ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 185
บทที่ 185 แสดงถึงความซื่อสัตย์（1）
สำหรับเย่เฉิน ให้ซ่งหวั่นถิงไปอีกหนึ่งเม็ด ไม่ถือเป็นเรื่องใหญ่อะไร
แต่ซ่งหวั่นถิง กลับมีความหมายไม่ธรรมดา
ในใจเธอตอนนี้ รู้สึกตื้นตันต่อเย่เฉินอย่างลึกซึ้ง แม้กระทั่งมีความรู้สึกเหมือนสาวน้อย ถูกผู้ชายปกป้อง
ในขณะที่เธอยังค่อนข้างอึ้งตะลึงอยู่นั้น เย่เฉินเดินมาตรงหน้าหวังเจิ้งกาง หยิบยาเม็ดหนึ่งออกมา พร้อมพูดว่า “ประธานหวัง ยาเม็ดนี้ มอบให้คุณ”
หวังเจิ้งกางหดไปทั้งตัว รีบคุกเข่าลงพื้น เรียนแบบเหมือนคนอื่น น้อมรับอยู่อย่างเคารพ
เย่เฉินเอายาวางบนฝ่ามือของเขา หวังเจิ้งกางก็พูดขึ้นว่า “ขอบคุณอาจารย์เย่ที่มอบยาให้ ต่อไปหวังเจิ้งกางจะน้อมรับคำสั่งท่านทุกอย่าง”
เห็นหวังเจิ้งกางคุกเข่าอยู่บนพื้น จึงพูดขึ้นว่า “ประธานหวัง ลูกชายกับหลานของคุณ ก่อนหน้านี้ได้ทำให้ผมโกรธมาก หากไม่ใช่เพราะคุณรู้จักเป็นคน พวกเขาสองคนคงไม่ได้มีชีวิตอยู่แต่แล้ว”
ในใจหวังเจิ้งกางตกตะลึง รีบก้มหัวลงพื้นพร้อมพูดว่า “ขอบคุณอาจารย์เย่ที่เมตตา”
เย่เฉินรับคำ พร้อมพูดว่า “บอกเด็กในบ้านของคุณด้วยว่า ต่อไปให้รู้จักถ่อมตัว อย่าหยิ่งทรนงให้มันมากนัก”
หวังเจิ้งกางพยักหัวพูดขึ้นว่า “อาจารย์เย่วางใจ ผมจะตักเตือนพวกเขา”
“อืม” เย่เฉินพูดขึ้นว่า “ยานี้คุณเก็บไว้ให้ดี ต่อไปอาจสามารถช่วยชีวิตคุณไว้ได้”
หวังเจิ้งกางได้ยาวิเศษมา ก็พูดขึ้นด้วยสีหน้าตื้นตันว่า “อาจารย์เย่ ต่อไปหากมีอะไรที่ตระกูลหวังช่วยได้ ขอให้สั่งมาได้เลย”
จากนั้น ก็คือฉินกาง
ท่านหงห้าได้ยินคำพูดนี้แล้ว ก็อึ้งไปทั้งตัว นิ้วมือร้อนผ่าว หัวสมองเหมือนจะระเบิด
เมื่อกี้เขารออยู่ที่หน้าห้องตลอด ได้ยินที่เย่เฉินพูดอยู่ในห้อง ตลอดจนเรื่องที่หลังจากซือเทียนฉีทานยาแล้ว ในใจเขาอิจฉาอย่างที่สุดแต่แรกแล้ว
แต่ว่า ในใจเขาเข้าใจดี คนที่เป็นมาเฟียอย่างขา ไม่มีอะไรน่าภาคภูมิใจ คู่ควรที่จะได้รับยาจากอาจารย์เย่หรือ?
แต่ตอนนี้ เวลานี้ เขาได้ยินเย่เฉินพูดว่า จะมอบยาวิเศษให้กับตน จึงคุกเข่าลงพื้นอย่างไม่ลังเล
“ท่านเย่ ผมหงห้าเป็นแค่อันธพาล พูดจาเพาะๆไม่เป็น ต่อไปชีวิตนี้ขอยกให้กับท่าน ต่อให้ท่านจะสั่งไปบุกน้ำลุยไฟ ผมหงห้าจะไม่ลังเลเลยสักนิด ต่อให้ผมต้องถูกฟ้าผ่า”
ในใจท่านหงห้าตื้นตันอย่างไม่อาจบหักห้าม คุกเข่าอยู่บนพื้น รับยามาจากในมือเย่เฉินอย่างถ่อมตน ตื้นตันเหมือนอย่างกับปฏิบัติกับสิ่งของล้ำค่าในโลก
......
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...