ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1928

แต่เดิมในวันนี้นายหญิงใหญ่เซียวตกลงไว้ว่าจะไปทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต

ทางซูเปอร์มาร์เก็ตก็ตกลงที่จะเพิ่มเงินค่าจ้างของเธอให้เป็นสองเท่าในวันนี้

แต่อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเงินที่หามาอย่างยากลำบากของตัวเองถูกขโมยไป และก็ถูกหม่าหลันเยาะเย้ยอย่างรุนแรง ความดันโลหิตของนายหญิงใหญ่เซียวก็เพิ่มขึ้นอย่างกะทันหัน และนั่งลงบนเก้าอี้ และก็ไม่สามารถลุกขึ้นมาได้อีกเลย

แม้ว่าร่างกายของเธอจะไม่มีอาการที่ร้ายแรงอะไรเลย แต่ก็เพราะความโกรธจัดที่ส่งผลกระทบต่อหัวใจ และทำให้ความดันโลหิตของเธอพุ่งสูงขึ้น ดังนั้นจึงทำได้เพียงต้องล้มเลิกความคิดที่จะไปทำงานที่ซูเปอร์มาร์เก็ตไปเลย

เมื่อเห็นว่าเงินที่หามาอย่างยากลำบากหายไป และไม่มีโอกาสที่จะได้รับเงินค่าจ้างของในวันนี้แล้ว นายหญิงใหญ่เซียวจึงรู้สึกสิ้นหวังอยู่ในใจอย่างมาก

เดิมทีเธออยากจะให้เซียวเวยเวยไปทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ต และไปเอาค่าจ้างสองเท่าของตัวเองนั่นกลับมา

แต่เมื่อคิดได้ว่าลูกชายและหลานชายทั้งสองได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนเตียง และความดันโลหิตของตัวเองก็พุ่งสูงขึ้นอีก ดูแลตัวเองยังไม่ได้เลย ยังจะมีความสามารถไปดูแลพวกเขาได้อย่างไร ดังนั้นจึงไม่กล้าปล่อยให้เซียวเวยเวยออกไป

ทั้งครอบครัวสี่คนทำได้เพียง จ้องตากันอยู่ในวิลล่าสุดหรูเท่านั้น

ในตอนนี้ทั้งครอบครัวสี่คนไม่มีเงินเลยแม้แต่สตางค์เดียว สิ่งเดียวที่พวกเขามี ก็คืออาหารของเหลือที่ยังไม่ได้กินของเมื่อวานนี้

เดิมทีมันก็เป็นเพียงของเหลือ และหลังจากผ่านไปหนึ่งคืน มันก็ได้กลายเป็นซุปผักที่เน่าเปื่อยอย่างสมบูรณ์แล้ว

เซียวเวยเวยเสนอว่าในตอนเที่ยงก็อุ่นอาหารที่เหลือเหล่านี้กินให้หมดกันไปก่อน แต่นายหญิงใหญ่เซียวไม่เห็นด้วย

เธอพูดกับเซียวเวยเวยว่า “อาหารที่เหลืออยู่พวกนั้น เป็นอาหารทั้งหมดที่เรามีอยู่ในตอนนี้แล้ว ถ้าเรากินไปทั้งหมดในตอนนี้ งั้นช่วงกลางคืนเราก็ต้องอยู่อย่างอดอยากแล้ว”

หลังพูดจบ เขาก็กัดฟันและพูดว่า “ในเรื่องนี้ ถ้าจะโทษก็ต้องโทษแม่ไอ้สารเลวของคุณนั่น! ขโมยเงินที่หามาอย่างยากลำบากของคุณย่าไปทั้งหมด ไม่เช่นนั้น ยังไงพวกเราก็จะมีเกี๊ยวร้อนให้กินสักมื้อ......”

เซียวเวยเวยก็ร้องไห้ สะอึกสะอื้นและพูดว่า “คุณแม่ก็ทำมากเกินไป ตอนที่เธอขโมยเงินของคุณย่า เธอไม่ได้นึกถึงทั้งครอบครัวของเราบ้างเลยหรือ?”

นายหญิงใหญ่เซียวยิ่งรู้สึกโกรธมาก และพูดโพล่งออกมาว่า “เธอจะนึกถึงบ้าอะไร! ถ้าเธอมีครอบครัวของเราอยู่ในใจจริงๆ ก่อนหน้านี้เธอก็จะไม่ขายร่างกายตัวเองอยู่ในเหมืองถ่านหินที่ผิดกฎหมายนั่นแล้ว! ผู้หญิงเลวที่ไร้ยางอายแบบนี้ ถ้าพระเจ้ามีตาจริงๆ ก็รีบมาเก็บเธอไปสักทีเถอะ!”

เมื่อพูดอย่างนั้น นายหญิงใหญ่เซียวก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ตบที่ต้นขาของเธอ และร้องไห้และพูดว่า “พระเจ้า ได้โปรดคุณลืมตาและมองดูครอบครัวของเราเถิด นี่กำลังใช้ชีวิตอยู่แบบไหนกันเหรอ!”

หลังจากที่นายหญิงใหญ่เซียวพูดจบ ก็กุมใบหน้าของเธอและร้องไห้อย่างขมขื่น

คนอื่นก็คร่ำครวญไปด้วยอย่างไม่หยุดยั้ง และทั้งครอบครัวสี่คนก็ร้องไห้ไปด้วยกัน......