ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1757

หลังจากที่สมาชิกทั้งหมดบนเครื่องบินตระกูลซู อยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นก็เริ่มเคลียร์พื้นที่ และค่อยๆ ฟื้นฟูความสงบเรียบร้อยที่สนามบิน

ตอนแรกพวกเขาขับรถผ่านรถบัสสามคันที่มีหน้าต่างเชื่อมด้วยตาข่ายป้องกันเหล็ก และให้ทุกคนรวมถึงซูรั่วหลี ภายใต้การดูแลของทีมป้องกันตัวเอง ได้ขึ้นรถไปทีละคน

เพื่อป้องกันไม่ให้คนเหล่านี้หลบหนีไปให้ได้มากที่สุด กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นจึงใส่กุญแจมือสองชุดให้กับทุกคน นอกจากนี้ ยังใส่ห่วงขาให้พวกเขาอีกด้วย

ไม่เพียงเท่านั้น พวกเขายังกระจัดกระจายคนเหล่านี้ และปกป้องพวกเขาแบบตัวต่อตัว

การแบ่งที่นั่งบนรถบัส มีสองที่นั่งแบ่งเป็นแถวในแต่ละด้าน

ดังนั้น ทุกคนในตระกูลซูที่ใส่กุญแจมือและห่วงขา จึงถูกจัดให้นั่งตำแหน่งที่ใกล้ริมหน้าต่าง จากนั้นทีมป้องกันตัวเองพร้อมกระสุนจริงก็นั่งอยู่ข้างๆ พวกเขา เพื่อป้องกันไม่ให้พวกเขามีโอกาสได้หลบหนีไป

นอกจากนี้ บนทางเดินรถบัส ยังจัดเจ้าหน้าที่ป้องกันตัวเองสิบนายที่ติดอาวุธหนัก รับผิดชอบในการเฝ้าดูผู้ต้องสงสัยทั้งหมด มีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยก็จะยิงฆ่าพวกเขาให้ตายทันที

ซูรั่วหลีกำลังพิงหน้าต่างด้วยใบหน้าหมดอาลัยตายอยาก มองออกไปนอกหน้าต่างผ่านตาข่ายป้องกันเหล็ก

สนามบินในเวลานี้ แสงไฟสว่างไสว

สำหรับซูรั่วหลีแล้ว แต่เดิมตัวเองควรจะขึ้นเครื่องบิน แล้วอยู่ระหว่างทางที่บินกลับประเทศ แต่เธอไม่เคยคิดฝันเลยว่า ตัวเองจะตกเป็นนักโทษเช่นนี้จริงๆ

จนถึงตอนนี้เธอยังคงคิดไม่ออกเลยว่า มันเกิดข้อผิดพลาดอยู่ในขั้นตอนไหนกันแน่

แต่เธอก็รู้ดีว่า ในคราวนี้ ตัวเองไม่มีทางที่จะหนีพ้นไปได้แล้ว!

หลังจากนั้นไม่นาน คนของตระกูลซู ทุกคนก็ถูกพาตัวขึ้นรถบัสโดยทีมป้องกันตัวเอง

ดังนั้น รถบัสสามคันเริ่มออกตัวอย่างช้าๆ ภายใต้การดูแลของรถหุ้มเกราะสิบคัน พร้อมที่จะออกจากสนามบิน

เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่มีการเกิดอุบัติเหตุสูงสุด แผนกความมั่นคงแห่งมาตุภูมิของญี่ปุ่น วางแผนที่จะย้ายกำลังคนมากกว่าห้าสิบคนมาจากตระกูลซูไปยังสถานีกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่นในโอซาก้า

“อีกอย่าง มันยังอยู่หลังเครื่องบินของเราอีกด้วยงั้นเหรอ?”

“ทำไมสายตาของเขาที่มองฉัน ถึงมีความขี้เล่นเล็กน้อยล่ะ!”

“อีกอย่าง ทำไมเขาถึงแสร้งทำเป็นเป็นคนธรรมดาที่หื่นกามอยู่บนเครื่องบินล่ะ!”

มีคำถามมากมาย เกิดขึ้นในสมองของซูรั่วหลีในเวลาเดียวกัน

ทันใดนั้นเธอก็ตระหนักได้ว่า คนที่เปิดเผยร่องรอยของตัวเองนั้น น่าจะเป็นชาวจีนคนนี้ที่บินมาโอซาก้าพร้อมกับเธอตลอดทาง!

ซูรั่วหลีอดไม่ได้ที่จะถามตัวเองว่า “เขาเป็นใครกันแน่!”

เย่เฉินก็ไม่กลัวซูรั่วหลีจะดูออกตัวตนของเขาในเวลานี้ เขายังคงมองไปที่ซูรั่วหลีในรถบัส ด้วยท่าทางที่เยาะเย้ย