ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1944
เย่โจงฉวนขมวดคิ้ว ถามขึ้นมาว่า “แกเป็นถึงลูกหลานตระกูลเย่ ทำไมไม่มีความอดทนเลยล่ะ? เรื่องแค่นี้ยังทนไม่ได้ แล้วแกจะไปทำอะไรได้?”
พูดจบ เย่โจงฉวนก็เอ่ยเตือนขึ้นมาว่า “ใช่สิ ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป แกห้ามขัดแย้งอะไรกับเฉินเอ๋ออีก อย่าต่อความยาวสาวคามยืดกับเขาเพราะเรื่องนี้ เฉินเอ๋ออุตส่าห์รับปากแล้ว ว่าจะกลับมาไหว้บรรพบุรุษตอนเทศกาลเชงเม้ง นั่นถือเป็นก้าวแรกของการกลับเข้าตระกูลเย่ของเขาเลยนะ”
เย่ฉางหมิ่นเอ่ยถามอย่างกรุ่นโกรธว่า “พ่อ! ทำไมพ่อถึงเอาแต่เข้าข้างคนที่ไม่เคยเห็นหัวผู้ใหญ่แบบไอ้สารเลวเย่เฉินด้วย? มันก็แค่เด็กเหลือขอนอกคอก ไม่มีการศึกษา มีค่าอะไรกับตระกูลเย่ของเรานักหนา? พ่อให้มันกลับไปไหว้บรรพบุรุษแบบนี้ ถึงตอนนั้นมันจะไม่ทำให้สายเลือดทั้งตระกูลเย่ขายหน้าหมดเหรอ?”
เย่โจงฉวนพูดเสียงเย็น “ถึงยังไงฉินเอ๋อร์ก็มีสายเลือดตระกูลเย่ มีสัญญาแต่งงานกับลูกสาวของกู้เย้นจงติดตัว เขามีค่ากับตระกูลเย่ และตอนนี้ก็ไม่มีใครสู้ได้ รวมถึงแกด้วย! เพราะฉะนั้นแกหยุดสร้างเรื่องได้แล้ว ฉันขอสั่งให้แกอยู่ที่เมืองจินหลิงต่ออีกเจ็ดวัน! แค่เกี๊ยวไส้หมูกับผักดองยังหาเรื่องได้ แกนี่มันไร้สาระจริงๆ!”
เย่โจงฉวนพูดจบ ก็ตัดสายไปทันที
เย่ฉางหมิ่นที่กำลังถือสายอยู่ น้ำตาไหลพรากอย่างน้อยใจ
ยิ่งเป็นแบบนี้ ในใจของเธอก็ยิ่งเกลียดเย่เฉิน
เธอคิดว่า การที่เธอต้องมาลำบาก และถูกคนเป็นพ่อดุด่าแบบนี้ ทั้งหมดเป็นเพราะเย่เฉินคนเดียว
ดังนั้น เธอขอปฏิญาณไว้เลยว่า เธอจะต้องหาโอกาส ทำให้เย่เฉินชดใช้ให้ได้!
และการไหว้บรรพบุรุษในครั้งนี้นี่แหละ คือโอกาสที่ดีที่สุด！
คิดมาถึงตรงนี้ เย่ฉางหมิ่นก็พึมพำในใจว่า “เย่เฉิน ฉันเย่ฉางหมิ่นคนนี้จะให้บทเรียนแกอย่างสาสม!”
เย่เฉินพูดอย่างเรียนิ่ง “คนอย่างเธอ ไม่มีทางยอมขอโทษฉันง่ายๆหรอก ต้องมีจุดประสงค์อะไรแน่ๆ”
หงห้าเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “เธอบอกว่า อยากให้คุณเห็นแก่ที่เธอยอมสำนึกผิด แล้วปล่อยเธอกลับเมืองเย่นจิงล่วงหน้า”
เย่เฉินแสยะยิ้ม “ไม่มีทาง! ฝากบอกเธอด้วยว่าให้เลิกฝันลมๆแล้งๆซะ เธอต้องอยู่ที่นั่นอีกเจ็ดวัน ห้ามขาดแม้แต่นาทีเดียว”
หงห้าเอ่ยพูดว่า “ครับอาจารย์เย่ ผมจะไปบอกเธอเดี๋ยวนี้”
“อืม” เย่เฉินเอ่ยกำชับว่า “ถ้าครบเจ็ดวันแล้ว ให้เธอออกไปจากเมืองจินหลิงทันที และห้ามให้กลับมาอีกเด็ดขาด！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...