บทที่ 184ขอบคุณอาจารย์เย่ที่มอบยาให้(2)
เย่เฉินกลับห้ามเขาไว้ พร้อมพูดอย่างเรียบๆว่า “ท่านซือ ประสิทธิภาพของยานี้รุนแรงมาก คุณทานเพียงครึ่งเม็ด ก็สามารถรักษาอาการเจ็บปวดเรื้อรังของคุณแล้ว เหลืออีกครึ่งหนึ่ง เก็บรักษาไว้ให้ดี ต่อไปอาจจะต้องได้ใช้”
ในใจซือเทียนฉีตกตะลึง เพียงแค่ครึ่งเดียวก็สามารถรักษาตนเองได้แล้ว? นี่ช่างอัศจรรย์ยิ่งนัก
คิดถึงตรงนี้แล้ว เขาล้วงเอามีดที่ใช้ขูดยาในก่อนหน้านี้ออกมา แบ่งยาออกเป็นสองชิ้น แล้วอ้าปากกลืนยาลงไป
ทุกคนมองดูเขาอย่างไม่กะพริบตา หวังอยากที่จะได้เห็นถึงความอัศจรรย์
ส่วนซือเทียนฉีหลังจากทานยาลงไปแล้วหลายนาที สีหน้าก็แดงขึ้นมาทันที ผิวหนังทั่วทั้งตัวก็แดงขึ้นมาเช่นกัน ซ้ำยังทั้งเหงื่อไหลท่วมตัวอีก
ซือเทียนฉีรู้สึกว่าภายในร่างกายของตน เหมือนมีพลังวิเศษกำลังเคลื่อนไหวอยู่ภายในใจ
ร่างกายของตน เหมือนแห้งเหี่ยวมาเนิ่นนาน เต็มไปด้วยปานรอยแผลเป็นแตกร้าว ส่วนพลังนี้เป็นเหมือนดั่งน้ำบริสุทธิ์ เติมเต็มส่วนที่แตกร้าวอย่างรวดเร็ว หล่อเลี้ยงไปทั่วทุกส่วนในร่างกาย
เขารู้สึกได้ถึงอาการเจ็บปวดเรื้อรังที่ดื้อรั้นของตน เริ่มค่อยๆถูกซ่อมแซม ดวงตาเบิดโตอย่างไม่รู้ตัว เผยให้เห็นถึงความไม่อยากเชื่อ
“อาจารย์เย่...นี่ นี่ช่างอัศจรรย์จริงๆ อาการเจ็บปวดที่คุกคามผมมากว่าสิบปี เพียงแค่ไม่กี่นาที ก็หายจนหมดแล้ว”
น้ำตาซือเทียนฉี ไหลลงอาบแก้มทั้งสองข้าง
หลายปีมานี้ เขาถูกอาการป่วยคุกคามจนแทบเป็นบ้า ไม่เพียงไม่สามารถรักษาช่วยชีวิตคนได้ด้วยตนเอง และยังมีโอกาสสูญสิ้นชีวิตอยู่ตลอด มีชีวิตอยู่อย่างเจ็บปวดทรมานที่สุด
แต่ตอนนี้ ยาเพียงครึ่งเม็ดของเย่เฉิน ก็สามารถรักษาเขาให้หายขาดได้แล้ว
สามารถพูดได้ว่าอัศจรรย์อย่างที่สุด จนไม่สามารถใช้คำพูดใดๆมาอธิบาย
กึก
เย่เฉินยิ้มพยักหัว หยิบยาออกมาสองเม็ดอย่างไม่พูดไม่จา เอายาเม็ดหนึ่งแอบซ่อนไว้ในแขนเสื้อ ส่วนยาอีกเม็ดหนึ่ง เอาวางบนมือซ่งหวั่นถิง
ซ่งหวั่นถิงได้ยามาแล้ว ในใจตื้นตัน กำลังจะกำมือ เพื่อเก็บยาไว้อย่างดี เวลานี้ กลับรู้สึกว่ามียาอีกเม็ดหนึ่งปรากฏอยู่ในฝ่ามือ
ในใจเธอตกตะลึง เงยหน้าขึ้นมองดูเย่เฉิน เห็นเย่เฉินกำลังมองดูตนอย่างยิ้มแย้ม ยังกะพริบตาขวาเล็กน้อย แล้วเธอก็เข้าใจความหมายของเย่เฉินในทันที
เย่เฉินให้ตนเกินมาหนึ่งเม็ด แล้วให้ตนเก็บเป็นความลับ...
ในใจซ่งหวั่นถิงตื่นเต้นตื้นตันอย่างที่สุด เธอไม่กล้าแม้แต่จะฝัน ว่าเย่เฉินจะให้ยาเธอมาสองเม็ด
อีกอย่าง เม็ดที่สองยังเป็นการให้อย่างลับๆ นี่หมายความว่า ยาเม็ดที่สอง เขาไม่ได้ให้ท่านปู่ แต่เขามอบให้กับตนหรือ?
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...