เธอคิดอยู่ในใจ:"พลังของฉันน่าจะมาจากยาวิเศษที่อาจารย์เย่มอบให้ฉัน...ตอนนั้นที่อาจารย์เย่มอบยาเม็ดนี้ให้ฉัน บอกให้ฉันพกยาตัวนี้ติดตัวไว้ตลอด เผื่อเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น คิดไม่ถึงจริงๆว่าในช่วงวิกฤติแบบนี้ ยาเม็ดนี้จะช่วยชีวิตของฉันไว้!"
เมื่อคิดถึงเย่เฉิน ซ่งหวั่นถิงรู้สึกว่าจิตใจของตัวเองได้รับการกระตุ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน
เธอให้กำลังใจตัวเองอยู่ในใจ:"ในเมื่ออาจารย์เย่ให้โอกาสฉันมีชีวิตรอด งั้นฉันจะต้องมีชีวิตรอดกลับไปเมืองจินหลิงให้ได้!"
...
เมืองจินหลิง
เป็นเมืองโบราณของหกราชวงศ์
ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เจริญรุ่งเรืองเท่ากับเมืองเย่นจิงและเมืองจงไห่ และไม่ได้ร่ำรวยเท่าเมืองหลักใหม่ในภาคใต้ แต่มันก็เป็นเมืองที่มีเสน่ห์และเอกลักษณ์ของตัวเอง
คนที่อาศัยอยู่ในเมืองนี้ รักเมืองนี้และแม่น้ำแยงซีมากๆ
ในขณะที่ซ่งหวั่นถิงสาบานว่าจะกลับเมืองจินหลิงให้ได้ ในสนามบินเมืองจินหลิงมีเครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่ง กำลังวิ่งไปถึงปลายรันเวย์
นี่คือเครื่องบินส่วนตัวของตระกูลซ่ง ในเครื่องบินสามารถรองรับได้ยี่สิบกว่าคน และมีห้องนอนส่วนตัวบนเครื่องบินด้วย
ซ่งหรงวี่ในเวลานี้ กำลังนอนอยู่บนห้องนอนส่วนตัวในเครื่องบิน ในมือมีแก้วไวน์แดงอยู่และมีรอยยิ้มที่มุมปาก
เมื่อสักครู่ฮาชิโมโตะชินคิจิพึ่งโทรศัพท์มาหาและบอกเขาว่า:"คุณซ่ง รถตู้ที่น้องสาวของคุณนั่งอยู่ ตกลงไปด้านล่างของหุบเขาที่มีความลึกหลายรอยเมตรในเขตนิชิทามะโตเกียว หลังจากนั้นรถตู้ก็เกิดเพลิงลุกไหม้ น้องสาวของคุณโดนเผาจนไหม้เป็นจุณแล้ว!"
ฮาชิโมโตะชินคิจิยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์และพูด:"ฮ่าๆๆ เรื่องนี้ไม่มีปัญหา คุณซ่งต้องเจ็บปวดกับการสูญเสียญาติสนิท และคุณคงเสียใจมากๆ เรื่องดื่มเหล้าเลี้ยงฉลอง ก็รอไปก่อน!"
ซ่งหรงวี่ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ใช่ น้องสาวที่ฉลาดและเก่งของฉันตายอย่างอนาถ ฉันรู้สึกเจ็บปวดมากๆ ฮ่าๆๆๆๆ!"
เมื่อพูดจบ เขารู้สึกเสียดายและถอนหายใจ:"ถ้าไอ้แก่นั้นไม่ยกตำแหน่งผู้นำตระกูลให้น้องสาวของฉัน ถ้าให้เธอค่อยช่วยงานฉันอยู่ข้างๆ วันนี้ฉันคงจะไม่ฆ่าเธออย่างแน่นอน"
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ สายตาของซ่งหรงวี่ฉายแววโหดเหี้ยมและพูดอย่างเย็นชา:"ถ้าจะโทษ ก็โทษไอ้แก่นั้นยกตำแหน่งผู้นำตระกูลให้เธอและทำให้เธอมาขวางทางของฉัน! คนที่กล้าขวางทางของฉัน มันจะต้องตายทั้งหมด!"
ฮาชิโมโตะชินคิจิเอ่ยปากพูด:"คุณซ่ง ถ้าไอ้แก่นั้นยึดตำแหน่งผู้นำตระกูลกลับไปจะทำยังไงดี? หรือตอนที่พวกเราเซ็นสัญญา เขาไม่เห็นชอบการร่วมมือของพวกเราจะทำยังไงดี?"
ซ่งหรงวี่หัวเราะอย่างเหี้ยมโหดและพูดเบาๆ:"คุณฮาชิโมโตะ โปรดวางใจ สิ่งที่คุณกังวลจะไม่เกิดขึ้นอย่างแน่นอน ฉันจะหาโอกาสทำให้เขาไปอยู่กับหลานสาวสุดที่รักของเขา ฉันจะเป็นผู้นำตระกูลซ่งและไม่มีใครสามารถขัดขวางฉันได้อย่างแน่นอน!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...