ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1870

เซียวฉางควนได้ยินถึงตรงนี้ ลุกขึ้นยืนอย่างกะทันหันในทันที ถามขึ้นด้วยอาการตัวสั่นไม่หยุดว่า “อะไรนะ?！แจ…แจกันสองหู?！ลายมังกรสมัยราชวงศ์หยวน！”

หงห้าพยักหน้าเล็กน้อย “ใช่ครับคุณเซียว คือแจกันสองหูลายมังกรของสมัยราชวงศ์หยวนคู่หนึ่งจริงๆ！”

“คุณพระ！”

เซียวฉางควนชื่นชอบสิ่งของตั้งโชว์สมัยโบราณมาโดยตลอด แม้จะบอกว่าซื้อของมักจะหลงกลถูกตบตา แต่เส้นทางของโบราณก็ยังคงมีความเข้าใจเป็นอย่างมาก

แจกันสมัยราชวงศ์หยวนเรียกได้ว่าเป็นหนึ่งในเครื่องลายครามที่แพงที่สุดแล้ว

แค่จานลายครามอะไรก็ได้สมัยราชวงศ์หยวน ก็สามารถขายได้ถึงหลักล้าน

หากเป็นเครื่องลายครามชิ้นใหญ่สมัยราชวงศ์หยวน เช่นเครื่องโถกุ๋ยกู่จื่อออกโรงที่โด่งดัง ราคาประมูลเมื่อสิบกว่าปีก่อน ก็ได้เกินร้อยกว่าล้านหยวน ตอนนี้หากนำออกมาอีกล่ะก็ อย่างน้อยที่สุดก็อยู่ที่ห้าร้อยล้านขึ้นไป

แจกันสองหูลายมังกรสมัยราชวงศ์หยวน เซียวฉางควนเคยได้ยินมาก่อน

ในคู่มือการวินิจฉัยและชื่นชมงานศิลปะจำนวนมากที่Christie‘s Sotheby’sเขียน ล้วนบันทึกแจกันลายครามสมัยราชวงศ์หยวนที่คล้ายคลึงกันเอาไว้

ประมาณการแบบเหลือที่เอาไว้ ก็ต้องอยู่ในหลักสามถึงห้าสิบล้าน！

เวลานี้ เฉินเสี่ยวจาวได้เป็นฝ่ายเปิดกล่องของขวัญไม้มะฮอกกานีที่วิจิตรบรรจงขึ้น บุซับในกล่อง วัสดุที่ใช้คือผ้าไหมซาตินสีทอง

และแจกันลายครามที่มีรูปร่างวิจิตรงดงามสองใบ ก็กำลังนอนเอนกายอยู่ภานในซับในที่ใช้ไหมซาตินถักทอ

ดวงตาของเซียวฉางควนแทบจะมองจนหลุดออกมาแล้ว！

นี่เป็นถึงเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หยวนเลยนะ！

ของสะสมชั้นยอดของผู้ชื่นชอบวัตถุโบราณ！

หม่าหลันก็เริ่มอิจฉาขึ้นมาเล็กน้อย

เธอแม้ไม่รู้ว่าแจกันสองหูลายมังกรสมัยราชวงศ์หยวนคู่นี้มูลค่าเท่าไรกันแน่ แต่เธอรู้ว่าเครื่องลายครามสมัยราชวงศ์หยวนต่างก็ไม่ใช่ถูกๆ คาดว่าแจกันคู่นี้อย่างน้อยที่สุดก็ต้องหลักสิบล้าน

ด้วยเหตุนี้ เธอจึงแอบประเมินในใจด้วยความอิจฉาว่า “เย่เฉินให้ฉันให้แค่เครื่องสำอางค์ไม่กี่แสนกับกระเป๋าราคาแสนกว่ม ให้ไอ้แก่เซียวฉางควนนี่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเครื่องลายครามหลักสิบล้าน ไอ้แก่นี่มีสิทธิ์อะไรกัน?”

ในตอนที่ในใจอิจฉาอย่างไม่มีที่สิ้นสุดนี้เอง เย่เฉินก็หัวเราะพร้อมเอ่ยกับเซียวฉางควนว่า “นี่เป็นน้ำใจของหมอเทพซือ ขอเพียงแค่พ่อรักษาดูแลให้ดี เห็นมันเป็นของสะสมภายในบ้าน อย่านำออกไปขายก็พอ！”

เซียวฉางควนรีบตบอกเอ่ยขึ้นในทันทีว่า “ลูกเขยที่ดี แกวางใจ ต่อให้ฉันเอาตัวเองขายไปแล้ว ก็จะไม่ขายแจกันคู่นี่โดยเด็ดขาด！”

พูดจบ เขาก็รับแจกันสองหูลายมังกรสมัยราชวงศ์หยวนใบนั้น มาจากในมือของเย่เฉินด้วยสองมืออย่างระมัดระวัง มองดูการแสดงสีและการเคลือบอย่างสมบูรณ์แบบที่อยู่ด้านบนแล้ว เขาก็ตื่นเต้นจนน้ำตาร้อนๆเอ่อล้นที่รอบดวงตา

หม่าหลันในเวลานี้ถึงได้โล่งอก ในใจคิดว่า “ฉันก็นึกว่าเซียวฉางควนไอ้แก่นี่ ได้รับของล้ำค่าขนาดนี้คู่หนึ่งที่เย่เฉินมอบให้จริงๆเสียอีก！ที่แท้ก็ได้แต่เก็บสะสมขายไม่ได้！งั้นนี่ก็ไม่ได้มีความหมายอะไรแล้ว”