เฉียนหงเย่นรู้จักได้ในทันที ตอนนี้ชีวิตบัดซบแบบนี้ ยังสู้ตอนที่อยู่ในเหมืองถ่านหินทำไม่ได้เลย
เธอร้องไห้ไปด้วย แล้วนึกย้อนกลับไปที่ชีวิตในเหมืองถ่านหินดำ ในใจของเธออดที่จะรู้สึกทอดถอนใจไม่ได้"ตอนนั้นในเหมืองถ่านหินดำ ถึงสภาพแวดล้อมจะเลวร้ายเล็กน้อย แต่อย่างน้อยตอนที่ทำงานกับผู้ดูแล ฉันก็ยังได้กินอิ่มนอนหลับในทุกวัน!"
"ไม่เพียงแค่ไม่ต้องทนหิว อีกทั้งทุกวันยังไม่ต้องทำงาน ยังได้ร้องตะโกนอย่าสนุกสนานต่อหน้าของครอบครัวของเหอเหลียน เมื่อคิดดูดีๆแล้วก็สะใจไม่ใช่น้อย"
"อีกทั้ง……อีกทั้ง……อีกทั้งผู้ดูแลคนนั้น ถึงหน้าตาจะขี้เหร่หน่อย สกปรกไปหน่อย แต่ความสามารถด้านนั้นก็ยังถือว่าดีมาก ความรู้สึกในระดับหนึ่ง มันทำให้ตนเองได้สัมผัสความรู้สึกบนเตียงที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน……"
เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ เฉียนหงเย่นก็ถอนหายใจยาง แล้วร้องไห้พลางพูดกับเซียวเวยเวยว่า"เวยเวย ลูกว่าตอนนี้ครอบครัวของเรา ใช้ชีวิตอะไรกันอยู่เนี่ย!ทั้งวันถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น ก็เป็นเรื่องนี้ มีเงินนิดหน่อยก็ถลุงไปจนหมดแล้ว มีบริษัทก็ล้มละลาย ตอนนี้ยืมคฤหาสน์คนอื่นพักอาศัย แม้แต่ข้าวก็ไม่มีให้กิน ชีวิตแบบนี้ เราจะต้องทนต่อไปอีกนานเท่าไรน่ะ……"
เซียวเวยเวยอดที่จะน้ำตาร่วงไม่ได้ เธอพูดอย่างสะอึกสะอื้น"แม่คะ หนูก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน เมื่อก่อนครอบครัวของเราเคยใช้ชีวิตดีๆมาก่อน ในทุกด้านก็ถือว่าค่อนข้างดี ความสัมพันธ์ของหนูกับพี่เหวินเฟยก็ดี พอใกล้จะแต่งงานกันแล้ว สุดท้ายอยู่ดีๆทุกอย่างก็แย่ลงเรื่อยๆ……"
เฉียนหงเย่นถอนหายใจแล้วพูดว่า"เราหาเวลาไปไหว้พระที่วัดหน่อยนะลูก ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไป เราต้องตายกันแน่ๆ……"
เซียวเวยเวยพูดว่า"แม่คะ ตอนนี้หนูคิดดูดีๆแล้ว ครอบครัวของเรากำลังเริ่มเจอเคราะห์ร้าย ดูเหมือนจะเริ่มซวยตั้งแต่วันเกิดของคุณย่าครั้งก่อนนะคะ"
"หืม?"เฉียนหงเย่นถามอย่างแปลกใจ"วันเกิดครั้งไหนหรอลูก?"
เซียวเวยเวยกล่าวว่า"ครั้งก่อนไงคะ งานวันเกิดครั้งก่อน พี่เหวินเฟยมอบหยกพระขาวองค์หนึ่งให้คุณย่าไงคะ จางเหวินเห้าที่ตามจีบเซียวชูหรัน ยังเกือบเอาหยกพระสลักมรกตให้คุณย่าองค์หนึ่งเลย"
เซียวเวยเวยรีบตอบว่า"เรื่องแกคือหลังจากงานเลี้ยงวันเกิดวันที่สอง!หนูกับพี่เหวินเฟยไปที่ตี้เหากรุ๊ป อยากเอาการ์ดเชิญงานแต่งไปให้หวังตงเสวี่ยนรองประธานของตี้เหากรุ๊ป เพื่อกระชับมิตร สรุปสุดท้ายลงไปด้านล่างตึกเจอเข้ากับเย่เฉิน……"
"เย่เฉิน?"เฉียนหงเย่นไล่ถาม"เย่เฉินไปทำไม?"
เซียวเวยเวยพูดว่า"ตอนนั้นเย่เฉินบอกว่าไปสมัครงานที่ตี้เหากรุ๊ป หลังจากนั้นหนูกับพี่เหวินเฟยก็ประชดเขาไปทีหนึ่ง ต่อมาก็เกิดเรื่องแปลกๆขึ้น……"
"เรื่องแปลกอะไร?!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...