่เหลืออีกห้าสิบกว่าคนก็ก้าวลงจากเครื่องบินทีละคน ทุกคนก็ถูกใส่กุญแจมือทั้งหมดเหมือนกัน และนั่งยองๆ กับพื้น หัวปืนไรเฟิลจู่โจมถูกเจาะไว้ที่ด้านหลังศีรษะทั้งหมด
แม้แต่ลูกเรือก็ไม่เว้น และพวกเขาก็ถูกจับโดยถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด
เย่เฉินยืนอยู่ในห้องนักบินของเครื่องบินลำด้านหลัง เยาะเย้ยในใจ ขณะที่เขาเฝ้าดูคนของตระกูลซูถูกจับกุมตัวทั้งหมด
คนทั้งห้าสิบคนเหล่านี้ เป็นกรงเล็บและเขี้ยวของตระกูลซู
ตอนนี้พวกเขาทั้งหมดตกอยู่ในมือของรัฐบาลญี่ปุ่น พลังของตระกูลซูก็จะได้รับผลกระทบอย่างมากแน่นอน
ตระกูลซู ผมเย่เฉินจะต้องทำให้พวกคุณ ชำระล้างบัญชีอย่างสาสมของพันธมิตรต่อต้านตระกูลเย่ในเวลานั้นแน่นอน!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...