ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1836
พูดแล้ว นายหญิงใหญ่เซียวก็หันหลังเดินออกไปจากห้องผู้ป่วย
เธอเดินไปที่โต๊ะชำระเงิน และเอ่ยปากพูดว่า: “ฉันมาจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้เซียวฉางเฉียนกับเซียวไห่หลง”
อีกฝ่ายสอบถามอยู่ครู่หนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “ค่ารักษาพยาบาลที่เกิดขึ้นคือสองหมื่นหกพันเจ็ดร้อย จ่ายเงินมัดจำเข้ารักษาในโรงพยาบาลอีกแปดหมื่นหยวน รวมทั้งหมดเป็นหนึ่งแสนหกพันเจ็ดร้อยหยวน”
นายหญิงใหญ่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บปวด
“ถึงแม้ว่าเงินแสนหนึ่งนี้จะไม่มาก แต่ก็ไม่ใช่เงินน้อยๆ ถ้าเงินนี้ไม่ได้รับการชดเชยกลับคืนมาจากอู๋ตงไห่ ก็เป็นเรื่องหนักอกหนักใจจริงๆ!”
เมื่อคิดเช่นนี้ นายหญิงใหญ่เซียวยังคงหยิบบัตรธนาคารหนึ่งใบออกมาจากกระเป๋าสตางค์ และยื่นให้อีกฝ่าย: “นี่ รูดบัตร”
อีกฝ่ายรับบัตรมา รูดบนเครื่องPOS ใส่จำนวนเงิน พูดกับนายหญิงใหญ่ว่า: “รบกวนป้อนรหัสด้วย”
นายหญิงใหญ่เซียวกดรหัสผ่านและยืนยันในทันที ปรากฏว่าเครื่องPOSกลับไม่ได้ออกใบสลิปโดยอัตโนมัติ
พนักงานที่รับผิดชอบชำระเงินมองดูแวบหนึ่ง และเอ่ยปากพูดว่า: “บัตรใบนี้ของคุณถูกอายัด รบกวนเปลี่ยนอีกใบหนึ่ง”
“อะไรนะ? ถูกอายัดเหรอ?!”นายหญิงใหญ่เซียวขมวดคิ้วพูดว่า: “เป็นไปได้ยังไง! ในบัตรใบนี้ของฉันมีหลายสิบล้าน!”
ตอนนั้น หลังจากที่อู๋ตงไห่ช่วยตระกูลเซียวในการชำระหนี้สินและธนาคารก็ยกเลิกการยึดทรัพย์ก่อนหน้านี้ เงินฝากส่วนหนึ่งของนายหญิงใหญ่เซียวก็กลับคืนมาแล้ว
อีกฝ่ายก็โกรธเล็กน้อย: “คุณผู้หญิง คุณกรุณาพูดจาดีๆอย่าด่าว่าคน! ทางฉันเห็นเอกสารการดำเนินการยื่นขอพิทักษ์ทรัพย์สิน เอกสารแสดงให้เห็นว่า อู๋ตงไห่เจ้าหนี้ของคุณเริ่มพิทักษ์ทรัพย์ของคุณ จำนวนเงินหลายสิบล้านที่เขาช่วยคุณชำระก่อนหน้านี้ และเงินทุนหลายสิบล้านที่ลงทุนให้บริษัทของคุณ แต่ตอนนี้เขาจะถอนเงินกู้ยืมและการลงทุนทั้งหมดคืน ดังนั้นถึงได้อายัดบัตรธนาคารใบนี้ของคุณ”
“อะไรนะ?!”
นายหญิงใหญ่เซียวรู้สึกตกใจเหมือนฟ้าผ่าอย่างรุนแรงในทันที!
อู๋ตงไห่ถอนการลงทุนแล้วเหรอ?!
นี่…นี่ก็หมายความว่า คนของตระกูลเซียวก็กลับสู่สภาพที่ไม่มีอะไรเลยและเป็นหนี้ท่วมหัวเหมือนก่อนหน้านี้ไม่ใช่เหรอ?!
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...