ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1801

ภายใต้คำสั่งของเย่เฉิน ทำให้ทุกคนในโลกใต้ดินของเมืองจินหลิงถูกส่งตัวออกไปทันที

ท่านหงห้าถึงกับเดินไปตามถนนด้วยตัวเอง และหาเบาะแสของหม่าหลันพร้อมกับลูกน้องของตัวเอง

ในเวลานี้ เซียวไห่หลงไม่รู้เรื่องพวกนี้

ตอนนี้เขาแค่อยากจะแก้แค้นหม่าหลัน จากนั้นส่งตัวเธอไปที่เหมืองถ่านหินดำเพื่อเป็นแรงงานไปตลอดชีวิต ทำอย่างนี้ไม่เพียงแค่ลดความเย่อหยิ่งของเย่เฉินกับเซียวชูหรัน แต่ยังสามารถแก้แค้นให้ตัวเองและแม่ด้วย

เซียวฉางเฉียนก็ตื่นเต้นมากๆเช่นกัน

ความเกลียดชังที่เขามีต่อหม่าหลัน มันได้มาถึงจุดสูงสุดนานแล้ว

เย่เฉินและคนในครอบครัวทั้งหมดสี่คน เขาเกลียดชังหม่าหลันที่สุด!

เหตุผลที่เขาเกลียดชังหม่าหลันมากๆนั้น ส่วนใหญ่เป็นเพราะหม่าหลันทำให้เฉียนหงเย่นถูกส่งตัวไปที่เหมืองถ่านหินดำ เฉียนหงเย่นยังตั้งครรภ์ในเหมืองถ่านหินดำและแพร่เชื้อกามโรคให้ตัวเองอีกด้วย

แค่นี้ยังไม่เท่าไร แต่หม่าหลันยังแขวนหมวกสีเขียวที่มีความหมายว่าถูกสวมเขาหลายสิบใบไว้บนผนังเพื่อเยาะเย้ยตัวเอง ทำให้ตัวเองไม่สามารถลืมความเจ็บปวดที่เฉียนหงเย่นทำไว้ ทำให้ตัวเองรู้สึกโดนสวมเขาตลอด ความแค้นนี้ เวลายิ่งผ่านไปก็ยิ่งเพิ่มขึ้น มันกลายเป็นความแค้นที่อยู่ร่วมโลกเดียวกันไม่ได้อีกแล้ว!

พ่อและลูกในเวลานี้ ร่วมกันสมรู้ร่วมคิด เพื่อจับตัวหม่าหลันและเย่ฉางหมิ่นไปที่โกดังร้างในเขตชานเมือง

เนื่องจากโกดังมีขนาดใหญ่ ทำให้รถตู้สามารถขับเข้าไปในโกดังได้

หลังจากจอดรถจนสนิท เซียวไห่หลงก็กระโดดลงมาจากรถตู้เป็นคนแรก จากนั้นก็ลากตัวหม่าหลันออกมาจากรถตู้

เซียวฉางเฉียนมองไปที่หม่าหลันที่อยู่บนพื้นด้วยสีหน้าเย็นชาและพูด:"หม่าหลัน คุณคงไม่เคยคิดเลยว่าตัวเองจะมีวันนี้ใช่ไหม?"

ดังนั้นเธอจึงหวาดกลัวขึ้นมาทันทีและพูดจาสะอื้น:"พี่ใหญ่ คุณไม่ควรเกลียดชังฉันขนาดนี้ ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้คิดจะทำร้ายพี่สะใภ้เลย แต่พี่สะใภ้คิดจะทำร้ายฉันก่อน พวกคุณลองถามใจตัวเอง ถ้าพวกคุณไม่มาหลอกเอาเงินของฉัน มาหลอกเอาคฤหาสน์ของลูกเขยฉัน บางทีพวกเราอาจจะไม่ต้องต่อสู้กันก็ได้!"

เซียวฉางเฉียนยกมือขึ้นมาและตบหน้าเธออีกครั้งและด่าด้วยความโกรธ:"ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณถึงแขวนหมวดสีเขียวเยอะแยะไว้บนระเบียงบ้านของคุณเพื่ออะไร คุณอธิบายมาสิ?"

หม่าหลันรีบพูดทันที:"เรื่องนั้นเป็นความผิดของฉันเอง พี่ใหญ่ คุณเห็นแก่ฉันที่เป็นน้องสะใภ้ของคุณ ปล่อยฉันไปเถอะ หลังจากที่ฉันกลับไป ฉันจะเก็บหมวกสีเขียวทั้งหมด ไม่เหลือไว้แม้แต่ใบเดียว!"

เซียวฉางเฉียนเปล่งเสียงเย็นชาออกมา:"ตอนนี้คุณยอมรับสารภาพผิดแล้วเหรอ? ฉันจะบอกคุณ มันสายไปแล้ว! ครั้งนี้แม้แต่เทพเซียนก็ช่วยคุณไม่ได้!"

เซียวไห่หลงที่อยู่ข้างๆก็เดินเข้ามาและถามเบาๆ:"พ่อ พวกเราจะให้ลูกน้องลงมือเมื่อไหร่?"

เซียวฉางเฉียนเอ่ยปากพูด:"ไม่ต้องรีบร้อน รอให้ประธานอู๋มาก่อน ประธานอู๋จะมาดูเหตุการณ์นี้ด้วยตัวเอง!"