ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1975
เหตุผลที่เย่เฉินบอกซ่งหวั่นถิงทีละอย่าง เพราะเขากลัวว่าจู่ๆตัวเองจะตะโกนชื่อเธอ หรือบอกเธอว่าเขาอยู่ข้างหลังเธอ และทำให้เธอตกใจ
เนื่องจากซ่งหวั่นถิงได้เดินอยู่ในหุบเขาลึกเพียงคนเดียวเป็นเวลานาน ถ้าหากเขาปรากฏตัวต่อหน้าเธอโดยที่เธอยังไม่ทันได้ตั้งตัว อาจจะทำให้เธอตกใจมากๆอย่างแน่นอน
ดังนั้นเย่เฉินก็เลยเลือกที่จะบอกเธอทีละอย่าง บอกให้เธอรู้ก่อนว่าตัวเองมาที่ญี่ปุ่น มาที่โตเกียว มาที่เขตนิชิทามะโตเกียว จากนั้นค่อยบอกเธอ ตัวเองยืนอยู่ข้างหลังเธอ
เมื่อซ่งหวั่นถิงได้ยินคำพูดเหล่านี้ของเย่เฉิน เธอก็หันหน้ากลับมาโดยไม่รู้ตัว!
เป็นอย่างนั้นจริงๆ!
เธอพบว่า ด้านหลังของตัวเองที่ห่างออกไปสิบกว่าเมตร มีคนที่คุ้นเคยยืนอยู่ที่นั่น!
คนที่คุ้นเคยนี้ คือคนที่เธอคิดถึงในช่วงเวลาที่ตัวเองเจอวิกฤติ เขาคืออาจารย์เย่!
ซ่งหวั่นถิงตื่นเต้นและดีใจมากๆ
เธอไม่กล้าคิดเลยว่าเย่เฉินจะปรากฏตัวที่นี่อย่างกะทันหันแบบนี้!
ในเวลานี้ หัวใจของซ่งหวั่นถิงเต็มไปด้วยความซาบซึ้งและความสุข!
เธอพูดสะอื้นอยู่ในใจ:"อาจารย์เย่มาช่วยฉันจริงๆด้วย...ในช่วงเวลาดึกเช่นนี้ ในระยะทางไกลขนาดนี้ อาจารย์เย่ปรากฏตัวต่อหน้าฉันโดยใช้เวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง! เหมือนกับจื้อจุนเป่าที่ยืนอยู่บนก้อนเมฆเจ็ดสีในภาพยนตร์เลย! ฉันคิดว่า ฉันคงมีความสำคัญในจิตใจของเขามากๆ..."
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ของเธอทั้งหมดจมอยู่ในความซาบซึ้ง เธอร้องไห้และตะโกน:"อาจารย์เย่!"
เมื่อพูดจบ เธอก็เดินไปหาเย่เฉิน!
เย่เฉินกลัวว่าเธอจะเดินหกลงบนภูเขา ดังนั้นเขาจึงรีบเดินไปข้างหน้าสองก้าว
ในตอนนั้น ห้องของเธอบังเอิญกลายเป็นค่ายลอกมังกรตามแผนผังฮวงจุ้ยโดยไม่รู้ตัว ทำให้ดวงชะตาของเธอลดลงอย่างรวดเร็ว และเป็นอันตรายต่อชีวิตของเธอด้วย
ถ้าหากไม่ใช่เย่เฉินแก้ฮวงจุ้ยให้เธอทันเวลา เธออาจจะเสียชีวิตไปแล้วก็ได้
ยิ่งไม่ต้องพูดถึง เย่เฉินช่วยเธอให้ได้รับตำแหน่งผู้นำตระกูลซ่งด้วย
วันนี้เธอกำลังเผชิญกับอันตรายถึงชีวิตที่ญี่ปุ่น และเธอก็อาศัยยาที่เย่เฉินมอบให้เธอ ทำให้เธอปลอดภัยและรอดจากอันตรายได้
ตอนนี้เย่เฉินยังเดินทางไกลๆจากจีนมาที่ญี่ปุ่นในช่วงกลางดึก เพื่อมาช่วยเธอที่ติดอยู่ในภูเขาลึก บุญคุณครั้งนี้ทำให้ซ่งหวั่นถิงซาบซึ้งใจมากๆ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอรักเย่เฉินมากๆ ในเวลานี้ เธอถือว่าเย่เฉินเป็นคนรักที่สำคัญกว่าชีวิตของตัวเอง
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...