ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1785

เช้าวันต่อมา

เซียวชูหรันกับเซียวฉางควนออกจากบ้านไปแต่เช้า ต่างคนต่างไปทำเรื่องของตัวเอง

ที่ทำงานของเซียวชูหรันจะหยุดในวันเทศกาลตามกฎหมายของประเทศ จะเริ่มหยุดตั้งแต่วันสิ้นปี ไปจนถึงวันที่หกของวันปีใหม่ หยุดรวมเจ็ดวัน

ส่วนสมาคมศิลปะจีนของเซียวฉางควน เจ้าตัวรักและสนใจในสมาคมมาก ดังนั้นจึงไม่มีวันหยุด จะไปหรือไม่แล้วแต่อารมณ์

ซึ่งปกติเซียวฉางควนอยู่ในบ้านก็ไม่ลงรอยกับหม่าหลัน ดังนั้นวันตรุษจีนเขาจึงอยากจะมาอยู่ที่สมาคมศิลปะจีนแทบไม่ทัน

หม่าหลันกลับไม่ได้มีเรื่องให้คบค้าสมาคมอะไร จึงอยู่บ้านคนเดียวเตรียมวัตถุดิบสำหรับอาหารในวันส่งท้ายปีเก่า

ส่วนเย่เฉิน หลังลุกขึ้นจากที่นอนแต่เช้า ก็ตรวจดูรายงานการขนส่งของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียนที่เว่ยเลี่ยงส่งมาผ่านโทรศัพท์

ปัจจุบันสายการผลิตของบริษัทผลิตยาโคยาบาหลายสาขาในญี่ปุ่น ก็เริ่มหันมาผลิตยากระเพาะเก้าเสวียนแล้ว ในเวลานี้จึงมีอยู่ในสต๊อกเป็นจำนวนมาก

เย่เฉินวางแผนว่าในวันตรุษจีนจะเริ่มวางขายยากระเพาะเก้าเสวียนทั่วประเทศญี่ปุ่น ถึงเวลาสถานีโทรทัศน์ยักษ์ใหญ่แต่ละแห่งในญี่ปุ่น ก็จะนำโฆษณายากระเพาะเก้าเสวียนที่กู้ชิวอี๋เป็นพรีเซนเตอร์มาออกอากาศ

ในฐานะเป็นหนึ่งในดาราสาวชื่อดังของทวีปเอเชีย กู้ชิวอี๋จึงมีอิทธิพลอยู่ในญี่ปุ่นไม่น้อยเลย

ประกอบกับสรรพคุณของยากระเพาะเก้าเสวียนเดิมก็มาไกลเกินกว่าผลิตภัณฑ์ยี่ห้ออื่นที่เป็นประเภทเดียวกัน ดังนั้นเย่เฉินจึงเชื่อว่ายากระเพาะเก้าเสวียนจะต้องโด่งดังไปทั่วญี่ปุ่นอย่างแน่นอน

ตอนที่หม่าหลันกำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่ชั้นล่าง เสียงกริ่งประตูก็ดังขึ้น

เธอก้าวเท้าออกจากบ้าน ก็เห็นพนักงานส่งของคนหนึ่งยืนอยู่นอกประตู จึงเดินตรงไปเปิดประตูบ้าน

พนักงานส่งของคนนั้นถามเธอว่า “ไม่ทราบว่าใช่คุณหม่าหลันหรือเปล่าครับ?”

พอคิดถึงการได้นอนบนเตียงเสริมสวยในสถานเสริมความงาม เสพสุขกับการนวดอย่างเอาใจใส่โดยช่างฝีมือ ทั่วตัวหม่าหลันก็รู้สึกคันยุบยิบจนทนไม่ไหวแล้ว!

เธออดลอบพิจารณาไม่ได้ “ก่อนหน้านี้รักษาขาอยู่ในบ้านตลอด ฉันไม่ได้ไปใช้บริการSPAนานแล้ว คิดไม่ถึงว่าจู่ๆ จะมีSPAฟรีหนึ่งครั้งพุ่งใส่หน้าตัวเอง สงสัยจะมีคนเข้าใจผิดฝากส่งมาให้ฉัน หากฉันไม่รีบไปใช้บริการสักหน่อย เกิดมีคนมาทวงกลับไป ฉันจะไม่ขาดทุนแย่หรือ?!”

พอคิดถึงตรงนี้ หม่าหลันก็รีบซ่อนบัตรกำนัลใบนั้นไว้ในห่อของ วิ่งเข้าไปในบ้านอย่างตื่นเต้นนักหนา ตรงไปยังห้องของตัวเองที่ชั้นสาม เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดออกจากบ้าน คิดจะรีบออกจากบ้านไปทำSPAนี้

พอคิดว่าเย่เฉินยังไม่ลงมาชั้นล่าง เธอก็มาหยุดที่ชั้นสองหน้าห้องของเย่เฉินกับเซียวชูหรัน เคาะประตูเบาๆ แล้วยิ้มถามว่า “ลูกเขยจ๊ะ เธอตื่นหรือยังเอ่ย?”

เย่เฉินลุกขึ้นมาเปิดประตูห้อง ถามว่า “คุณแม่มีอะไรเหรอครับ?”

หม่าหลันยิ้มอย่างรู้สึกผิดเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “คือว่า แม่มีธุระจะออกไปข้างนอกสักหน่อย อาหารเช้าทำเสร็จแล้ว วางอยู่ในห้องครัว ยังร้อนอยู่ เธอก็รีบลงไปกินตอนยังร้อนๆ ล่ะ!”