ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1869

ได้รับการพยักหน้าเห็นด้วยจากเย่เฉิน หงห้าก็เอ่ยเสียงดังต่อไปว่า “ท่านซ่งจี่โม่ มอบเรือยอทช์หรูSanlorenzo ผลิตจากประเทศอิตาลีให้กับอาจารย์เย่หนึ่งลำ！”

“เรือยอทช์？！” หม่าหลันโพล่งถามออกมาเป็นคนแรก “เรือยอทช์แบบไหนน่ะ? เรือกลไฟตามแหล่งชมวิวท่องเที่ยวแบบนั้น?”

คุณท่านซ่งหัวเราะพร้อมกับเอ่ย “คุณผู้หญิงหม่าเข้าใจผิดแล้วSanlorenzoเป็นผู้ผลิตเรือยอทช์หรูยี่ห้อเก่าแก่ของทางยุโรป เรือลำนี้มีความยาวถึงยี่สิบกว่าเมตร มีดาดฟ้าทั้งหมดสามชั้น เหมาะสมมากกับการเดินทางท่องเที่ยวทั้งครอบครัว”

หม่าหลันเอ่ยอย่างตกตะลึงจนตาค้างว่า “เรือแบบนี้ จะต้องจำนวนเงินไม่น้อยล่ะมั้งคะ?”

ซ่งหรงวี่ที่อยู่ด้านข้างเอ่ยปากว่า “รวมภาษีอยู่ข้างใน อยู่ที่ประมาณเจ็ดสิบล้านครับ”

“ทะ...เท่าไรนะครับ?！”

หม่าหลันทั้งคนตะลึงงันไปเลย “เรือลำเดียวก็เจ็ดสิบล้าน?！นี่ก็น่ากลัวเกินไปหน่อยแล้วล่ะมั้ง?！”

เซียวชูหรันอดไม่ได้ที่จะเอ่ย “ท่านซ่งคะ ของขวัญชิ้นนี้ของท่านก็ล้ำค่ามากเกินไป พวกเราไม่สามารถ…”

เย่เฉินในเวลานี้ยิ้มขึ้นมา ทำสัญลักษณ์มือ ขัดจังหวะคำพูดของเซียวชูหรัน เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ที่รัก น้ำใจนี้ของคุณท่านซ่ง คุณก็อย่าปัดออกเลย”

พูดจบ เขาก็มองไปทางซ่งจี่โม่ ทำมือคารวะเล็กน้อยพร้อมกับเอ่ย “คุณท่านซ่ง เย่เฉินขอบพระคุณไว้ณ ที่นี้ด้วย！”

คุณท่านซ่งรีบเอ่ย “ไอ้หยาอาจารย์เย่ รับไว้ไม่ได้ครับรับไว้ไม่ได้！คุณสามารถชอบได้ ผู้น้อยก็วางใจแล้ว！”

จากนั้น เขาก็เอ่ยกับเย่เฉินขึ้นมาอีกว่า “กุญแจเรือยอทช์รวมไปถึงใบรับรองที่เกี่ยวข้องต่างก็อยู่ในกล่องของขวัญ เพียงแต่เรือยอทช์ตอนนี้จอดอยู่ที่ท่าเรือของสมาคมเรือยอทช์แห่งเมืองจินหลิง ผมได้ซื้อตำแหน่งเทียบเรือโดยเฉพาะไว้ให้กับคุณแล้ว ต่อไปหากคุณอยากขับเรือยอทช์ออกเดินทางท่องเที่ยว ถึงขั้นขับตามแม่น้ำยาวออกสู่ทะเล ติดต่อโดยตรงกับเจ้าหน้าที่ของสมาคมเรือยอทช์ก็พอ”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “คาดว่าคงจะไม่ได้ใช้ไปสักพัก ผมก็ไม่มีใบอนุญาตขับเรือยอทช์ด้วย รอมีเวลาไปสอบแล้วค่อยว่ากันแล้วกันครับ”

คุณท่านซ่งรีบเอ่ย “อาจารย์เย่ หากคุณต้องการใช้เรือยอทช์ล่ะก็ สามารถให้หวั่นถิง หรือว่าให้หรงวี่ช่วยคุณขับก็ได้ พวกเขาทั้งสองต่างก็มีใบอนุญาตขับเรือยอทช์”

ซ่งหวั่นถิงเอ่ยอย่างค่อนข้างที่จะเขินอายว่า “นั่นสิคะอาจารย์เย่ หากคุณมีความต้องการใช้เรือยอทช์ บอกกับฉันมาโดยตรงก็พอแล้ว”

ซ่งหวั่นถิงหัวเราะพร้อมกับเอ่ย “บริษัทซูมิโตโมที่จริงแล้วธุรกิจกว้างมากเลยค่ะ เพียงแต่ส่วนใหญ่ล้วนอยู่ที่เขตอุตสาหกรรม โดยเฉพาะอย่างยิ่งอุตสาหกรรมหนัก การเชื่อมต่อกับชีวิตประจำวันทั่วไปไม่ค่อยใกล้ชิดจริงๆ”

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ เอ่ยว่า “หากถึงญี่ปุ่นแล้วมีอะไรต้องการความช่วยเหลือ สามารถติดต่อผมได้ ที่ญี่ปุ่นผมก็มีคนคุ้นเคยอยู่หลายคน”

เย่เฉินไม่ได้เอ่ยตรงๆว่า ตนเองรู้จักกับนางาฮิโกะ อิโตะรวมไปถึงอิโตะ นานาโกะแห่งตระกูลอิโตะ

เขาไม่ได้อยากให้คนรู้เรื่องที่ตนเองทำทั้งหมดที่ญี่ปุ่นในช่วงก่อนหน้านี้ ดังนั้นก็ยังคงพยายามทำตัวไม่เป็นจุดสนใจอย่างเต็มที่

ซ่งหวั่นถิงก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มว่า “ได้ค่ะอาจารย์เย่ หากมีความต้องการล่ะก็ ฉันติดต่อกับคุณ！”

เวลานี้ หงห้าอ่านรายการของขวัญต่อไป

“หมอเทพซือ ซือเทียนฉี มอบแจกันสองหูลายมังกรสมัยราชวงศ์หยวนให้กับอาจารย์เย่หนึ่งคู่！”