ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1877

เย่เฉินกลับถึงห้องของตัวเองและเซียวชูหรัน ถึงได้รับสายวิดีโอคอลจากกู้ชิวอี๋ แล้วเอ่ยถามเธอขึ้นมา: “ฮัลโล หนานหนาน”

“พี่เย่เฉินคะ!” ในวิดีโอคอ กู้ชิวอี๋ที่สวมชุดนานกระโปรงได้โบกมือให้กับเย่เฉินด้วยความตื่นเต้นดีใจ

กู้ชิวอี๋ที่อยู่ในวิดีโอคอไม่ได้แต่งหน้า ผมยาวสีดำคลับพาดปกคลุมบ่าตามอำเภอใจ ลักษณะท่าทางที่ไม่ได้เต็มไปด้วยออร่าของดาราระดับต้น ๆ อยู่นั้น ยิ่งทำให้เธอดูเป็นสาวข้างบ้านที่สวยจนไม่อาจแยกแยะได้

เธอในเวลานี้ ได้เอ่ยถามอย่างมีความสุขใจวิดีโอคอล: “พี่เย่เฉินยุ่งอะไรอยู่เหรอคะ?”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “ก็ไม่ได้ยุ่งอะไรหรอก นี่ก็ใกล้จะถึงตรุษจีนแล้วไม่ใช่เหรอ? ก็เลยอยู่บ้านจัดเตรียมของที่ใช้ในวันตรุษจีนน่ะ”

กู้ชิวอี๋ยิ้มกล่าวอย่างมีความสุข: “อิ ๆ ฉันเองก็เหมือนกัน! ปีนี้พวกเรากลับไปฉลองตรุษจีนกันที่คฤหาสน์หลังเก่าที่ทะเลสาบโห้วไห่!”

กล่าวไป เธอก็ได้กดเปลี่ยนเป็นกล้องหลัง ถ่ายให้เห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบ เป็นดั่งที่คิด เธอได้อยู่ที่เรือนสี่ประสานของตระกูลกู้

เย่เฉินอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามขึ้นมา: “หนานหนาน เรือนสี่ประสานของตระกูลเธอมีพื้นที่กว้างขวางแบบนั้น ฉลองตรุษจันกันแค่คนในครอบครัวสามคนมันจะไม่เงียบเหงาไปหน่อยเหรอ?”

“ไม่หรอกค่ะ!” กู้ชิวอี๋ยิ้มกล่าว: “ปีนี้มีครอบครัวของอารอง และอาสามมาร่วมฉลองตรุษจีนด้วย ทั้งหมดสามครอบครัวใหญ่ คึกคักไม่เบาเลยล่ะค่ะ”

เย่เฉินพยักหน้า นึกถึงอารองและอาสามของเธอขึ้นมา จึงอดไม่ได้ที่จะถาม: “หนานหนาน อารอง และอาสามของเธอ ระยะนี้มีท่าทางยังไงบ้าง? ไม่ได้หาเรื่องอะไรครอบครัวของพวกเธออีกใช่ไหม?”

กู้ชิวอี๋รีบกล่าวขึ้นมาทันที: “ไม่มีหรอกค่ะ! ครอบครังของอาสองและอาสาม ระยะนี้มีท่าทีที่ดีมากเลยล่ะค่ะ ไปที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง ทุกครั้งที่ไปยังได้เอาของขวัญมาด้วยล่ะค่ะ!”

“อ้อใช่ วันนี้กลับมาฉลองตรุษจีนที่คฤหาสน์หลังเก่า ก็เป็นพวกเขาสองคนที่แนะนำพ่อของฉัน บอกว่าครอบครัวของพวกเราไม่ได้ร่วมฉลองตรุษจีนด้วยกันมานานมากแล้ว ดังนั้นจึงอยากจะฉลองร่วมกัน คุณพ่อของฉันก็เลยรับปากไป”

เย่เฉินรู้ว่า อารองของกู้ชิวอี๋กู้เย้นเจิ้ง และอาสามกู้เย้นกาง และลูกชายของพวกเขา ตอนนี้ยังอยู่ในห้วงความสูญเสียความสามารถในการมีบุตรอยู่ ระยะนี้ไม่ต้องคิดก็สามารถเดาออกได้ว่า พวกเขาจะต้องว่าง่ายเป็นพิเศษ

เพราะถึงยังไง พวกเขายังคาดหวังที่เอาอกเอาใจครอบครัวของกู้เย้นจง เพื่อให้ตัวเองได้รับการให้อภัย

กู้ชิวอี๋ที่อยู่ในวิดีโอคอได้วิ่งช้า ๆ ผ่านห้องโถงที่กว้างขวาง มาถึงห้องของกู้เย้นจงและหลินหว่านชิว

กู้เย้นจงในตอนนี้กำลังนั่งจิบชาอ่านหนังสืออยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือ หลินหว่านชิวได้จุดธูปไม้จันทน์เนื้อละเอียดหนึ่งกระถาง และนำกระถางธูปหอมไปวางไว้บนโต๊ะอ่านหนังสือของกู้เย้นจง ในตอนนี้เองกู้ชิวอี๋ก็ได้วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน จึงได้กล่าวกำชับ: “หนานหนาน ระวังหน่อย เดี๋ยวหกล้มเอาได้นะ!”

กู้ชิวอี๋กล่าวด้วยความตื่นเต้น: “แม่คะ หนูกำลังวิดีโอคอลกับพี่เย่เฉินอยู่ล่ะ!”

ทันทีที่กู้เย้นจงได้ยินชื่อของเย่เฉิน ก็รีบวางหนังสือในมือลงทันที และกล่าวด้วยความตื่นเต้น: “ลูกกำลังวิดีโอคอลอยู่กับเย่เฉินเหรอ? เร็วเข้า ให้พ่อคุยกับเขาหน่อย!”

กู้ชิวอี๋รีบเอาโทรศัพท์วางลงบนโต๊ะทันที กล้องและหน้าจอต่างได้หันไปทางกู้เย้นจง

สีหน้าของกู้เย้นจงในตอนนี้ดีเป็นพิเศษ ท่าทางทั่วทั้งตัวก็ยังหนุ่มยังแน่น เมื่อเห็นเย่เฉินอยู่ในวิดีโอคอ เข้าก็รีบกล่าวขึ้นมาพร้อมกลับรอยยิ้มทันที: “เฉินเอ๋อ! ระยะนี้อยู่ที่เมืองจินหลิงเป็นยังไงบ้าง?”