บนถนนของเขตนิชิทามะในชานเมืองทางตะวันตกของโตเกียว
มีผู้ชายชุดดำหลายคนกำลังยืนอยู่บนหน้าผาที่ซ่งหวั่นถิงตกลงไปและมองลงไปด้านล่างหุบเขา พวกเขาเห็นไฟลุกโชนอยู่ด้านล่าง หนึ่งในนั้นก็พูดพึมพำ:"ตอนนี้ คนในรถตู้น่าจะตายหมดแล้วมั้ง?"
อีกคนยิ้มอย่างเย็นชา:"ตกลงจากหน้าผาสูงขนาดนี้ และรถตู้ก็เกิดระเบิดจนไฟลุกโชน ถ้าพวกเขายังไม่ตาย ฉันจะตัดหัวตัวเองมอบให้พวกคุณ"
คนๆนั้นยิ้มและพูด:"ถ้าเป็นอย่างนี้ พวกเราก็ไปรายงานกับคุณฮาชิโมโตะได้แล้ว"
คนที่อยู่ข้างๆพยักหน้าทันทีและพูด:"รีบไปเก็บกวาดร่องรอยก่อน เศษซากและเศษกระจกที่เกิดจากการกระแทก และรอยเสียดสีของยางรถยนต์บนถนนต้องเก็บกวาดให้เรียบร้อย ต้องแน่ใจว่าไม่มีใครสามารถมองออกว่าสถานที่นี้เคยเกิดอุบัติเหตุหลังจากฟ้าสว่าง"
"รับทราบ!"
ชายชุดดำหลายๆคนรีบเก็บกวาดร่องรอยในที่เกิดเหตุทันที
ชายที่เป็นหัวหน้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรหาฮาชิโมโตะชินคิจิเพื่อรายงาน:"คุณฮาชิโมโตะ พวกเราจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ถ้าพวกเราเก็บกวาดร่องรอยในที่เกิดเหตุเสร็จก็จะจากไปทันที"
ฮาชิโมโตะชินคิจิเอ่ยปากถาม:"คนตายหรือยัง? เห็นศพคนตายหรือเปล่า?"
ชายคนนั้นยิ้มและพูดว่า:"ไม่สามารถเห็นศพคนตายได้ เพราะหน้าผาสูงหลายสิบเมตร แม้แต่อามาเทราสึโอมิคามิตกลงไปเอง ก็คงจะตายอย่างแน่นอน"
ฮาชิโมโตะชินคิจิจุ๊ปากและพูด:"ถ้ายังไม่เห็นศพด้วยตาตัวเอง ฉันก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจเท่าไหร่"
ชายคนนั้นพูด:"คุณฮาชิโมโตะ คนและรถตู้ตกลงไปที่ด้านล่างหน้าผาแล้ว และฉันก็มองจากด้านบนหน้าผา เห็นรถตู้เกิดไฟไหม้ลุกโชน ด้วยไฟไหม้หนักขนาดนี้ แม้แต่อามาเทราสึโอมิคามิถูกเผาก็คงจะไหม้เป็นจุณอย่างแน่นอน คุณได้โปรดวางใจ"
ที่หุบเขาในเวลานี้
ซ่งหวั่นถิงยังคงเดินอย่างยากลำบาก
เธอไม่รู้ว่าตัวเองอยู่ที่ไหน และไม่รู้ว่าจะเดินออกจากหุบเขาจากทิศทางไหน แต่ตอนนี้เธอคิดอย่างง่ายๆ ตอนนี้ตัวเองต้องเดินไปไกลๆหน่อย ถึงจะสามารถปืนขึ้นหุบเขาได้ มิฉะนั้น ถ้าเธอปืนขึ้นไปแล้วถูกอีกฝ่ายเจอตัว งั้นเธอก็คงจะหนีไม่รอดอย่างแน่นอน
สิ่งที่ทำให้เธอรู้สึกมหัศจรรย์มากๆคือ ในช่วงเวลาสิบกว่านาทีที่ผ่านมา สภาพร่างกายของตัวเองเริ่มดีขึ้นเรื่อยๆ
เธอไม่เพียงจะไม่รู้สึกเจ็บปวดจากบาดแผล แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกับว่าร่างกายของตัวเองไม่เคยบาดเจ็บสาหัสเลยด้วยซ้ำ
และตอนนี้เธอยังรู้สึกได้ว่ามีพลังอันมหาศาลอยู่ในร่างกายของตัวเอง ซึ่งพลังนี้ได้ส่งผ่านไปทั่วร่างกายของตัวเอง ทำให้ร่างกายของเธอดีขึ้นเรื่อยๆ และทำให้เธอรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังมหาศาลที่ใช้ยังไงก็ไม่หมด

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...