ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1954
การพุ่งชนอย่างรุนแรง ทำให้กระโปรงหน้ารถตู้บุบเข้ามาทันที！
คนขับรถและผู้ช่วยอีกคนที่นั่งเบาะข้างคนขับดับคาที่！
ซั่งหวั่นถิงนั่งอยู่ตรงกลาง เธอคาดเข็มขัดนิรภัยเอาไว้ ดังนั้นในวินาทีที่ถูกชน เธอก็ถูกเข็มขัดยึดร่างเอาไว้ให้อยู่กับที่
แต่ถึงจะอย่างนั้น ซ่งหวั่นถิงก็ยังถูกเข็มขัดรัดจนกระดูกแทบหัก เพราะแรงพุ่งอัดจากรถบรรทุก!
แต่เฉินย่านที่นั่งอยู่ข้างๆซ่งหวั่นถิงกลับไม่ได้โชคดีขนาดนั้น!
ตอนขึ้นรถเธอเลินเล่อเอง เพราะคิดว่านั่งเบาะหลังไม่จำเป็นต้องคาดเข็มขัดก็ได้ ดังนั้นในวินาทีที่ถูกชน ตัวเธอจึงปลิวไปกระแทกเบาะข้างหน้าเข้าอย่างจัง!
ในตอนนี้เอง เลือดบนหัวของเธอก็ทะลักออกมา จากนั้นก็พลันหมดสติไปในทันที
เนื่องจากโดนรัดจนกระดูกแทบหัก ซ่งหวั่นถิงรู้สึกเจ็บหน้าอกเป็นอย่างมาก แต่ยังไม่ทันที่เธอจะได้หายใจ ด้านหน้ารถของรถตู้ก็ถูกชนจนกลายเป็นเศษเหล็ก จากนั้นก็ถูกรถบรรทุกลากไปด้วย!
ล้อหน้าทั้งสองข้างของรถตู้ถูกชนจนพัง ดังนั้นด้านหน้ารถจึงไถไปกับถนนจนเกิดเป็นประกายไฟ!
ซ่งหวั่นถิงหันหน้ามองไปทางข้างหลังอย่างยากลำบาก ชั่วขณะนั้นร่างกายก็ชาวาบ!
ข้างหลังคือโค้งรูปตัวU！
ดูเหมือนรถคันใหญ่ต้องการดันรถตู้คันตรงหน้าให้ตกจากหน้าผา!
ในเวลานี้ ณ ตอนนี้ สิ่งที่สมองของเธอกำลังนึกถึงไม่ใช่ตัวเอง และก็ไม่ใช่คุณปู่หรือคนอื่นๆในครอบครัว แต่เป็นผู้ชายคนนั้นที่เธอไม่เคยลบออกไปจากใจได้สักที นั่นก็คือเย่เฉิน!
เธอสะอื้นออกมา “ฉันเคยคิดว่า ชีวิตคนเรายังอีกยาวไกล ดังนั้นต่อให้ต้องรออาจารย์เย่เป็นสิบปียี่สิบปีก็ไม่เป็นไร แต่ใครจะไปคิด ว่าชีวิตของฉันกำลังจบลงด้วยการตกหน้าผาและตายในสถานที่ต่างถิ่นแบบนี้....”
คิดมาถึงตรงนี้ น้ำตาของซ่งหวั่นถิงก็ไหลออกมาเต็มหน้า
เธอกลั้นเจ็บบริเวณหน้าอกเอาไว้ แล้วล้วงหยิบโทรศัพท์ออกมา กดเข้าแชทของเย่เฉิน จากนั้นก็กดอัดข้อความเสียง
ซ่งหวั่นถิงสะอื้นไห้ใส่โทรศัพท์ พร้อมเอ่ยพูดขึ้นมาว่า “อาจารย์เย่ ฉัน...ฉันรักคุณมากนะ！ถ้ายังมีโอกาส ชาติหน้าหวั่นถิงขอเกิดเป็นคนรักของคุณ....”
พูดจบ รถทั้งคันก็ถูกดันตกจากขอบหน้าผาลงไปในเหวลึกโดยสมบูรณ์....
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...