ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1965
ส่วนลึกในภูเขาของเขตนิชิทามะโตเกียว
ซ่งหวั่นถิงยังคงเดินด้วยความระมัดระวังผ่านหุบเขาอย่างช้าๆ
ถึงแม้จะเป็นฤดูหนาว แต่ภายในหุบเขามีต้นสนและไซเปรสจำนวนมาก ดังนั้นพืชในหุบเขาจึงหนาแน่นสูงมาก
ยิ่งไปกว่านั้น ในหุบเขามีอากาศหนาวและเย็นยะเยือก ไม่มีร่องรอยของมนุษย์เลย ดังนั้นจึงไม่มีถนนคดเคี้ยวเล็กๆแม้แต่เส้นเดียวเลย
ดังนั้นการเดินอยู่ในสถานที่แบบนี้จึงเป็นเรื่องยากมากๆ
อย่าว่าแต่ซ่งหวั่นถิงที่เป็นผู้หญิงเลย แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญด้านการสำรวจก็แทบจะไม่สามารถเพิ่มความเร็วในการเดินได้
โชคดีที่ตอนนี้เป็นฤดูหนาว เสื้อผ้าของซ่งหวั่นถิงก็หนาเช่นกัน ร่างกายส่วนบนของเธอเป็นเสื้อโค้ตขนเกาะกันลม ร่างกายส่วนล่างของเธอเป็นกระโปรงยาวสีดำและกางเกงรัดรูปสีดำ และรองเท้าบูตหนังสีดำ ทำให้เธอไม่ได้รับบาดเจ็บจากต้นสนและกิ่งไม้แห้งๆ
ตอนนี้ซ่งหวั่นถิงคุ้นชินกับความมืดใต้หุบเขาแล้ว อันที่จริงเธอสามารถใช้โทรศัพท์ที่หน้าจอแตกๆเพื่อเปิดไฟส่องสว่างบริเวณโดยรอบ ถ้าทำแบบนี้จะช่วยเธอประหยัดแรงได้มากขึ้น
แต่เธอกลัวว่าคนที่คิดร้ายกับเธอจะไม่ยอมตัดใจ และยังค้นหาร่องรอยของตัวเองอยู่ ดังนั้นเธอก็เลยไม่กล้าเปิดไฟโทรศัพท์
บางครั้งเธอต้องการดูว่าโทรศัพท์มีสัญญาณไหม เธอก็จะเอาโทรศัพท์ซ่อนไว้ในเสื้อโค้ตกันลม และคลุมศีรษะและโทรศัพท์ไว้ในเสื้อโค้ตกันลม เพราะเธอกลัวว่าแสงไฟจะเล็ดลอดออกไป
หลังจากเธอคลำหาและเดินอยู่ในหุบเขาสองสามชั่วโมง ถึงแม้ร่างกายของซ่งหวั่นถิงยังคงแข็งแรง แต่มือและหน้าของเธอถูกกิ่งไม้และใบสนบาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้เธอมีรอยแผลเล็กๆจำนวนมาก และบางส่วนก็มีเลือดสีแดงไหลออกมา
เขากดรับสาย และในสายโทรศัพท์ก็มีเสียงของซ่งเทียนหมิงผู้เป็นพ่อดังขึ้น
"ฮัลโล หรงวี่ ตอนนี้คุณสะดวกคุยไหม?"
ซ่งหรงวี่รีบตอบทันที และพูดเบาๆ:"รอบตัวของฉันล้วนแต่เป็นลูกน้องคนสนิท คุณพ่อไว้ใจได้"
ซ่งเทียนหมิงถามว่า:"คุณถึงโตเกียวแล้วใช่ไหม?"
"ใช่ครับ คุณพ่อ ฉันมาถึงแล้ว"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...