ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1790
พนักงานยังนึกว่าหม่าหลันสังเกตเห็นความผิดปกติ รีบร้อนพูดขึ้นอย่างยากจะปิดบังความอึดอัดใจว่า “คือว่า...คือว่า...คืออย่างนี้ค่ะ เดิมพวกเรามีแขกที่จองไว้แล้วว่าจะมาทำSPA กลับกลายเป็นว่าพอพวกเราเตรียมน้ำในอ่างเสร็จแล้ว เธอก็มาบอกว่ามีธุระมาไม่ได้ชั่วคราว ดังนั้นคุณจึงมาได้จังหวะพอดี”
หม่าหลันยิ้มกล่าวว่า “ตายจริง บังเอิญจังเลย สงสัยสวรรค์จะอยากชดเชยให้ฉันบ้าง ให้ฉันได้เสพสุขสักหน่อย!”
กล่าวจบ เธอก็โบกมือให้พนักงานคนนั้นพลางกล่าวว่า “เอาล่ะ เธอออกไปเถอะ ฉันจะแช่อาบเอง ให้ช่างเทคนิคเตรียมรอฉันไว้เลย”
“ได้ค่ะ!”
หลังพนักงานออกมา ก็วิ่งไปรายงานแก่เจ้าของร้านทันที
พอเจ้าของร้านได้ยินว่าหม่าหลันมาแล้ว ก็รีบโทรหาเซียวไห่หลงอย่างรวดเร็ว บอกกับเขาว่า “ไห่หลง คนมาแล้ว กำลังแช่น้ำอาบ พวกนายจะมาที่นี่เมื่อไหร่?”
เซียวไห่หลงเอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจว่า “เยี่ยมไปเลย! เหล่าไป๋ นายต้องปิดเธอไว้ให้ได้ อย่าเผยพิรุธอันใดออกมาเด็ดขาด ฉันจะเตรียมไปที่นั่นเดี๋ยวนี้!”
เจ้าของร้านเสริมสวยหัวเราะฮึๆ พลางพูดว่า “ไห่หลง พวกเราสองคนเป็นอะไรกัน ในเมื่อฉันรับปากนายแล้ว ก็ต้องจัดการเรื่องนี้อย่างหมดจดงดงาม!”
“ดี!” เซียวไห่หลงยิ้มกล่าว “รอฉันครึ่งชั่วโมง!”
กล่าวจบ เซียวไห่หลงก็กำชับอีกว่า “เหล่าไป๋ ร้านของนาย ช่วงเช้าไม่ต้องรับลูกค้าคนอื่นแล้วนะ เพื่อเลี่ยงไม่ให้เรื่องแดงออกมา”
“วางใจ ช่วงเช้าฉันไม่รับลูกค้าคนอื่นเด็ดขาด รับแค่ของนายคนเดียว!”
...
บอดี้การ์ดกล่าวเสียงต่ำอยู่ด้านข้างว่า “คุณหนูใหญ่ ผู้หญิงคนนั้นที่คุณตามหา กำลังเสริมสวยอยู่ที่นี่แหละครับ เพิ่งจะเข้าไปเมื่อสิบนาทีก่อน”
เย่ฉางหมิ่นพยักหน้า พูดอย่างยากจะปิดบังความรังเกียจว่า “ตามฉันเข้าไป”
“ครับ!”
บอดี้การ์ดร่างใหญ่เดินนำหน้าไปก่อน ยื่นมือผลักเปิดประตูหน้าของสถานเสริมความงามแห่งนี้
พนักงานรีบร้อนวิ่งเข้ามา กล่าวขออภัยว่า “ขอประทานโทษด้วยนะคะ ช่วงเช้าพวกเราไม่รับลูกค้าค่ะ”
เย่ฉางหมิ่นขมวดคิ้ว “ไม่รับลูกค้า? มีผู้หญิงแซ่หม่าคนหนึ่ง เพิ่งจะมาทำSPAที่ร้านพวกเธอไม่ใช่เหรอ? ทำไมที่ร้านถึงกลายเป็นไม่รับลูกค้าไปได้ล่ะ?”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...