หม่าหลันหัวเราะแล้วพูดว่า “เจ้าเด็กโง่ นั่นคือสิ่งที่ฉันโกหกเธอ ฉันจะไปซื้ออาหารเช้าแบบกวางตุ้งในช่วงปีใหม่แบบนี้ได้ที่ไหนกัน? อีกอย่างฉันก็ทำไม่เป็นเช่นกัน ฉันก็แค่จะยั่วโมโหไอ้แก่บ้าคนนั้นก็แค่นั้นเอง!”
หม่าหลันกล่าวต่ออีกว่า “คุณไม่รู้หรอก ในเวลาปกติคุณย่าของคุณชอบติ่มซำแบบสไตล์กวางตุ้งมาก ไม่มีอะไรทำก็ชอบไปนั่งกินที่โรงน้ำชาจนตลอดช่วงเช้า และทุกๆ ครั้งที่ไปที่นั่นก็เหมือนกับซูสีไทเฮาที่รับประทานอาหารจักรพรรดิอยู่ในราชวงศ์ สั่งมาเต็มโต๊ะขนาดใหญ่ ตอนนี้เธอถึงคราวอับจน ฉันก็ต้องเยาะเย้าเธอสักหน่อย?”
เซียวชูหรันถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ และพูดว่า “คุณแม่ ความคับแค้นเล็กน้อยของคุณกับคุณย่า ก็ควรผ่านไปได้แล้วมั้ง? เธอก็อายุมากขนาดนี้แล้ว ดังนั้นคุณก็อย่าไปถือสาอะไรกับเธอให้มากเลย”
หม่าหลันพูดอย่างเหยียดหยามว่า “อายุมากแล้วยังไงเหรอ? ฉันจะบอกคุณให้รู้นะ มีคนกลุ่มหนึ่งอยู่ในสังคมนี้ ยิ่งอายุมากเท่าไหร่เธอก็ยิ่งเลว! คนประเภทนี้ ยิ่งอายุมากจนไม่มีแรงพอที่จะหายใจ ก็ยิ่งมีน้ำเน่าแห่งความชั่วร้ายสะสมอยู่ในใจมากมาย เน่าจนมีกลิ่นเหม็นเลยทีเดียว! ก่อนหน้านี้ที่อยู่ในสถานกักกัน คุณไม่รู้หรอกว่าเธอทรมานฉันอย่างไร ฉันไม่ได้พุ่งเข้าไปทุบตีเธอให้ตาย ก็ถือว่าฉันมีความเมตตามากพอแล้ว!”
เซียวชูหรันก็ทำอะไรไม่ได้กับแม่คนนี้ เธอจึงทำได้เพียงถามว่า “โอเคคะแม่ งั้นพวกเราจะทานอะไรเป็นอาหารเช้ากันแน่?”
หม่าหลันกล่าวว่า “มีบะหมี่เป็นอาหารเช้า ฉันทำบะหมี่มะเขือเทศใส่ไข่ไว้”
หลังจากพูดจบ เธอก็มองไปที่เย่เฉิน และพูดอย่างสอพลอว่า “ลูกเขยแสนดีคุณอย่ารู้สึกรังเกียจเลยนะ รอให้ขาของคุณแม่หายดีแล้ว จะออกไปซื้อเนื้อปลาและเนื้อสัตว์ทุกชนิดทุกวัน และทำอาหารมื้อพิเศษให้คุณทาน!”
เย่เฉินยิ้มและพูดว่า “คุณแม่ ผมไม่ได้จู้จี้จุกจิกในเรื่องกิน คุณก็ทำอาหารอร่อยๆ ให้ชูหรันทานสักหน่อยเถอะ”
“แน่นอนสิ!” หม่าหลันพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ชูหรันอยู่ในช่วงเวลาของเตรียมตั้งครรภ์ จะต้องทานอาหารเพื่อบำรุงสุขภาพที่ดีมากขึ้นแน่นอน”
เซียวชูหรันกล่าวอย่างเขินอายว่า “คุณแม่......คุณพูดไปทั่วอีกแล้วนะ.......”
“กลับมาสิ” เซียวชูหรันกล่าวว่า “เธอค่อนข้างชอบงานของตี้เหากรุ๊ปนี้”
หม่าหลันตบลิ้น และพูดอย่างจริงจังว่า “รู้สึกผิดปกติเล็กน้อย!”
เซียวชูหรันถามด้วยความประหลาดใจว่า “มีอะไรผิดปกติงั้นเหรอ? ”
หม่าหลันพูดอย่างจริงจังมากว่า “ตระกูลต่งมีอำนาจมากขนาดนั้น เธอจะเห็นดีกับงานในตี้เหากรุ๊ปได้อย่างไร? และก็ทำมานานขนาดนี้แล้วด้วย ฉันว่านะ เธอจะต้องมีแผนการอื่นอย่างแน่นอน!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...