บทที่ 189 ร่ำรวยอย่างลึกลับ(1)
ค่ำคืนนี้ หลายบ้านที่ได้ยาวิเศษไป ต่างก็นอนไม่หลับทั้งคืน
ซ่งหวั่นถิงที่เห็นสิ่งอัศจรรย์ที่เกิดขึ้นบนร่างกายคุณปู่ด้วยตาตัวเอง ในใจก็ตื่นเต้นอย่างที่สุด
คิดถึงในรถของตนเองมียาวิเศษอีกเม็ดหนึ่ง ที่อาจารย์เย่แอบมอบให้กับตนเอง ในใจของเธอมีกระแสความอบอุ่นขึ้นมาทันที
อาจารย์เย่ ดีกับตนอย่างมาก น้ำใจนี้ประทับใจไม่รู้ลืม
คนที่คิดถึงเย่เฉินจนนอนไม่หลับเหมือนกับเธอ ยังมีฉินเอ้าเสวี่ยนของตระกูลฉิน
หลังจากพ่อของเธอฉินกางได้ยาวิเศษมาสองเม็ด เมื่อกลับมาถึงบ้านแล้วก็ให้เธอหนึ่งเม็ด ยังสั่งให้เธอเก็บซ่อนติดตัวไว้ให้ดี
ตอนนี้ ยาวิเศษเม็ดนี้ก็ซ่อนติดตัวเธอไว้อย่างมิดชิด บนนั้นเต็มไปด้วยความอบอุ่นกับความหอมของร่างกายเธอ
เมื่อคิดถึงว่าเย่เฉินมอบให้กับตน ในใจเธอก็มีความสุขอย่างมึนเมา
ส่วนเย่เฉินในฐานะเป็นคนที่อยู่เบื้องหลัง กลับยังนอนพื้นข้างเตียงภรรยา ทำหน้าที่ลูกเขยแต่งเข้าต่อไป นอนหลับอยู่อย่างแสนหวานเป็นพิเศษ
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เซียวชูหรันไปทำงานที่สตูดิโอ
หลังจากเตรียมการมาหลายวัน เห็นว่าสตูดิโอของเธอเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว พร้อมเปิดให้บริการอย่างเป็นทางการแล้ว
เย่เฉินอยากที่จะไปช่วยเธอมาก แต่เธอต้องการที่จะสร้างธุรกิจของตัวเองด้วยมือของเธอเองเท่านั้น
เย่เฉินเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ของเธอ หลังจากออกมาจากตระกูลเซียว ในหัวสมองของเธอคิดแต่เพียงว่าจะทำอย่างไรเพื่อเป็นการพิสูจน์ตนเอง จะให้คนของตระกูลเซียวมาดูถูกไม่ได้
เย่เฉินที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วเตรียมที่จะออกไปซื้อผัก ก็พบว่าในกระเป๋าตุงๆ ค่อยคิดถึงของที่ทุกคนให้เมื่อวานขึ้นมาได้
ฉินกางรีบพูดขึ้นอย่างเคารพว่า “รถอยู่ศูนย์นิทรรศการจินหลิง ตอนนี้กำลังจัดงานอินเตอร์เนชั่นแนลมอเตอร์โชว์ หากท่านไม่สะดวก ผมสามารถใช้ให้คนนำรถไปส่งให้ทันถึงคฤหาสน์”
เย่เฉินพูดขึ้นว่า “ไม่เป็นไร ยังไม่ต้องส่งมาที่บ้าน รอผมมีเวลาแล้วค่อยไปดู”
บ้านที่เขาอยู่ตอนนี้ธรรมดามาก บ้านหลังหนึ่งมูลราคาก็แค่สามล้าน หากมีรถรถสปอร์ตราคามากกว่าสี่สิบล้านจอดอยู่สองคัน ทั่วทั้งหมู่บ้านคงจะระเบิดแน่
ดังนั้น เขาคิดว่าเอารถไปจอดไว้ที่คฤหาสน์Tomson Rivieraก่อน คฤหาสน์ที่นั่นมีชั้นใต้ดินส่วนบุคคล จอดรถไว้ที่ชั้นใต้ดินค่อยน่าวางใจหน่อย
เมื่อมาถึงตลาด เย่เฉินก็ได้รับสายจากเพื่อนสนิทสมัยเรียนหวังเต้าคุน ในโทรศัพท์หวังเต้าคุนถามว่า “เย่เฉิน คุณอยู่ที่ไหน?”
เย่เฉินพูดว่า “ผมซื้อผักอยู่ในตลาด มีอะไรหรือเต้าคุน คุณหาผมมีธุระหรือ?”
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...