ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1956
สิ่งที่กำลังเกิดในตอนนี้เหมือนเมืองที่ตกอยู่ในความมืดเพราะไฟดับ ในวินาทีที่แหล่งจ่ายไฟกู้คืนมาได้ ทั่วทั้งเมืองก็พลันสว่างวาบ!
ในตอนที่ร่างกายของซ่งหวั่นถิงฟื้นตัวคืนมาอย่างรวดเร็ว รถที่เธอนั่งอยู่ ก็ตกลงก้นเหวในที่สุด
สภาพรถในตอนนี้ พังยับเยินอย่างสาหัส
หน้ารถบุบเข้ามารวมกับเบาะหน้า หน้าต่างรถทุกบานแตกละเอียด ตัวรถถูกก้อนหินครูดจนเป็นรูนับไม่ถ้วน
เนื่องจากกลิ้งหลายตลบรถจึงเปลี่ยนรูปร่าง ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างกับกระป๋องที่ถูกเหยียบ!
แต่ว่า สติของซ่งหวั่นถิงค่อยๆฟื้นคืนมา ซี่โครง แขนขาที่หัก บาดแผลต่างๆบนร่างกาย รวมไปถึงสมองและอวัยวะภายในที่ได้รับความเสียหาย ก็ฟื้นคืนสภาพกลับมาอย่างรวดเร็ว
ไม่นาน เธอก็มีแรงขยับตัว
เธอต้องการปลดเข็มขัดนิรภัยออก แต่หัวเข็มขัดกับตัวล็อกถูกบีบอัดเข้าด้วยกันจนไม่เป็นทรงเดิม เธอจึงไม่สามารถปลดเข็มขัดได้เลย
อีกอย่างเบาะที่เธอนั่งก็ถูกชนจนเปลี่ยนสภาพไปแล้วเหมือนกัน
แต่โชคดี ที่เข็มขัดนิรภัยรัดเธอเอาไว้อย่างแน่นหนาทำให้ร่างกายของเธอไม่กระเด็นหลุดไปไหน จากนั้นเธอจึงมุดออกจากเบาะที่เปลี่ยนรูปทรงไปแล้ว
หน้าจอโทรศัพท์ที่ตกอยู่แนบเท้ายังคงสว่าง แม้ว่าหน้าจอจะแตกไปแล้ว แต่ถ้าหน้าจอยังติดอยู่ก็แปลว่ายังใช้งานได้
ดังนั้น ซ่งหวั่นถิงจึงหยิบขึ้นมา แล้วรีบออกไปนอกรถทันที!
ประตูรถพังไปแล้ว แต่กระจกรถทั้งสองข้างแตกออกจนกลายเป็นช่องโหว่
เธอจึงดิ้นรน ปีนออกไปนอกรถ
ในตอนนี้เอง เธอก็ได้ยินเสียงเหมือนน้ำไหล พร้อมกันนั้นก็ได้กลิ่นน้ำมันแสบจมูก
ถังน้ำมันของรถยนต์ มักจะอยู่ใต้ท้องรถ และส่วนใหญ่ทำมาจากพลาสติกวิศวกรรม
เชื้อเพลิงเริ่มเผาไหม้ตั้งแต่เครื่องยนต์ ลุกลามไปถึงบริเวณรอบๆที่มีน้ำมันไหลออกมา
เชื้อเพลิงเผาไหม้อย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตา เปลวไฟก็กลืนทั่วทั้งตัวรถตู้
ซ่งหว่านถิงหันกลับไปมองเปลวไฟที่กำลังลุกโชนด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตา
ผู้ช่วยของเธอ รวมไปถึงคนขับรถนิสัยดีคนนั้น ตอนนี้ต่างก็อยู่ภายในรถ
แม้ซ่งหวั่นถิงจะรู้ว่า พวกเขาเสียชีวิตตั้งแต่ตอนชนแรกๆแล้ว แต่พอคิดว่าศพของพวกเขากำลังถูกเผาจนไม่เหลือซาก ซ่งหวั่นถิงก็รู้สึกเจ็บปวดเหมือนถูกมีดแทง
ไหนจะเฉินย่านอีกคน
เด็กสาวที่ก่อนหน้านี้ยังพูดว่าอยากเรียนถ่ายรูปกับเธอ ตอนนี้กลับพรากจากเธอไปเสียแล้ว...
ซ่งหวั่นถิงที่รอดตายมาได้ ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น อย่างไม่สนใจเปลวไฟที่กำลังลุกไหม้ เธอยกมือขึ้นมาปิดหน้า แล้วร้องไห้ออกมาเหมือนจะขาดใจ...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...