ซูรั่วหลีกอดเอวเหออิงซิ่วอย่างแน่น และถามอย่างตื่นเต้นว่า “คุณแม่ คุณมาที่นี่ได้อย่างไร?! แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง!”
เหออิงซิ่วเห็นว่าทหารญี่ปุ่นหลายคนได้ถอยออกไปแล้ว จึงเอ่ยปากกล่าวว่า “รั่วหลี พ่อของคุณขอให้ฉันมาเอง”
“พ่อเหรอ?” ซูรั่วหลีถามอย่างเร่งรีบว่า “ตอนนี้คุณพ่อเป็นอย่างไรบ้าง? เขากลับไปที่ประเทศหรือยัง? ไม่มีอันตรายอะไรเลยใช่ไหม? ”
เหออิงซิ่วส่ายหัว และพูดเบาๆ ว่า “ไม่ต้องกังวล พ่อของคุณสบายดี เขาได้กลับไปที่เย่นจิงอย่างปลอดภัยตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว”
ซูรั่วหลีถึงถอนหายใจด้วยความโล่งอก และพึมพำว่า “พ่อไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว......”
เหออิงซิ่วกล่าวว่า “รั่วหลี แต่เดิมพ่อของคุณอยากจะมาช่วยคุณออกไปที่ญี่ปุ่นด้วยตัวเอง แต่ตอนนี้เขาตกเป็นเป้าหมายการตรวจสอบอย่างเข้มงวดจากสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติของญี่ปุ่น ดังนั้นจึงไม่สะดวกที่จะมาญี่ปุ่นอีกครั้งในระยะเวลาอันสั้น จึงขอให้แม่มาพบกับคุณ”
ซูรั่วหลีงงงวยมากและถามว่า “แม่ กองกำลังป้องกันตนเองกักขังตัวฉันไว้แน่นหนาขนาดนี้ แล้วคุณเข้ามาได้ยังไง? ทำไมพวกเขาถึงยอมให้คุณเข้ามาได้ล่ะ?”
เหออิงซิ่วกล่าวว่า “ทางการญี่ปุ่นควบคุมคุณได้ในระดับสูงสุดแล้วจริงๆ และพ่อของคุณก็ได้สืบถามเรื่องนี้แล้ว พวกเขาหวังเป็นอย่างยิ่งว่าจะตัดสินโทษประหารชีวิตต่อคุณและผู้กระทำผิดหลักหลายคน เพื่อที่จะช่วยคุณ พ่อของคุณใช้เงินเป็นจำนวนมาก เพื่อสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้บริหารระดับสูงในกองกำลังป้องกันตนเองของญี่ปุ่น และพร้อมที่จะช่วยคุณออกไป!”
“ช่วยฉันออกไปงั้นเหรอ?!” ซูรั่วหลีอุทาน และถามว่า “นี่.....นี่มันเป็นไปได้อย่างไร? กองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นในตอนนี้ควบคุมดูแลตัวฉันอย่างแน่นหนาขนาดนี้ และมีทหารกองกำลังป้องกันตนเองหลายหมื่นนายอยู่ในพื้นที่นี้ แล้วจะช่วยฉันออกไปจากที่นี่ได้อย่างไรกัน......”
ในขณะที่พูด เหออิงซิ่วก็จับมือของซูรั่วหลีไว้อย่างแน่น แล้วพูดด้วยอารมณ์ว่า “รั่วหลี ในครั้งนี้พ่อของคุณใช้เงินเกือบหนึ่งพันล้านหยวนลงไปเคลียร์ความสัมพันธ์ระหว่างกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นกับกรมตำรวจนครบาลโตเกียว เพื่อที่จะช่วยคุณในครั้งนี้ ถ้าคุณสามารถกลับประเทศได้อย่างปลอดภัย และในอนาคตจะต้องตอบแทนบุญคุณให้พ่อของคุณเป็นอย่างดีนะ!”
ดวงตาของซูรั่วหลีเป็นสีแดง และเธอพยักหน้า ขณะที่ร้องไห้น้ำตาไหล สำลักและพูดว่า “คุณแม่ ไม่ต้องกังวล ฉันจะตอบแทนคุณพ่อเป็นอย่างดีแน่นอน!”
เหออิงซิ่วพยักหน้า และกล่าวว่า “นอกจากนี้ หลังจากที่คุณกลับไปที่ประเทศในครั้งนี้แล้ว ฝ่ายรัฐบาลญี่ปุ่นก็จะทำทุกวิถีทางเพื่อที่จะจับตัวคุณกลับมาอีกครั้ง หากพวกเขารู้ว่าคุณกลับไปที่ประเทศแล้ว พวกเขาก็จะต้องยื่นคำร้องต่อประเทศของเรา และส่งคุณข้ามแดนมายังญี่ปุ่นดำเนินการคดีต่ออย่างแน่นอน ดังนั้นหลังจากที่คุณกลับไปแล้ว คุณก็ต้องเปลี่ยนชื่อใช้ชีวิตใหม่ ชื่อที่เรียกว่าซูรั่วหลี ต่อไปก็ไม่สามารถใช้ได้อีกแล้ว”
ซูรั่วหลีรีบถามทันทีว่า “คุณแม่ ถ้าในอนาคตฉันจะใช้ชื่อว่าซูรั่วหลีไม่ได้แล้ว งั้นฉันควรจะใช้ชื่อว่าอะไรดีล่ะ?”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...