ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1766
เมื่อเซียวชูหรันได้ยินเสียงประตู ก็หันหน้าไปมอง จึงพบว่าเย่เฉินกลับมาแล้ว เธอวิ่งเข้าไปหาเขาอย่างดีใจ ตะโกนออกมาอย่างตื่นเต้นว่า “ที่รัก ทำไมคุณกลับมาวันนี้ล่ะ? เมื่อวานตอนวิดีโอคอลยังบอกว่าอีกสองวันค่อยกลับไม่ใช่เหรอ?”
เย่เฉินจึงพูดขึ้นว่า “อยากเซอร์ไพรส์คุณไง！”
หลังจากพูดจบ เซียวชูหรันก็วิ่งมาถึงตรงหน้าเขา แล้วกระโจนเข้าไปในอ้อมกอดของเขาทันที
หลายวันนี้ที่เย่เฉินไปญี่ปุ่น เซียวชูหรันเอาแต่คิดถึงเขาอยู่ทุกคืนทุกวัน
ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้บ่อยเหมือนอย่างตอนนี้เลย
ตอนที่เย่เฉินไปที่เมืองเย่นจิง ก็ยังไม่เห็นจะคิดถึงมากขนาดนี้เลย
ดังนั้น ทันทีที่ได้เห็นเย่เฉินกลับมาอย่างกะทันหัน เธอจึงวิ่งพุ่งเข้าไปกอดเขาอย่างไม่สงวนท่าทีใดๆทั้งสิ้น
เย่เฉินเองก็คาดคิดไม่ถึง ว่าภรรยาจะกล้าวิ่งเข้ามากอดเขาต่อหน้าพ่อแม่อย่างนี้ ชั่วขณะก็รู้สึกดีใจ พร้อมกันนั้นก็รู้สึกอายๆ
ด้วยเหตุนี้ เขาจึงพูดกับเซียวชูหรันว่า “ที่รัก ค่อยกอดตอนกลับเข้าห้องเนอะ ตอนนี้พ่อกับแม่มองอยู่”
เซียวชูหรันรู้ตัว ใบหน้าแดงแปร๊ดขึ้นมาในทันที
เธอพูดออกมาอย่างนึกกลัวย้อนหลังว่า “เมื่อกี้เราเพิ่งดูข่าวมา สองสามวันก่อนที่ญี่ปุ่นเกิดเหตุฆาตกรรมยกครัว เสียชีวิตสามสิบกว่าคน น่ากลัวมากๆเลย!”
เย่เฉินเอ่ยถามอย่างแปลกใจ “ออกข่าวในประเทศแล้วเหรอ?”
เขาพูดพร้อมกับหยิบของขวัญที่ซื้อออกมา
เขาหยิบกล่องแหวนให้เซียวชูหรันเป็นอันดับแรก พร้อมกับวางไว้บนมือของภรรยา เอ่ยพูดว่า “ที่รัก นี่ของขวัญสำหรับคุณ เปิดดูสิครับ”
เซียวชูหรันเอ่ยถามอย่างตื่นเต้นและตกใจ “นี่มันอะไรกัน?”
เย่เฉินพูดยิ้มๆว่า “คุณเปิดดูก็รู้แล้ว”
หม่าหลันที่อยู่ข้างๆรีบเอ่ยเร่งว่า “ชูหรัน แกรีบเปิดดูสิ ให้แม่ดูด้วย ว่าลูกเขยให้อะไรแก！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...