ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1824

กู้เย้นจงที่เป็นมะเร็งตับอ่อนระยะสุดท้าย จู่ๆกลับหายดีเป็นปกติ ยิ่งไปกว่านั้นราวกับย้อนเวลากลับไปสิบปี สังคมชนชั้นสูงของทั้งเย่นจิงต่างก็กระตือรือร้นที่จะทราบสาเหตุ ต้องการรู้ว่ากู้เย้นจงได้มีโอกาสพบเจอกับสิ่งเหนือฟ้าดินแบบไหนกันแน่ สามารถได้รับโอกาสให้มีชีวิตอยู่รอดและมีทางออกในสถานการณ์ที่สิ้นหวัง

แต่ทว่า ทุกคนตรวจสอบแล้วรอบหนึ่ง ไม่มีใครได้รับข้อมูลที่มีประสิทธิภาพ

ตอนนี้ เย่เฉินพูดอย่างกะทันหันแบบนี้ เย่ฉางหมิ่นถามด้วยความหวาดกลัวในทันทีว่า: “เรื่องเหล่านี้ เกี่ยวข้องกับแกทั้งหมดงั้นเหรอ?!”

เย่เฉินพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา: “อะไรเรียกว่าเกี่ยวข้องกับผม? เรื่องเหล่านี้ ผมเย่เฉินเป็นคนทำทั้งหมด!”

คราวนี้ แม้แต่อู๋ตงไห่ก็ตกตะลึงโดยไม่มีอะไรเพิ่มเติม

การตายของราชาบู๊ทั้งแปด ทำให้ตระกูลอู๋ประสบกับความสูญเสียครั้งใหญ่ แต่ทว่า จนถึงตอนนี้พวกเขาก็ไม่รู้ว่า ราชาบู๊ทั้งแปดจะตายยังไงกันแน่

ตอนนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้ว

ที่แท้ ราชาบู๊ทั้งแปด ทั้งหมดก็ตายด้วยเงื้อมมือของเย่เฉิน!

เขาอดไม่ได้ที่จะอยู่ในส่วนลึกของหัวใจ ถามใจตัวเองดูว่า: “เย่เฉินคนนี้ มีความแข็งแกร่งแค่ไหนกันแน่?!”

เย่ฉางหมิ่นก็ตกตะลึงเช่นกัน

อู๋ตงไห่ฟังไม่ออกประโยคที่เย่เฉินพูดว่า‘เรื่องราวที่เกิดขึ้นในประเทศญี่ปุ่นเมื่อไม่นานมานี้’หมายความว่าอะไรกันแน่ แต่เย่ฉางหมิ่นรู้!

สามตระกูลใหญ่ในประเทศญี่ปุ่นล้างไพ่กันใหม่ก่อนหน้าเกือบคืนหนึ่ง หนึ่งตระกูลถูกทำลายทั้งตระกูล อีกหนึ่งตระกูลถูกทำลายไปครึ่งหนึ่ง เหลือเพียงตระกูลอิโตะตระกูลเดียว ที่ผู้นำตระกูลนางาฮิโกะ อิโตะยังสูญเสียขาทั้งสองไป

เบื้องหลังนี้ มียอดฝีมือที่ทรงพลังอย่างยิ่งคนหนึ่ง ที่ฆ่านินจานับไม่ถ้วน ถึงขนาดยังช่วยซูจือหยูและซูจือเฟยทั้งพี่น้อง หรือว่า…หรือว่าก็คือเย่เฉินเหรอ?!

ในเวลานี้เย่เฉินชี้ไปที่อู๋ตงไห่ และถามเย่ฉางหมิ่นว่า: “รู้มั้ยว่า อู๋ตงไห่มีลูกชายคนหนึ่งชื่อว่าอู๋ฉี เมื่อไม่นานมานี้อยู่ที่เมืองจินหลิง เหมือนกับปีศาจ ทุกๆหนึ่งชั่วโมง ก็จะต้องกินอุจจาระ?”

ในเวลานี้อู๋ตงไห่ก็อกจะแตกตายแล้ว!

เขาพยายามระงับความโกรธ และพูดอย่างสะอื้นว่า: “คุณชายเย่! ลูกชายคนเล็กของผมคนนั้นรู้ผิดชอบตามวัยมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว! เขาเพียงแค่เรียนหนังสืออยู่ที่เมืองจินหลิงอย่างสงบเสงี่ยม ไม่เคยทำสิ่งเลวร้ายมาก่อน ทำไมคุณต้องทำร้ายเขาขนาดนี้ด้วย!!!”

เย่เฉินมองไปที่อู๋ตงไห่แวบหนึ่ง ตบไปที่บนใบหน้าของเขาหนึ่งฉาดอย่างรุนแรง และตวาดด้วยความโกรธว่า: “ลูกชายสารเลวคนนั้นของแก สนุกกับการเล่นและทำลายผู้หญิง!”

“เล่นผู้หญิงพอแล้วก็ยังไม่ยอมเลิกรา ยังใช้จิตวิทยาของผู้ชายเหลือเดนสะกดจิตล้างสมองอีกฝ่ายและบีบคั้นให้อีกฝ่ายไปฆ่าตัวตาย!”

“พฤติกรรมเดรัจฉานแบบนี้ ทุกคนก็สามารถฆ่าเขาตายได้!”

“ตอนนี้แกกลับหน้าด้านมาบอกกับฉันว่า ลูกชายที่เลวยิ่งกว่าสัตว์คนนั้นของแกรู้ผิดชอบตามวัยมาตั้งแต่ไหนแต่ไรไม่เคยทำสิ่งชั่วร้ายมาก่อนงั้นเหรอ?!”

“ใครให้ความกล้าหาญกับแก?!”