เดิมทีกู้เย้นจงคิดว่าเย่เฉินไม่มีทางตอบตกลง แต่คิดไม่ถึงว่า เขากลับตอบตกลงอย่างง่ายดาย จึงได้ถามขึ้นมาทันทีว่า “คุณปู่ของคุณถ้ารู้ว่าคุณยินดีจะกลับไปร่วมงานไหว้บรรพบุรุษละก็ ต้องดีใจเป็นอย่างมากแน่ๆ ”
เย่เฉินยิ้ม แต่ในใจคิดว่า “เขาจะดีใจหรือไม่ คงไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าผมจะกลับไปร่วมงานไหว้บรรพบุรุษหรือเปล่า แต่ขึ้นอยู่กับว่าผมจะทำตามคำสั่งของเขาหรือไม่ กลายเป็นเครื่องมือที่ใช้แต่งงานกับตระกูลอื่น ”
แต่ว่า คำพูดเหล่านี้เขาไม่ได้พูดกับกู้เย้นจง
ตอนนี้เอง กู้ชิวอี๋ก็เปิดปากพูดขึ้นมาอีกว่า “ใช่แล้ว พี่เยาเฉิน คอนเสิร์ตของฉันที่เมืองจินหลิงมีกำหนดแน่นอนแล้ว”
เย่เฉินถามขึ้นอย่างรู้สึกประหลาดใจ “คอนเสิร์ต? ที่เมืองจินหลิง?”
กู้ชิวอี๋พยักหน้ารับ พูดยิ้มๆว่า “เดิมทีกำหนดการทัวร์คอนเสิร์ตของฉันสถานที่ต่อไปก็คือเมืองจินหลิง แต่ว่าก่อนหน้านี้ยังไม่ได้มีกำหนดการที่แน่นอนเท่านั้น”
เย่เฉินเพิ่งจะนึกขึ้นได้ ตอนนั้นที่จะพาภรรยากับกู้ชิวอี๋ไปกินข้าวด้วยกัน ภรรยาเคยบอกกับเขาอย่างตื่นเต้นว่า ในเวลาอันใกล้นี้กู้ชิวอี๋จะเปิดคอนเสิร์ตที่เมืองจินหลิง คิดไม่ถึงว่าตอนนี้เรื่องนี้ได้ถูกกำหนดวันเวลาที่แน่นอนแล้ว
เย่เฉินก็เลยถามเธอว่า “หนานหนาน คอนเสิร์ตของเธออยู่ช่วงเวลาไหน”
กู้ชิวอี๋บอกว่า “อยู่ในช่วงวันที่สองเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ เวลาหนึ่งทุ่มในคืนวันเกิดของพี่ ที่สนามกีฬาโอลิมปิกเมืองจินหลิง”
เย่เฉินรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก
วันที่สองเดือนสองตามปฏิทินจันทรคติ ก็คือวันเกิดของเขานั่นเอง
หรือว่าสาวน้อยคนนี้ จะจงใจเลือกวันนั้นเป็นวันเปิดคอนเสิร์ตเหรอ
ตอนนี้เอง กู้ชิวอี๋ก็พูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความหวัง “พี่เยาเฉิน ฉันจะจองตั๋วที่นั่งที่ดีที่สุดไว้ให้พี่ ถึงเวลาพี่ต้องมาดูฉันแสดงคอนเสิร์ตให้ได้นะ”
กู้เย้นจงยิ่งรู้สึกกลัดกลุ้มเข้าไปอีก พูดว่า “ซูโสว่เต้าไม่มา คนรุ่นหลังของตระกูลซูจะมาทำไม เมื่อก่อนไม่เคยได้ยินมาก่อนว่าคนรุ่นหลังของตระกูลซูจะออกมาเยี่ยมเยียนในช่วงเทศกาลปีใหม่นี่นา ”
ตระกูลซูอยู่ที่เย่นจิง วางมาดอย่างสูงส่งอยู่เสมอมา
ไม่ว่าจะเป็นซูเฉิงเฟิง หรือว่าลูกชายอีกหลายคนของเขา ไม่เคยออกเยี่ยมเยียนใครถึงบ้านในช่วงเทศกาลปีใหม่ มากที่สุดก็แค่ไปเยี่ยมเยียนพ่อตาแม่ยายเท่านั้น
แม้แต่คนที่เป็นรุ่นเดียวกันกับซูจือหยูในตระกูลซู ก็ไม่เคยลดตัวลงมา ไปเยี่ยมเยียนผู้อื่นถึงบ้านด้วยตนเอง
เพราะฉะนั้น กู้เย้นจงไม่เข้าใจ ว่าทำไม่ลูกชายหญิงทั้งคู่ของซูโสว่เต้า ถึงมาเยี่ยมเยียนตนเอง
เย่เฉินเองก็รู้สึกประหลาดใจ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...