พอได้มีโอกาสมาอยู่ที่คฤหาสน์น้ำพุร้อนช็องเซลีแบบเต็มตัว ก็พบว่าค่อนข้างดีกว่าTomson Rivieraเป็นอย่างมาก
ที่นี่ตั้งอยู่บนไหล่เขาวิวทิวทรรศน์สุดจะอลังการ ไม่เพียงแค่วิวสวยเท่านั้น ที่สำคัญก็คือ ที่นี่เงียบสงบมาก ตัวคฤหาสน์ก็ตั้งอยู่ห่างกันพอสมควร รักษาความเป็นส่วนตัวได้ดี
นอกจากนี้ แม้ว่าราคาของคฤหาสน์น้ำพุร้อนช็องเซลีจะพอๆกันกับTomson Riviera แต่ความจริงแล้วถ้ามองในด้านพื้นที่สิ่งปลูกสร้างและตัวอาคาร ที่นี่แซงหน้า Tomson Riviera ไปมากโข
ราคาคฤหาสน์ในเมืองส่วนใหญ่จะสูงมาก หลักๆคือแพงเพราะทำเลที่ดิน แต่ช็องเซลีตั้งอยู่แถบชานเมือง ดังนั้นราคาที่ดินจึงถูกกว่าในเมืองมาก
เซียวชูหรันชื่นชอบสภาพแวดล้อมที่นี่มาก สำหรับเธอแล้ว ไม่ได้มีโอกาสสัมผัสชีวิตสบายๆแบบนี้มานานแล้ว
ดังนั้น ครอบครัวของเธอจึงตัดสินใจถือโอกาสช่วงวันหยุดตรุษจีน มาพักผ่อนหย่อนใจอยู่ที่นี่สักพักใหญ่ๆ
ด้านต่งรั่งหลินก็เอาแต่เชื้อเชิญเซียวชูหรันและเย่เฉินไปพักที่เมืองเย่นจิงตลอด แต่เซียวชูหรันยังคงลังเล เธอรู้สึกว่า ถ้าไปที่เมืองเย่นจิงยังไงก็ต้องรู้สึกอึดอัดอย่างเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่างต่อให้ครอบครัวคนอื่นจะดีแค่ไหน แต่การไปอยู่ที่บ้านคนอื่นยังไงก็ไม่มีทางสบายใจเท่าบ้านตัวเองหรอก ดังนั้นเธอจึงยังลังเลอยู่แบบนี้
วันตรุษจีนวันที่สอง ในขณะที่ครอบครัวเย่เฉินกำลังใช้เวลาพักผ่อนอยู่ที่คฤหาสน์น้ำพุร้อน ซ่งหวั่นถิงก็เริ่มทำการประชุมกับผู้บริหารระดับสูงของบริษัทนิปปอนสตีที่โตเกียว
การที่ตระกูลซ่งเข้ามาพัวพันกับการผลิตเหล็กในครั้งนี้ มาจากการตัดสินใจอย่างรอบคอบของซ่งหวั่นถิง
เนื่องจากเมืองไห่เป็นเมืองที่ตั้งอยู่ปลายน้ำของแม่น้ำแยงซี และอยู่ใกล้ทางออกสู่ทะเล ดังนั้นการขนส่งทางเรือจึงสะดวกเป็นอย่างมาก แร่เหล็กที่สั่งซื้อจากบราซิลและออสเตรเลีย สามารถขนส่งมาถึงเมืองไห่ได้อย่างสบายๆ โดยเรือบรรทุกสินค้าน้ำหนักหลายหมื่นตัน
สิ่งที่สำคัญที่สุดในวัฏจักรอุตสาหกรรมเหล็กก็คือการขนส่ง แร่เหล็กมีปริมาณมหาศาล ดังนั้นเงื่อนไขการขนส่งทางเรือจึงเป็นตัวหลักสำคัญที่สามารถลดต้นทุนลงมาได้หลายระดับ และนี่ก็เป็นอีกหนึ่งเหตุผลที่ทำให้ธุรกิจเหล็กกล้าส่วนใหญ่ ล้วนแล้วแต่ก่อตั้งอยู่ที่เมืองไห่และเมืองเรียบชายฝั่ง
หลายปีก่อนตระกูลซ่งเคยลงทุนซื้อพื้นที่อุตสาหกรรมไว้ จึงสามารถนำมาสร้างเป็นโรงงานได้ ดังนั้นตอนนี้สิ่งที่ตระกูลซ่งยังขาดเหลือก็คือ หุ้นส่วนที่มีความสามารถพัฒนาธุรกิจและเชี่ยวชาญเกี่ยวกับเหล็กกล้า
ด้วยเหตุนี้ ซ่งหวั่นถิงจึงเล็งเป้าหมายมาที่บริษัทนิปปอนสตี

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...