ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1822

เขาจะไม่รู้จุดจบต่อไปของตระกูลอู๋ได้อย่างไร?

เย่ฉางหมิ่นคงจะสู้สุดชีวิตกับตัวเองอย่างแน่นอน

และตระกูลเย่ ก็ต้องลุกขึ้นมาออกหน้าแทนเธออย่างแน่นอน

ตระกูลอู๋ในยุคที่รุ่งเรือง อยู่ต่อหน้าของตระกูลเย่ก็ไม่พอที่จะเป็นภัยคุกคามได้ ยิ่งไปกว่านั้นตระกูลอู๋ตอนนี้ ความแข็งแกร่งก็ถูกเย่เฉินทำลายไปส่วนใหญ่แล้ว ในเวลานี้อยู่ตรงหน้าตระกูลเย่ ไม่นับว่าเป็นมดตัวหนึ่งด้วยซ้ำ…

อู๋ตงไห่ถึงกับรู้สึกว่า ไม่แน่ตระกูลเย่อาจจะทรมานตัวเองจนบ้านแตกสาแหรกขาด…

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขารีบพูดอ้อนวอนอย่างสะอื้นว่า: “คุณชายเย่กับคุณผู้หญิงเย่ เป็นเพราะผมมีตาหามีแววไม่และไม่ระวังล่วงเกินคุณทั้งสอง คุณทั้งสองได้โปรดให้อภัยผมด้วยนะครับ…”

เย่ฉางหมิ่นเกลียดชังเย่เฉินเข้ากระดูกดำ แต่ก็ไม่กล้าออกฤทธิ์มากเกินไป ดังนั้นจึงเอาความโกรธทั้งหมดไปลงกับอู๋ตงไห่ และกัดฟันด่าว่า: “ไอ้สกุลอู๋ เรื่องราวของในวันนี้ ฉันเย่ฉางหมิ่นไม่มีทางปล่อยแกไปแน่! แกรอดูได้เลย ฉันจะทำให้แกตายโดยไร้ที่กลบฝังอย่างแน่นอน”

เมื่ออู๋ตงไห่ได้ยินเช่นนี้ แทบจะอกแตกตาย

ชื่อเสียงของตระกูลเสียหายทรัพย์สินที่หดตัวเหล่านี้ กัดฟันยังสามารถยอมรับได้

แต่ทว่า ถ้าหากตระกูลเย่จะต่อกรกับตัวเองจนถึงที่สุด ตัวเองจะรับมือได้ที่ไหน…

ถึงเวลาถ้าบ้านแตกสาแหรกขาดจริงๆ ถ้าอย่างนั้นก็จะจบเห่ทั้งหมดแล้ว!

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เขามองไปทางเย่เฉินด้วยตาที่แดง และพูดอ้อนวอนพร้อมกับร้องไห้: “คุณชายเย่ คุณได้โปรดช่วยด้วย ครั้งนี้เป็นความเข้าใจผิดจริงๆ ถ้าตระกูลเย่สามารถที่จะให้อภัยผมได้ ผมก็จะมอบหุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของกิจการทั้งหมดให้ถึงมือ! ขอเพียงแค่คุณและคุณผู้หญิงเย่สามารถที่จะเข้าใจแล้วยกโทษให้!”

เย่ฉางหมิ่นกัดฟันพูดว่า: “อย่าว่าแต่หุ้นยี่สิบเปอร์เซ็นต์ของนาย ต่อให้ห้าสิบเปอร์เซ็นต์หนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วยังไง? ก็ไม่มีค่าอะไรในสายตาของฉันอยู่ดี!”

เย่เฉินโบกมือ: “ไม่นะ ในสายตาของคุณไม่มีค่าอะไรเลย แต่ในสายตาของผมยังมีค่า”

แต่ทว่า นั่นก็เป็นแค่นักเลงสองคนเท่านั้น ต่อให้ตัวเองฆ่าพวกเขาทั้งครอบครัวแล้วยังไง?

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เธอตะคอกด้วยความโกรธว่า: “เย่เฉิน! หาเรื่องเขาไม่หรือหาเรื่อง ไม่ใช่ว่านายเป็นใหญ่ ฉันเป็นใหญ่! คุณปู่ของนายเป็นใหญ่ต่างหาก!”

เย่เฉินพูดอย่างราบเรียบว่า: “เรื่องนี้ผมได้ให้วิธีแก้ปัญหากับอู๋ตงไห่ไปแล้ว ตราบใดที่เขาตกลง พวกคุณใครคัดค้านก็เปล่าประโยชน์”

ขณะที่พูด เย่เฉินมองไปทางเย่ฉางหมิ่น ทันใดนั้นเสียงก็เพิ่มขึ้นสูง และก็พูดได้อย่างเลือดเย็นอำมหิตที่สุดว่า: “อีกอย่าง! คุณอย่าคิดว่าผมไม่ได้อยู่ในตระกูลเย่มาหลายปีขนาดนี้ ก็จะปล่อยให้คนของตระกูลเย่อย่างพวกคุณทำอะไรก็ได้ อย่าได้คิดเพ้อเจ้อลมๆแล้งๆเอาผมไปเป็นคู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธไมตรีและให้ผมกลับไปช่วยตระกูลเย่ไปเกาะคนมีอำนาจอื่น ผมไม่มีทางให้โอกาสนี้กับตระกูลเย่เด็ดขาด!”

“ดังนั้น ถ้าหากคราวหน้า พวกคุณกล้าเล่นงานผมลับหลังอีก ก็อย่าหากว่าผมไม่เห็นแก่ความผูกพันทางสายเลือด! ไม่ว่าจะเป็นคุณ หรือว่าคนอื่นในตระกูลเย่ ผมไม่ปล่อยไว้แม้แต่คนเดียว!”

เย่ฉางหมิ่นถูกสายตาและน้ำเสียงของเย่เฉินทำให้กลัวจนวิตกกังวลอย่างฉับพลัน แต่กลับฝืนแผดเสียงคำรามอย่างไม่มีอะไรเทียบได้ว่า: “เย่เฉิน! แกคิดว่าตอนนี้แกมีความสามารถที่จะท้าทายตระกูลเย่ได้เหรอ? ตี้เหากรุ๊ปของแกกับเงินสดหนึ่งหมื่นล้านของแก ทั้งหมดนี้ตระกูลเย่ก็เป็นคนให้ไม่ใช่เหรอ?! ตระกูลเย่สามารถยกระดับแกขึ้นมาได้ ก็สามารถเหยียบแกลงไปได้! ถ้าหากไม่มีตระกูลเย่ แกก็แค่ยาจกที่ไม่มีรากฐานอะไรทั้งนั้น! ด้วยความแข็งแกร่งของตระกูลเย่ ทำลายแก ง่ายดายกว่าทำลายอู๋ตงไห่สิบเท่าถึงหนึ่งร้อยเท่า!”

เย่เฉินมองดูท่าทางที่ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ของเธอ เลิกคิ้ว และถามอย่างยียวนว่า: “อ๋อ? งั้นเหรอ?”