ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1900
"คนอื่นร้อยลิ้นกะลาวน ไม่น่าเชื่อถือ ดูอันนี้ แต่คิดอย่างนั้น คิดอย่างนี้แต่หวังสิ่งนั้น เมื่อเลือกจากหนึ่งในหมื่นคน สุดท้ายก็เลือกขี้หมามากองหนึ่ง……"
"แต่เซียวชูหรัน ไม่แก่งแย่ง ไม่เรื่องมาก คุณท่านหาไอ้ขี้หมาเหม็นให้กับหล่อน หล่อนก็แต่งงานกับไอ้ขี้หมาเหม็นอย่างว่าง่าย……"
"ใครจะไปรู้ว่า ไอ้ขี้หมาเหม็นนั่นจะมีเงินทองได้……"
เซียวเวยเวยพยักหน้า แล้วพูดอย่างจริงจังว่า"ถ้ามีโอกาส หนูจะเข้าไปใกล้กับเย่เฉิน ถึงเขาจะดูถูกหนู แต่อย่างน้อยก็ช่วยเหลือครอบครัวของเราได้ เวลานี้แบบนี้ คนข้างนอกพึ่งพาไม่ได้ แต่ละคนยังเทียบกับเย่เฉินไม่ได้ด้วยซ้ำ……"
เฉียนหงเย่นถอนหายใจ แล้วพูดว่า"จะทำอะไรก็ทำเถอะ เมื่อกี้แม่ตื่นเต้นไปหน่อย หิวมากเลย ช่วยพยุงแม่กลับไปนอนที่ห้องหน่อย รอคุณย่าเลิกงาน เราก็มีข้าวกินกันแล้ว……"
……
นายหญิงใหญ่เซียวดึงถุงพลาสติกให้ลูกค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตตลอดทั้งวัน
ถุงพลาสติกม้วนใหญ่ของซูเปอร์มาร์เก็ต ดึงปุ๊บเกิดไฟฟ้าสถิตปั๊บ พอดึงมาทั้งวัน มันจึงทำให้ผมของหญิงชราไฟฟ้าสถิตจนผมตั้งชี้ฟูเล็กน้อย
แต่ว่า นายหญิงใหญ่เซียวค่อนข้างพอใจมาก
เพราะกลางวันเธอได้กินอาหารกลางวันในโรงอาหารของพนักงานซูเปอร์มาร์เก็ต
นี่เป็นอาหารเลิศรสที่สุด ในชีวิตของนายหญิงใหญ่เซียวเลย
อาหารไม่มีอะไรพิเศษ ไม่เพียงแต่ไม่ค่อยอร่อย อีกทั้งยังไม่มีความมันอะไร
แต่นายหญิงใหญ่เซียวหิวมานานมากแล้ว
นายหญิงใหญ่เซียวรีบเอ่ยถามว่า"งะ……งั้นฉันไปทานอาหารที่โรงอาหารอีกมื้อได้ไหมคะ?"
หัวหน้าพูดอย่างลำบากใจเล็กน้อย"แต่พนักงานจะมีคูปองอาหารวันละหนึ่งใบเท่านั้น ดูแลแค่หนึ่งมื้อ คุณรับคูปองอาหารเมื่อกลางวันไปแล้วไม่ใช่หรอ?"
นายหญิงใหญ่เซียวที่ได้ยินอย่างนั้น จึงพยักหน้าอย่างผิดหวัง"งั้นก็ได้ค่ะ พรุ่งนี้ฉันจะมาใหม่นะคะ!"
หัวหน้าที่เห็นท่าทางผิดหวังของเธอ จึงพูดอย่างทนไม่ไหวว่า"เอาแบบนี้นะยาย ยายทำงานล่วงเวลาอีกหน่อยนะ ทำจนถึงหนึ่งทุ่ม เดี๋ยวฉันไปคุยกับผู้จัดการก่อน ว่าให้เอาคูปองให้ยายอีกใบ ถึงเวลานั้นยายค่อยไปที่โรงอาหารกินข้าวเสร็จแล้วค่อยกลับนะ ยายว่ายังไง?"
นายหญิงใหญ่เซียวที่ได้ยินอย่างนั้น จึงรู้สึกดีใจมาก แล้วพูดในใจ"ดึงถุงพลาสติกเพิ่มอีกสองชั่วโมง ก็ได้กินข้าวเพิ่มอีกมื้อแล้วงั้นหรอ?ฉันต้องตอบตกลงอยู่แล้ว!"
จากนั้น เธอจึงพูดอย่างดีใจว่า"ได้ค่ะหัวหน้า!ขอบคุณหัวหน้านะคะ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...