เฉียนหงเย่นถึงกับเข่าทรุดแล้วร้องตะโกน"พวกแกมีสิทธิ์อะไรลากฉันออกไป?มีสิทธิ์อะไรไม่จ่ายค่าจ้างให้ฉัน!?!"
แต่ทว่า ไม่ว่าเธอจะร้องตะโกนอย่างไร ต่างไม่มีคนสงสารเธอ และไม่มีใครเห็นใจเธอ
เมื่อเห็นว่าเฉียนหงเย่นถูกลากตัวออกจากซูเปอร์มาร์เก็ตไป ผู้จัดการคนนั้นพูดกับเย่เฉินและเซียวฉางควนอย่างรู้สึกผิด"ทั้งสองท่านครับ เรื่องนี้ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆนะครับ ผมใช้คนผิด ผมต้องขอโทษทั้งสองท่านด้วยนะครับ!"
เซียวฉางควนพยักหน้า จึงเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า"เรื่องนี้ความผิดไม่ได้อยู่ที่คุณหรอกครับ แต่คุณเองก็ต้องรับผิดชอบเหมือนกัน นี่เรียกว่าการใช้คนไม่เหมาะกับงาน!"
หลังจากนั้น เซียวฉางควนถอนหายใจ แล้วพูดอย่างทอดถอนใจ"ใช่แล้วสุดท้าย วิสัยทัศน์ของคุณไม่ค่อยไหวเท่าไร"
ผู้จัดการพยักหน้าอย่างอึดอัดใจ"คุณวิจารณ์ได้ถูกต้องครับ หลังจากนี้ผมจะปรับปรุงตัวครับ!"
เซียวฉางควนยื่นมือออกไปตบบ่าของเขาเบาๆ แล้วพูดด้วย น้ำเสียงผู้อาวุโสกล่าวสั่งสอนคนรุ่นใหม่"ฝึกฝนให้มากๆเถอะครับ!"
"ครับๆๆ!"ผู้จัดการพยักหน้าติดต่อกันไม่หยุด หลังจากนั้นก็รีบเรียกแคชเชียร์ที่พึ่งทานข้าวเสร็จกลับมาเปลี่ยนกะ"จางเสี่ยวลี่ รีบมาคิดเงินให้ลูกค้าสองท่านนี้เร็วเข้า อย่าทำให้พวกเขาเสียเวลานานล่ะ!"
พนักงานแคชเชียร์คนนั้นรีบวิ่งเข้ามา เปิดคอมพิวเตอร์ ช่วยเย่เฉินกับเซียวฉางควนคิดเงิน
พ่อตากับลูกเขยทั้งสองเดินออกจากซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วขับรถตรงไปยังตลาดขายผักที่ค่อนข้างใหญ่แห่งหนึ่งของเมืองจินหลิง สำหรับนายหญิงใหญ่เซียวกับเฉียนหงเย่น ทั้งสองไม่ได้เก็บมาใส่ใจ
หลังจากที่เฉียนหงเย่นถูกคนไล่ออกมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตแล้ว เธอไม่มีอาหารลงท้องมาเป็นเวลากว่าสิบชั่วโมงแล้ว เธอหิวจนหน้ามืดตาลาย หน้าอกด้านหน้าแทบแนบไปกับแผ่นหลัง เหมือนจะล้มเป็นลมเต็มทีแล้ว
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ อารมณ์ของเฉียนหงเย่นก็ตื่นเต้นแล้วร้องไห้เสียงดังออกมา"สุดท้ายใครจะไปรู้ว่า จะบังเอิญเจอเข้ากับเซียวฉางควนกับเย่เฉินไอ้เหี้ยสองคนนั้น!มันทำให้แม่เสียงานไป……"
เซียวเวยเวยที่ได้ยินแบบนั้น โมโหจนกัดฟันกรอด"พวกเขาทำเกินไปแล้ว!ทำไมถึงรังแกคนอื่นแบบนี้!"
พูดจบ เธอก็รีบถามว่า"แม่คะ งั้นค่าจ้างที่ทำงานครึ่งวันแม่ได้ขอมาไหมคะ?ถ้าขอมา ให้หนูหน่อยนะ หนูจะไปซื้อหมั่นโถว แล้วค่อยไปร้านอาหารเล็กๆซื้ออาหารสองอย่างกลับมา……"
เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ เซียวเวยเวยก็ดวงตาแดงก่ำ แล้วร้องไห้"พ่อกับพี่หิวจนร้องไห้อยู่บนเตียงหลายครั้งแล้วค่ะ น่าสงสารจริงๆ……"
เฉียนหงเย่นที่ได้ยินดังนั้น จึงร้องไห้เสียงดังออกมาทันที แล้วพูดอย่างตีอกชกหัว"โทษไอ้เหี้ยเซียวฉางควนนั่นคนเดียวเลย!ทำให้แม่ถูกผู้จัดการไล่ออกมา ทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตฟรีๆมาครึ่งวัน แถมไม่ให้เงินแม่แม้แต่บาทเดียว……"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...