ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1758

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเข้าใกล้ตัวเองมากขึ้นเรื่อยๆ เย่เฉินก็มีรอยยิ้มเล็กๆ น้อยๆ แขวนอยู่ที่ปากของเขา มองไปที่ซูรั่วหลี โบกมือให้เธอ และตะโกนเสียงดังว่า “สวัสดี คนสวย!”

ซูรั่วหลีมองเขาด้วยสายตาที่อยากจะกินคน

แม้ว่าจะไม่ได้ยินสิ่งที่เย่เฉินพูด แต่รูปปากคำว่าสวัสดีคนสวยสองสามคำนี้ เธอก็สามารถแยกแยะออกได้อย่างง่ายดาย

จากการแสดงออกที่ขี้เล่นและไร้สาระของเย่เฉิน ซูรั่วหลีก็ได้ตระหนักถึงแล้วว่า ชีวิตของตัวเธอได้ตกอยู่ในมือของชายคนนี้ไปแล้ว

เธอจ้องไปที่เย่เฉินด้วยดวงตาที่ขุ่นเคือง และฟันของเธอเกือบถูกเธอกัดจนจะหักหมดแล้ว!

ในขณะที่รถและเครื่องบินขับผ่านกันไป และระยะห่างระหว่างทั้งสองนั้นสั้นที่สุดนั้น เย่เฉินก็ทำท่าทางตัดหัวที่คอของเขาด้วยมือขวา

ท่าทางนี้ ทำให้ซูรั่วหลีโกรธขึ้นมาทันที!

ทันใดนั้นเธอก็กระโดดขึ้นจากที่นั่ง และตะโกนเสียงดังว่า “ไอ้สารเลว! ฉันจะฆ่ามึงด้วยมือฉันเองอย่างแน่นอน!”

การได้ยินของเย่เฉินนั้นอ่อนไหวกว่าคนทั่วไปมาก ดังนั้นเขาจึงได้ยินเสียงโกรธของหญิงสาวคนนี้อย่างชัดเจน

ทันทีหลังจากนั้น เขาก็ยิ้มให้ซูรั่วหลี และพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ผมรอคุณอยู่!”

ซูรั่วหลีจำรูปร่างปากนี้ได้ และยิ่งแน่ใจมากขึ้นว่าเย่เฉินเป็นผู้ร้ายที่ทำร้ายตัวเองและลูกน้องมากกว่าห้าสิบคนนี้

ในเวลานี้ เธอแทบรอไม่ได้ที่จะกินเย่เฉินทั้งเป็นแทบไม่ไหว!

แต่อย่างไรก็ตาม ความเป็นจริงไม่ได้ให้โอกาสในการแก้แค้นใดๆ กับเธอเลย

ขบวนรถเริ่มเร่งความเร็วแล้วในเวลานี้ และไม่นานก็ขับผ่านจากเย่เฉินไป และหลังขับออกจากสนามบิน ขบวนก็ขับไปยังสถานีกองกำลังป้องกันตนเอง

ในเวลาเดียวกัน เจ้าหน้าที่สนามบินก็ได้ขับรถลากเครื่องบิน และลากเครื่องบินลำนั้นของตระกูลซูออกไป และในเวลาเดียวกันหอคอยก็เริ่มสั่งการสนามบินให้กลับมาใช้งานได้ตามปกติ

ซูโสว่เต้าอยู่ในโรงแรมน้ำพุร้อนในจังหวัดอาโอโมริ หลังจากดูข่าวนี้แล้ว เขาก็ทุบทุกอย่างที่ทุบได้ในห้องของโรงแรมอย่างโกรธจัด รวมทั้งทีวีที่แขวนอยู่บนผนังด้วย!

ในคราวนี้ ตระกูลซูไม่เพียงประสบความสูญเสียอย่างหนัก แต่ยังทำให้ใบหน้าของพวกเขาอับอายอีกด้วย!

เรื่องจริงดังนั้น!

ซูเฉิงเฟิง คุณท่านใหญ่ซูที่อยู่ในเย่นจิง ก็ได้รับข่าวอย่างรวดเร็วแล้ว

เขาโทรศัพท์เข้ามา พูดโพล่งออกจากปากและซักถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?! ห้าสิบกว่าคน ถูกกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นจับกุมไปทั้งหมดเลยงั้นเหรอ? ! คุณนำทีมอย่างไรกัน?! ตระกูลนี้ยังไม่ได้มอบให้คุณไปทั้งหมดเลย คุณก็สร้างปัญหาใหญ่โตขนาดนี้ให้ผมแล้ว นี่คุณกำลังอยากจะให้ผมโกรธจนตายเหรอ!”

ซูโสว่เต้าระงับความโกรธในใจ และพูดด้วยความเจ็บปวดว่า “ท่านพ่อ! ผมก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ไม่รู้ว่าข่าวมันรั่วออกไปได้อย่างไรกันแน่ แต่คุณก็น่าจะรู้ว่า ผมยิ่งไม่อยากเห็นฉากนี้มันเกิดขึ้นมากกว่าคุณอีกด้วยซ้ำ!”

ในขณะที่เขาพูด เขาก็จับผมตัวเองด้วยมือข้างหนึ่ง กัดฟัน และพูดคำต่อคำว่า “แม้ว่าตัวตนของรั่วหลีจะน่าละอาย แต่เธอก็เป็นเลือดเนื้อของผม และตอนนี้แม้แต่เธอก็ยังถูกจับตัวไปแล้ว ยังมีแนวโน้มว่าจะถูกตัดสินประหารชีวิตจากรัฐบาลญี่ปุ่น คนที่เป็นพ่ออย่างผมจะเจ็บใจมากแค่ไหน คุณสามารถเข้าใจได้หรือไม่? ”