บทที่ 187 อายุหนุ่มขึ้นยี่สิบปี(1)
เย่เฉินคิดไม่ถึงว่าคนพวกนี้จะคิดทำอะไรเหมือนกันอย่างไม่ได้นัดหมาย ต่างก็มีของมาให้เขา
อีกอย่าง ของที่พวกเขาให้ แพงกว่ากันและทั้งนั้น
รถสปอร์ตสองคัน ต่างก็เป็นระดับสี่สิบล้าน
ถ้วยไวน์เฉิงหั้วต้าวฉ่ายของราชวงศ์หมิง อย่างน้อยก็ห้าหกสิบล้าน
ซ่งหวั่นถิงยิ่งเซ็นเช็คให้เลยหนึ่งร้อยล้านหยวน
แต่ของพวกนี้สำหรับเย่เฉิน ล้วนเป็นสิ่งของที่ธรรมดามาก
อย่างแรกคือรถสปอร์ต เอิกเกริกเกิน เขาไม่ชอบ
ต่อมาคือวัตถุโบราณ เม็ดโตเกินไป เขาก็ไม่ชอบ
ส่วนเงิน สิ่งที่เขาไม่ขาดที่สุดก็คือเงิน
แต่เห็นสีหน้าของพวกเขาทั้งสี่คนที่เต็มไปด้วยความรอคอย หวังอยากที่จะให้ตนรับของจากพวกเขา เย่เฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และก็ยังไม่ได้พูดปฏิเสธ พูดขึ้นว่า “เอาล่ะ ของผมรับไว้ ความตั้งใจของทุกคน ฉันได้รู้สึกถึงมันแล้ว ”
ในเมื่อพวกเขาอยากที่จะเอาใจตน อยู่ภายใต้อิทธิพลของตนเอง งั้นการรับของจากพวกเขา ก็เป็นสิ่งที่ควรทำ
ทุกคนเห็นว่าเขารับของไว้แล้ว จึงค่อยโล่งอก ต่างคนต่างก็ยิ้มหน้าบาน
เย่เฉินรับเอาเช็คหนึ่งร้อยล้านหยวน กุญแจสร้อยข้อมือแบบสมาร์ทสองอัน ถ้วยไวน์เฉิงหั้วต้าวฉ่ายหนึ่งอันใส่เข้าไปในกระเป๋า แล้วค่อยพูดขึ้นว่า “เอาล่ะทุกคน พวกเราทานข้าวกันเถอะ”
ทุกคนต่างก็รีบพูดขึ้นว่า “ทานข้าวทานข้าว”
เวลานี้ท่านหงห้าลุกขึ้นมาจากพื้น พร้อมพูดขึ้นว่า “ท่านเย่ หงห้าขอตัวไปเฝ้าประตูต่อก่อน”
หลังจากคิดไปคิดมาแล้ว ความอยากที่จะครอบครองยาวิเศษทำให้ชนะอีกความคิดหนึ่ง เธอเอายาวิเศษใส่เข้าไปในกล่องในรถอย่างระมัดระวัง ตัดสินใจที่จะเก็บไว้เองหนึ่งเม็ดก่อน หากต่อไปตนเองมีความต้องการ ตนเองก็จะใช้เขา หากตนเองไม่จำเป็นต้องใช้ แล้วคุณปู่ต้องการใช้ ตนเองก็ยังสามารถที่จะเอาออกมาได้อีก
ถึงตอนนั้น ตนเองก็จะเอายาวิเศษนี้ให้กับคุณปู่สองครั้ง เพื่อต่อชีวิตให้กับเขา เชื่อว่าในสายตาของเขาที่มองตน จะต้องมีความสำคัญอย่างแน่นอน
เมื่อกลับมาถึงบ้าน คุณท่านซ่งที่กำลังนอนพักผ่อนอยู่บนโซฟา ค่อนข้างที่จะรอไม่ไหวแล้ว
ครั้งก่อนเย่เฉินมาที่บ้าน ถึงแม้จะช่วยชีวิตเขาไว้ได้แล้ว แต่ก็ยังไม่ได้รักษาร่างกายให้หายดี ตอนนี้ เขายังดูค่อนข้างแก่ ดูค่อนข้างขี้โรค หลังจากที่ได้พักผ่อนมาหลายวันนี้ ร่างกายของเขาค่อยดีขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังคงต้องการให้คนอื่นช่วยประคอง หรือใช้ไม้เท้าช่วยถึงจะสามารถเดินเหินได้
คนคนหนึ่งที่หยิ่งผยองมาทั้งชีวิต กลายมาเป็นคนแก่คนหนึ่ง ร่างกายขยับไม่สะดวก กลายเป็นสิ่งที่น่าเสียใจที่สุดในชีวิตของคนแก่อย่างพวกเขา
แต่เขาในตอนนี้ ฝากความหวังทุกสิ่งทุกอย่างไว้กับยาวิเศษที่เย่เฉินอาจารย์เย่ปรุง
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...