ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1979

เมื่อเย่เฉินและซ่งหวั่นถิงบินกลับมายังตัวเมืองโตเกียวด้วยเฮลิคอปเตอร์ของตระกูลอิโตะ ซ่งหรงวี่ที่อยู่กรมตำรวจนครบาลโตเกียวก็รู้สึกกระวนกระวายใจและไม่สามารถนั่งนิ่งๆอีกต่อไป

ในเวลานี้ เขารู้สึกประหม่ามากๆและคิดอยู่ในใจ:"จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่รู้ว่าซ่งหวั่นถิงตายแล้วหรือยัง ผ่านไปหลายชั่วโมงก็ยังหาเบาะแสไม่ได้ ถ้าหากรอต่อไปแบบนี้ อีกไม่นานฟ้าก็จะสว่างแล้ว ถ้าถึงเวลานั้นยังหาเธอไม่เจอ งั้นเรื่องนี้คงกลายเป็นเรื่องยุ่งยากอย่างแน่นอน!"

"ศพของซ่งหวั่นถิง น่าจะอยู่ในรถตู้คันนั้น แต่เธอกลับหายตัวไป หายไปในภูเขาอันกว้างใหญ่ และไม่รู้ว่าตอนนี้เธอมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว?"

ซ่งหรงวี่กังวลใจมากๆ เพราะเขากลัวว่าซ่งหวั่นถิงยังไม่ตาย

ถ้าซ่งหวั่นถิงยังไม่ตาย คำโกหกก่อนหน้านี้ของฮาชิโมโตะชินคิจิที่เป็นรองประธานบริษัทนิปปอนสตีพูดกับซ่งหวั่นถิง ก็จะถูกเปิดโปงทันที

เพราะเรื่องนี้ฮาชิโมโตะชินคิจิตัดสินใจดำเนินการด้วยตัวเอง ด้านหนึ่งเพื่อต้องการให้บริษัทนิปปอนสตีได้กำไรมากที่สุด ส่วนอีกด้านก็เพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง

ดังนั้น เขาก็เลยร่วมมือกับซ่งหรงวี่และหลอกลวงซ่งหวั่นถิง บอกให้เธอไปเซ็นสัญญากับท่านประธานที่เขตนิชิทามะโตเกียว อันที่จริงท่านประธานของบริษัทนิปปอนสตีไม่รู้เรื่องนี้ด้วยซ้ำ

ถ้าซ่งหวั่นถิงยังมีชีวิตอยู่ และตำรวจถามเธอว่าไปทำอะไรที่เขตนิชิทามะโตเกียว เรื่องทั้งหมดก็จะถูกเปิดโปงทันที

เมื่อถึงเวลานั้น ตำรวจของญี่ปุ่นจะจับกุมตัวฮาชิโมโตะชินคิจิทันที

การฆาตกรรมเป็นหนึ่งในคดีอาชญากรรมที่ร้ายแรงที่สุดในญี่ปุ่น ยิ่งไปกว่านั้นคือครั้งนี้มีผู้เสียชีวิตถึงสามคน ฮาชิโมโตะชินคิจิคงไม่ลังเลที่จะหักหลังซ่งหรงวี่อย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น เรื่องที่ซ่งหรงวี่พ่อลูกคู่นี้ต้องการสังหารซ่งหวั่นถิง ก็จะถูกเปิดโปงทันที

ในเวลานี้ ฮาชิโมโตะชินคิจิก็เดินไปมาอยู่ในบ้านด้วยความประหม่า

ทีมที่รับผิดชอบในการลอบสังหารซ่งหวั่นถิง ก็ยืนอยู่หน้าเขาในเวลานี้

ผ่านไปยี่สิบนาที

เฮลิคอปเตอร์กำลังลงจอดอย่างช้าๆที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะ

นางาฮิโกะอิโตะที่สูญเสียขาทั้งสองข้าง ถูกน้องสาวที่ชื่อเอมิ อีโตะเข็นออกมา และรออยู่ที่ลานหน้าบ้าน

เมื่อเฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนพื้น เอมิ อีโตะก็เข็นนางาฮิโกะอิโตะมาที่ด้านหน้าของห้องโดยสาร

ในเวลานี้ เย่เฉินพึ่งก้าวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์ และเอื้อมมือไปช่วยพยุงซ่งหวั่นถิงลงมา

อิโตะนานาโกะเดินตามซ่งหวั่นถิงลงจากเฮลิคอปเตอร์ เมื่อเห็นเย่เฉินเอื้อมมือไปพยุงซ่งหวั่นถิง เธอก็รู้สึกหึงหวงเล็กน้อย เพราะเธออิจฉามากกว่า