ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1855

เย่เฉินประหลาดใจกับวิธีการเอาชนะทางจิตวิญญาณของหม่าหลัน ในเวลาเดียวกัน ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอกสำหรับการแก้ไขปัญหาที่ประสบความสำเร็จในเรื่องนี้

ก่อนหน้านี้สิ่งที่เขากังวลมากที่สุด ก็คือเย่ฉางหมิ่นจะเปิดเผยตัวตนของเขา เนื่องจากสไตล์การแสดงออกของอาคนนี้ของเขาก็หยิ่งผยองเป็นอย่างมาก ไม่แน่หัวร้อนในชั่วขณะ ก็เปิดเผยตัวตนของตระกูลเย่ออกมา

โชคดีที่เย่ฉางหมิ่นเลือกทางผิดในทันทีที่มาถึง เธอใช้วิธีการคาดไม่ถึงโดยการเขียนเช็คหนึ่งร้อยล้านให้หม่าหลัน ทำให้หม่าหลันจัดให้เธออยู่ในประเภทคนหลอกลวงในทันที

และธนาคารซิตี้แบงค์สี่คำนี้ ก็เสียดแทงบาดแผลความเจ็บปวดที่ลึกที่สุดภายในใจของหม่าหลัน ดังนั้นหม่าหลันก็ใช้วิธีการกำลังอาวุธตอบโต้การใช้เงินฟาดหัวของเย่ฉางหมิ่นในทันที

เมื่อนึกถึงสิ่งนี้ เย่เฉินก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกตลก

อาคนนี้ของตัวเอง อยู่ในเย่นจิงใช้ชีวิตที่มีเกียรติมั่งคั่งและร่ำรวยมาหลายปีขนาดนี้ เดินไปถึงไหนก็มีแต่คนนับหน้าถือตา แต่เธอคงจะคิดไม่ถึงว่า ตัวเองที่เป็นฮีโร่มาโดยตลอด จะถูกทำลายในเมืองจินหลิง

ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกทำลายด้วยเงื้อมมือของหม่าหลัน

คิดดูแล้ว ครั้งนี้ก็น่าจะให้บทเรียนกับเธอสักเล็กน้อยอย่างแน่นอน

เย่เฉินกำลังคิดอยู่ ทันใดนั้นโทรศัพท์ก็ได้รับข้อความวีแชท เขามองแวบหนึ่ง เป็นวิดีโอที่หงห้าส่งมา ภาพขนาดย่อของวิดีโอสามารถมองออกว่าเป็นห้องเล็กที่เก่าทรุดโทรม ยิ่งไปกว่านั้นอาเย่ฉางหมิ่นก็ยืนอยู่หน้ากล้องด้วยใบหน้าที่ขมขื่น

เขารู้ว่า หงห้าน่าจะจัดการกับเธอเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นก็ลุกขึ้นในทันที มาถึงในห้องน้ำแล้วกดดูวิดีโอ

วิดีโอเริ่มเล่น เสียงของหงห้าดังมา: “อาจารย์เย่ คุณดูหน่อย นี่คือห้องที่จัดเตรียมไว้ให้อาของคุณ! อยู่ในกระท่อมของหมู่บ้านชุมชน!”

ในวิดีโอ เป็นห้องเล็กประมาณไม่เกินยี่สิบตารางเมตร ห้องเก่าทรุดโทรมมาก นอกจากเตียงหนึ่งเตียงตู้เสื้อหนึ่งตู้กับโต๊ะทำงานหนึ่งตัวและเก้าอี้หนึ่งตัว แทบจะไม่มีของอย่างอื่นอีกเลย

ถึงแม้สภาพบ้านที่สร้างเองแบบนี้จะไม่ค่อยดีนัก แต่ก็มีข้อดี ตรงที่ว่าเจ้าของบ้านทำห้องน้ำแยกไว้ให้แต่ละห้อง แบบนี้อย่างน้อยก็ไม่ต้องเข้าแถวเข้าห้องน้ำสาธารณะ

เมื่อเย่เฉินเห็นที่นี่ อดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

แม้ว่าเขาจะอายุไม่มากนัก แต่ผ่านการฝึกฝนความยากลำบากมาหลากหลาย หลังจากที่พบกับผู้คนมากมายทุกประเภท เขารู้จักความเป็นมนุษย์มากกว่าคนส่วนใหญ่

ดังนั้น เขาจึงชอบลงโทษคนชั่วร้าย จากรากเหง้าของความเป็นมนุษย์มากที่สุด

ตัวอย่างเช่นเว่ยหย่งเจิ้งของบริษัทผลิตยาเว่ยซื่อ ตลอดชีวิตที่ดูถูกแม่ที่เกิดใต้ภูเขาฉางไบของเว่ยเลี่ยงคนนั้น ทำให้คนอื่นเสียใจไม่ว่า ยังถ่วงเวลาคนอื่นไปตลอดชีวิต สิ่งที่เกลียดยิ่งกว่าคือ ถ่วงเวลาคนอื่นก็ช่างเถอะ คนอื่นเขาก็เสียชีวิตไปแล้ว เขายังปล่อยการวิพากษ์วิจารณ์อย่างเต็มที่ คนแบบนี้ จากรากเหง้าของความเป็นมนุษย์ก็ชั่วช้า

ในเมื่อเป็นแบบนี้ การปล่อยให้เขาปักหลักอยู่ใต้ภูเขาฉางไบไปตลอดชีวิต ก็เป็นวิธีการลงโทษที่ดีที่สุด

ในเวลาเดียวกันก็เป็นวิธีการชดใช้ที่ดีที่สุดของเขาด้วย