เซียวชูหรันในตอนนี้ ซาบซึ้งน้ำตาไหลอาบหน้า
ย้อนนึกถึงช่วงเวลาหลายปีที่แต่งงานกับเย่เฉิน เบื้องลึกในใจของเธอ ความรู้สึกเปลี่ยนไปเยอะมาก
ตอนนั้น คุณปู่อยากให้เธอแต่งงานกับเย่เฉินมาก แต่เธอไม่เข้าใจ ทั้งครอบครัวก็คัดค้านอย่างรุนแรง แต่คุณปู่ใช้คำขู่ของเขา ให้เธอตอบตกลง
แต่ว่า การคลุมถุงชนทำให้เธอเข้าใจผิดเกี่ยวกับการแต่งงานในตอนแรก
หลังจากที่แต่งงานกับเย่เฉิน เธอคิดว่าการแต่งงานในครั้งนี้คือการทำตามความต้องการของคุณปู่ เมื่อเป็นภรรยาของเย่เฉิน ทั้งสองคนก็ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกัน เหมาะสมหรือไม่ก็ไม่สำคัญ ชอบหรือไม่ก็ไม่สำคัญ
ดังนั้น ในช่วงเวลายาวนานนี้ทั้งสองคนต่างเคารพซึ่งกันและกัน ในระหว่างนี้ แม้ว่าจะเป็นสามีภรรยากันในนาม แต่ความจริงแล้วทั้งสองเป็นแค่คนแปลกหน้าที่มาอาศัยร่วมชายคากัน
โดยเฉพาะช่วงที่เพิ่งแต่งงานกันแรกๆ เซียวชูหรันได้รับความกดดันจากทั่วทุกสารทิศ เพราะตัวของเย่เฉิน
ในตอนนั้น ทุกคนต่างเอาแต่พร่ำบอกข้างหูเธอว่า :เย่เฉินไร้ประโยชน์ เป็นแค่คนธรรมดา เหมือนขยะชิ้นหนึ่ง เธอไม่ควรรักกับเย่เฉิน ต้องรีบหย่ากับเย่เฉิน
แต่สำหรับเธอในตอนนั้น ในเมื่อเลือกแต่งงานกับเขาแล้ว ไม่ว่าจะมาจากความเต็มใจหรือไม่ก็ตาม เธอก็ไม่คิดที่จะเลือกหย่าร้าง
เพราะถึงยังไง ตลอดเวลาที่ผ่านมา เย่เฉินก็ไม่เคยทำอะไรผิด
ต่อมา ชีวิตหลังแต่งงานกับเย่เฉิน เธอก็ค่อยๆมองเห็นความเปล่งประกายบนตัวของเย่เฉิน ค่อยๆปลูกฝังความรู้สึกดีๆขึ้นมา
แต่ว่า เธอกลับไม่เคยเข้าใจ ว่าความรู้สึกรักและชอบมันแบบไหนกันแน่
เพราะเซียวชูหรันไม่เคยมีความรัก จึงไม่ค่อยเข้าใจเรื่องอะไรแบบนี้ เธอและเขาอยู่มาถึงวันนี้ท่ามกลางคลุมเครือ
และตอนนี้ เมื่อได้รับคำสารภาพสุดลึกซึ้งจากเย่เฉิน หัวใจของเธอก็เต้นเร็วขึ้นมาทันที ความรู้สึกนี้ทำให้เธอหายใจถี่เร็ว ศีรษะมึนเบลอตาพร่าเลือน
แน่นอน ว่ามันทำให้เธอซึ้งจนน้ำตาไหลอาบหน้าด้วยเช่นกัน
อีกอย่าง เขาปฏิบัติตัวดีและใส่ใจลูกสาวของเธอมากจริงๆ ข้อนี้ยิ่งหาได้ยากจากคนทั่วไป
ดังนั้น เธอจึงเอ่ยพูดกับเซียวชูหรันอย่างเร่งรีบว่า “ชูหรัน เย่เฉินนั่งเครื่องบินกลับมาดึกดื่นขนาดนี้ ต้องเหนื่อยมากแน่ๆ พวกแกรีบกลับเข้าห้อง อาบน้ำอาบท่าด้วยกันแล้วพากันเข้านอนเถอะไป!”
“คะ?” เซียวชูหรันนิ่งอึ้ง ใบหน้าพลันแดงซ่าน เอ่ยพูดอย่างเงอะงะว่า “แม่....แม่พูดเพ้อเจ้ออะไรเยี่ย....อาบน้ำด้วยกันอะไรล่ะ..”
หม่าหลันกล่าวพูดอย่างจริงจังว่า “ผัวเมียอาบน้ำด้วยกันมันก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ? คฤหาสน์เรามีอ่างอาบน้ำสุดหรู สองคนลงไปแช่ด้วยกันได้พอดี แกจะได้ถูหลังให้เย่เฉินไง ดีจะตาย....”
เซียวชูหรันเขินอายจนอยากจะเอาหน้ามุดดินหนี
แม้ว่าตอนนี้เธอจะอายุยี่สิบกว่าๆแล้ว แต่ในความเป็นจริง เธอก็แค่สาวน้อยที่ไม่เคยมีความรักจริงๆจังๆเลยสักที
จู่ๆหม่าหลันมาบอกให้เธออาบน้ำด้วยกันกับเย่เฉิน แถมยังบอกให้เธอถูหลังให้เย่เฉินอีก เธอจึงทำตัวไม่ถูกขึ้นมาชั่วขณะ ทั้งเขินทั้งอาย

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...