ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 178

บทที่178 ทำให้ข้าวสารกลายเป็นข้าวสุก（2）

ฉินเอ้าเสวี่ยนเก็บอารมณ์ตื่นเต้นสุดขีดไว้ในใจ กลับบ้านด้วยความรู้สึกปิติยินดี

ที่บ้านตระกูลฉินเวลานี้ ฉินกางเฝ้ารอด้วยจิตใจร้อนรน

เขาไม่รู้ว่าลูกสาวไปร้องขอยาวิเศษ เย่เฉินจะยินดีให้หรือไม่

แม้ว่ายังไงเขายินดีเป็นสุนัขรับใช้เย่เฉินก็ตาม แต่เขากลัวว่าเย่เฉินจะดูแคลนตระกูลฉินของตน

ตระกูลฉินในจินหลิง มีอิทธิพลมากกว่าตระกูลของหวังเจิ้งกางนิดหน่อย แต่กับตระกูลของซ่งหว่านถิงแล้วพอจะทัดเทียมกัน

เย่เฉินเอง เป็นเป้าหมายที่ตระกูลซ่งต้องการอาศัยอิทธิพลของเขา ต่อหน้าตระกูลซ่งแล้ว ตนจะมีโอกาสออกหน้าได้ยังไง?

ขณะที่อึดอัดจนอยู่ไม่สุข ฉินเอ้าเสวี่ยนกลับมาถึงบ้าน

รถของฉินเอ้าเสวี่ยน เพิ่งจะหยุดที่ลานจอดรถในคฤหาสน์ ฉินกางรีบวิ่งมาหาทันที

ฉินเอ้าเสวี่ยนหยุดรถดับเครื่องพอดี กำลังผลักประตูรถ ฉินกางรีบถามขึ้นทันทีว่า: “เอ้าเสวี่ยน เป็นยังไงบ้าง? อาจารย์เย่เห็นด้วยไหม?!”

ฉินเอ้าเสวี่ยน พยักหน้าด้วยน้ำตาคลอเบ้า พยักหน้าอย่างต่อเนื่อง

“พ่อ อาจารย์เย่รับปากแล้ว!”

“ยอดเยี่ยมมาก!” ฉินกางดีใจมากจนหัวเราะคำโตออกมา ตื่นเต้นเสียจนควบคุมตนเองไม่อยู่

ฉินเอ้าเสวี่ยนยังพูดต่ออีกว่า: “พ่อ อาจารย์เย่ยังบอกอีกว่า จะให้พวกเราสองเม็ด”

“อะไรนะ?!” ฉินกางถึงกับตะลึงงันจนตาลุกวาว!

“สองเม็ด?! ให้พวกเรา?! อาจารย์เย่จะให้ยาวิเศษพวกเราสองเม็ด?! ลูกได้ยินไม่ผิดนะ?!”

ฉินเอ้าเสวี่ยนก้มหน้า พูดด้วยท่าทีเขินอายว่า: “อาจารย์เย่เขาพูดว่า เห็นแก่ความงามของลูก เขาไม่สามารถปฏิเสธได้......”

“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ฉินกางหัวเราะออกมาคำโต ดีใจสุดขีดพูดว่า: “มีความหวัง! มีความหวัง! ดูท่าในอนาคต อาจารย์เย่อาจจะมาเป็นลูกเขยของตระกูลฉิน!”

ฉินเอ้าเสวี่ยนเขินอายอย่างมากพูดว่า: “ท่านพ่อ ท่านพูดอะไรหน่ะ......”

ฉินกางพูดด้วยความดีใจว่า: “ทุกอย่างย่อมเป็นไปได้! เอ้าเสวี่ยน ลูกต้องพยายามให้ถึงที่สุดนะ!”

พูดจบ ฉินกางพูดด้วยความตื่นเต้นอีกว่า: “อาจารย์เย่ มีพลังวิเศษ กระทำสิ่งไหนย่อมต่างจากคนปกติ แน่นอนว่าไม่สนใจประเพณีนิยมทั่วไปหรือข้อผูกมัดทางศีลธรรม มิฉะนั้นด้วยความสามารถของเขา ยอมที่จะอยู่ในฐานะลูกเขยตระกูลเซียวได้ยังไง? ดังนั้นลูกจ๋า ลูกต้องพยายามให้ถึงที่สุด ต้องต่อสู้เพื่อทำให้ข้าวสารเป็นข้าวสุกให้ได้กับอาจารย์เย่ อย่างดีที่สุดต้องมีลูกกับอาจารย์เย่ ถ้าเป็นอย่างนี้ ตระกูลฉินของพวกเรา เชิดหน้าชูตาได้อย่างแท้จริง!”

ฉินเอ้าเสวี่ยนอายเสียจนแทบจะมุดเข้าไปใต้ดิน เอามือปิดหน้าพูดว่า: “พ่อ ......พ่อพูดอะไรอย่างนั้น ดูไม่เป็นผู้หลักผู้ใหญ่เลย!”

พูดจบ ก็กระทืบเท้าวิ่งกลับห้อง...

......