บทที่ 181 อัศจรรย์ได้ถึงขนาดนี้เลยหรือ(1)
ท่านผู้อาวุโสรวมตัวอยู่ด้วยกันมากมายขนาดนี้ ท่านหงห้าไม่กล้าพูดเสียงดัง
ต่อให้อยู่ในเขตพื้นที่ของเขา เขาเข้าไปในห้องพิเศษ ก็เป็นได้แค่เหมือนดั่งสุนัขตัวหนึ่ง ส่ายหางอยู่ตรงหน้าเย่เฉินอย่างน่าสงสาร อยากที่จะให้เขาหันมามองดูตนเองบ้าง
เย่เฉินเห็นท่านหงห้ามีความตั้งใจขนาดนี้ จึงยิ้มพยักหัวให้กับเขา พร้อมพูดว่า “หงห้า คุณทำดีแล้ว”
ท่านหงห้าได้ยินคำพูดของเย่เฉิน ก็รีบพูดขึ้นอย่างตื่นเต้นดีใจว่า “ได้มีโอกาสเป็นธุระให้กับท่านเย่ ถือเป็นเกียรติของหงห้า เชิญท่านเย่นั่ง”
เย่เฉินยิ้มแย้ม แล้วก็นั่งลงตรงที่นั่งหัวโต๊ะ
ท่านหงห้าค่อยพูดขึ้นอย่างให้ความเคารพว่า “ท่านเย่ต้องการอะไรเพิ่ม เรียกหาหงห้าได้เลย หงห้าเฝ้าอยู่ที่หน้าประตู”
พูดเสร็จ เขาก็เดินออกไปจากห้องพิเศษอย่างถ่อมตน เป็นเหมือนดั่งพนักงาน อยู่หน้าห้องวีไอพีพิเศษ
หงห้า ก็ถือว่าเป็นผู้มีอิทธิพลคนหนึ่งในวงการใต้ดินของจินหลิง
แต่เวลานี้ เขากลับเป็นอันธพาลคนหนึ่งที่ไม่มีอิทธิพลอะไรเลย
คนที่มาร่วมทานข้าวกับเย่เฉิน แต่ละคนต่างก็มีอิทธิพลมากกว่าตนอย่างมาก ด้วยสถานะของเขา ยังไม่คู่ควรที่จะไปร่วมโต๊ะ สามารถได้พูดคุยกับเย่เฉิน ก็นับว่าเป็นเกียรติอย่างยิ่งแล้ว
ทางด้านเย่เฉินเพิ่งได้นั่งลงตรงที่นั่งหลัก ซ่งหวั่นถิงก็ตามมาติดๆ แล้วก็นั่งลงตรงที่นั่งด้านขวาของเย่เฉิน
ทั้งสองคนใกล้ชิดกัน ห่างกันเพียงแค่ศอก เย่เฉินถึงขั้นสามารถได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆบนตัวซ่งหวั่นถิง
ตามหลักการนั่งรับประทานอาหาร คนที่สำคัญที่สุดนั่งตรงที่นั่งหลัก ลำดับตามมาก็จะนั่งประกบทั้งสองข้าง
ในนี้ ตระกูลซ่งมีอิทธิพลที่สุด ในฐานะที่เป็นตัวแทนของตระกูลซ่ง ซ่งหวั่นถิงจึงได้นั่งใกล้กับเย่เฉิน
แต่ถึงแม้ในใจจะเอียงอาย แต่ฉินเอ้าเสวี่ยนก็ไม่ใช่คนที่อิดออดแบบนั้น พูดขึ้นอย่างมั่นใจว่า “อาจารย์เย่ ขอท่านให้เอ้าเสวี่ยนได้มีโอกาสบริการท่านด้วย”
เย่เฉินได้ยินแล้วก็อึ้ง พูดขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า “ในเมื่อคุณมีความตั้งใจขนาดนี้ งั้นก็มานั่งใกล้ๆผมสิ”
ฉินเอ้าเสวี่ยนดีอกดีใจขึ้นมาทันที รีบโค้งคำนับขอบคุณ แล้วค่อยไปนั่งด้านข้างเย่เฉิน
ซือเทียนฉีอิจฉาอย่างมาก ที่จริงตนเองก็อยากที่จะให้หลานสาวของตนเองได้นั่งใกล้ๆอาจารย์เย่ แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก จึงถูกฉินเอ้าเสวี่ยนตัดหน้า จนได้สมหวังไปแล้ว
หากเฉินเสี่ยวจาวได้กลายเป็นผู้หญิงของอาจารย์เย่ ซือเทียนฉีไม่กล้าคิด
แต่หากเฉินเสี่ยวจาวกลายเป็นคนที่อาจารย์เย่พอใจ รับไว้เป็นสาวใช้ นั่นก็ถือว่าเป็นบุญอย่างยิ่งแล้ว
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...