ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1912
ในขณะที่ขงเต๋อหลงขับรถไปที่ Tomson Riviera ในพื้นที่วิลล่าอันเงียบสงบของ Tomson Riviera คำตะโกนด่าที่สดใสก็ได้ดังปะทุขึ้นในตอนเช้าตรู่
เสียงที่ตะโกนด่านั้น คือนายหญิงใหญ่เซียว
เธอตื่นขึ้นมาแต่เช้า และพบว่าเงินสองร้อยหยวนที่อยู่ในกระเป๋าของตัวเองหายไป ความคิดแรกของเธอก็คือเงินถูกขโมยไป!
ในเวลานั้นเธอยังคิดว่า เงินของตัวเอง เป็นไปได้ที่จะถูกพวกจางกุ้ยเฟินสามคนขโมยไปมากที่สุด
แต่ในขณะที่เธอกำลังจะไปพาเฉียนหงเย่น และไปคุยเรื่องนี้แบบต่อหน้ากับจางกุ้ยเฟิงด้วยกันเธอถึงพบว่า เฉียนหงเย่นได้ทิ้งโน้ตไว้ และคนก็ได้หายตัวไปแล้ว
ในเวลานี้ นายหญิงใหญ่เซียวก็ตระหนักได้ว่า เงินสองร้อยหยวนที่ตัวเองหามาได้อย่างยากลำบาก ถูกลูกสะใภ้คนโตของเธอเฉียนหงเย่นขโมยไปนั่นเอง
เธอก็รู้สึกโกรธขึ้นมาทันทีในเวลานั้น!
จะต้องรู้ว่า เงินสองร้อยหยวนนี้ตัวเองต้องแลกกับการเหนื่อยยากลำบากและทนทุกข์ทรมานมากมายถึงจะได้มา ยังไม่ทันได้ใช้เลยแม้แต่สตางค์เดียว ก็ถูกเฉียนหงเย่นขโมยไปหมดแล้ว เธอจะไม่โกรธได้ยังไงกัน?!
ดังนั้น นายหญิงใหญ่เซียวที่โกรธเคืองยืนอยู่บนระเบียงบนชั้นสอง และตะโกนว่าอย่างเสียงดัง “เฉียนหงเย่น!คุณขโมยเงินที่หามาอย่างยากลำบากของข้า! มึงจะต้องตายไม่ดีอย่างแน่นอน!”
เซียวเวยเวยรีบเข้ามาถามว่า “ท่านย่า เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
นายหญิงใหญ่เซียวร้องไห้และพูดว่า “แม่ไอ้ชิงหมาเกิดของคุณคนนั้น ขโมยเงินของฉันไป! เงินที่หามาอย่างยากลำบากของฉัน! เงินที่เก็บไว้กินเกี๊ยวในช่วงปีใหม่ทั้งครอบครัวสี่คนของเรา ปล่อยให้แม่งขโมยไปหมดแล้ว!”
เซียวฉางเฉียนกัดฟันและด่าว่า “เฉียนหงเย่นไอ้สารเลวคนนี้! ทำไมผมถึงมองไม่ออกตั้งแต่แรก ทำไมเธอถึงเป็นคนสารเลวได้เช่นนี้!”
เซียวไห่หลงก็โกรธเคืองมากเช่นกัน “แม่ก็ทำเกินไปแล้ว! เธอจากไป ก็ไม่คำนึงถึงชีวิตและความเป็นตายของคนทั้งครอบครัวของเราแล้วเหรอ?!”
นายหญิงใหญ่เซียวร้องไห้และพูดว่า “ไม่ได้! ฉันจะปล่อยเธอไปไม่ได้! โทรแจ้งตำรวจ!รีบโทรแจ้งตำรวจเร็วเข้า!”
เซียวเวยเวยพูดด้วยดวงตาสีแดงว่า “แต่พวกเราไม่มีโทรศัพท์มือถือเลย มือถือของเราถูกคนของอู๋ตงไห่ยึดไปนานแล้ว.......”
นายหญิงใหญ่เซียวพูดกับเซียวเวยเวยทันทีว่า “เวยเวย คุณออกไปหาโทรศัพท์สาธารณะสักแห่ง และใช้โทรศัพท์สาธารณะโทรไปที่ 110 มันไม่เสียเงิน รีบไปเลย! ยิ่งโทรหาตำรวจเร็วเท่าไหร่ โอกาสที่จะจับตัวหญิงเลวคนนั้นกลับมาได้ก็ยิ่งเยอะขึ้นเท่านั้น!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...